I want that cherry top on the cake! eylül fatma kılıç

eğer ruhuma bakmak istersen..

2012-01-24T23:38:00.001+02:00

Şimdi sana bir tango çalacağım.

Büyüdüğünü nasıl idrak eder insan? Acı çekerek mi, bir kere karnına kramp girdiğinde mi, dizleri ağrıdığında mı? Yaramazlıklarından utandığında mı? Hiç mi yoksa? Anlamadan biter mi ömür? İtiraf et, hayal ediyorsun 80'li yaşlarını. O zamana dek tükenmeyi bekleyen uzun ömrüne dayıyorsun sırtını. Abuk subuk ne kadar madde varsa onlara inanıyorsun, arabalara, sokaklara, kostümlere, tabelalara, etiketlere, ismine ünvan eklenmiş kartvizitine. Kolay geliyor çünkü öylesi. Büyüdükçe çekiliyorsun başka sevgilerden, merhametten, özveriden, mutluluktan, paylaşmaktan. Binbir entrika kaplıyor zihnini. Alınıyorsun. Kızıyorsun. Uykuların kaçıyor. Başkaları için giyiniyorsun her sabah. Başkaları yüzünden aynaya bakıyorsun son kez çıkmadan. Yürüyüşündeki güvensiz sendelemeler bile başka gözlerden. Güzel oyuncaklar ediniyorsun. Kocaman bir fanus içinde hareket ediyorsun. Kısıtlıyorsun. Övünüyorsun gizliden gizliye, takdirler senin kıymetlin oluveriyor. Geçtiğin kapılar, girdiğin kalabalıklar, sana ait olmayanlar.. Hepsine binlerce poz veriyorsun edindiklerinle..

Ayaklarını yerden kesen dört teker üstüne oturduğunda; sollayanlar, solladıkların.. O dört tekere üfledikçe, takdirlerini, imrenişlerini görüşün birazcık daha kabartıyor seni. Seviyorsun. Seviniyorsun.

Paylaşım sitelerine gittiğin güzelim ülkelerin en görsel şölenlerinde karelendiğin fotoğrafları koyuyorsun. Ardında poz vermiş olan yıllanmış güzellik değil mühim olan. Etiketi, diğerlerinin hisleri. Huzursuzluğu belki.

O fotoğrafları yakalayabilmek için her köşede aslında bin bir duygu pervaneletecek olan taşları kaçırmış olmanın hiç bir önemi yok senin için. Oradaki fısıltıları duymadan kapatıyorsun sayfaları. Yaşam belirtisi yokmuşçasına bir çırpıda objeleştiriyorsun her şeyi. Sıradanlaştırıyorsun. Belki başka gözleri kaçırıyorsun. Sana selam vermeye yeltenecek başka yürekleri. Kulakların tıkanmış, gözlerin kapanmış, sen olmaktan çok başkalaşmış bir bedenle çarçabuk tüketiyorsun. Oradan kopuşun ardından etiketlediğin 'sen'e gelecek övgüler, beğeniler daha bilinmez binbir duygu seni daha fazla mutlu ediyor çünkü artık.

Sonra..

Sonra, hani o kostümlerden çıktığında, belki fönlettiğin saçını topladığında, jöleli kafanı yıkadığında, makyajını çıkarttığında, sakalların uzadığında.. Bizim görmediğimiz o ''sen'' halindeyken portmantonun önünde paslaşıyorsun kendinle saniyeden kısa müddetlerde. Kendinden kaçıyorsun. Sevmiyorsun çünkü aslında. Annene, babana, sevdiğin kadına, aşık olduğun adama hep başkası oluyorsun. Olmayı beklediğin kişiyi oluyorsun. Tıpkı kendi sesini işittiğinde uğradığın hayal kırıklığı gibi, onu duymaktan kaçındığın gibi, kendini görmekten de kaçınıyorsun.

Öyle kaptırıyorsun ki çok sesli orkestrayla dönen dünyaya kendini. Ne her an bitebileceğini idrak ediyor beynin, ne de ıskalamak nedir algılayamıyorsun. Öyle seviyorsun ki kılıklarını, seni o kılıkta sevince başkaları, ancak o zaman onları da seviyorsun. Aslında sevgilerini bile giydiriyorsun. Tıpkı bedenin gibi, hissetmeden, içine çekmeden, olmasını istediğin biçime sokarak. Sonra başkası..

Bu yüzden ileri tarihlere randevular vermeye cesaret ediyorsun. Bu yüzden kaçırıyorsun. Korkuyorsun. Yüreğinin senin olmadığı o zamanlarda yaşıyorsun. Gerçekten hissettiklerini unutuyorsun. Doğrularını saptırıyorsun başka rotalara..

Daha neler neler..

Bana gelince. Ben böyle biri olamadım, henüz ikiyle başlayan yaşlara yeni varmış ömrüm boyunca hiç.

Çırılçıplak dolaştım. Kalbime kadar soydum kendimi. Senin kat kat giydiğin kostümlerden, sertleşmiş derilerinden, belki de ellerinle koruduğundan hiç dokunmadı kalbine ne sevgiler; ne de gürültüyle yıkılan hayallerinden fırlayan kıymıklar. Batmadı. Benimse kalbim dışarıda attı. Özgürce attı ama. Dans ederek, gülümseyerek, parçalanarak, toplanarak. N'aptıysa kendi yaptı. Tozlandı, çamurlandı, yıkandı, titredi, yandı. Yaşadı hepsini, sonuna kadar. Hissetti en derinine kadar. Hiç bir zaman örtmedim üzerini. Belki gücüm yetmedi. Örtmediler. Örtmediniz.

Çamurlansa da, tozlansa da, yıkılsa da, bazen dursa da..

Böyle büyüyorsun hayatta. Düşe kalka büyüyorsun.

Öyle büyür çünkü çocuk. Sakladığı, bilmediği, tanımadığı korkuları hissedince, hayal kurup da hepsi bir çırpıda koca bir gürültüyle kırılınca büyür. En çakıllı yerde ayağı kayıp düşünce büyür. Kalbini düşürünce büyür. Belki onu yerinden sökünce, ya da tortulu yüreğini temizlerken büyür.

Tek başıma yapamam sandığım, tir tir titrediğim zamanlar oldu korkumdan. Yapayalnız çaresizce nefesimi yuttuğum zamanlar dizlerimi karnıma çekip harap olduğum zamanlar. Yalnız yapamam sandığım kocaman şeyleri kaldırdı yüreğim. Metanetime de gücüme de hayretle baktığın zamanlar tükettim. Ağzımı açık bırakacak şaşkınlıklar. Uçsuz bucaksız mutluluklarım da oldu. İncittiğim..

Küçüğünü sevdiğimden her şeyin ve yetinmesini bildiğimden minicik virgüllerde patlattım en büyük kahkahalarımı. Olmadık zamanlarda dans ettim. Canım ne istediyse onu hissettim. Öpmek istedim, sarılmak istedim, dokunmak istedim. Yüreğimden işittikçe, sonunu sağını solunu düşünmedim.

Böyle olacak, hayal ettiğim o 80'li yaşlara kadar da böyle olacak. Değiştiremem ki, giyinemem bilmediğim kostümleri. Benim olmayan hikayeleri. Bana baktıklarında gözlerimde, kalbimde, bedenimde görecekler yine hissettiklerimi. Mutsuzken mutluluk oyunları oynamayacağım, mutluyken de melankoli çarpmayacak bedenime. Cam fanuslarım olmadan, sokak çocuğu olacağım hayatın. Dizlerim parçalanarak, toz toprakta yuvarlanarak. Kalbim acıyarak, korkarak, coşarak, ağlayarak.

Buyum ben!

Bu olmaktan mutluyum. Sokak ortasında dans edebilen ayaklara sahip olabildiğim için. Severken de, giderken de, tükenirken de, güçlenirken de özgür olabildiğim için.. İçimde doğurduğum tüm benliklerim için. Korkma tesellileriyle kendime sarılabildiğim için. Gözlerimle fotoğraf çekebildiğim için. Unutmadığım için. Gülümseyebildiğim için. Gamzelerim için. İnandıklarım için. Gerçekten, hissedebildiğim için.

İşittiğin müzikte duyuyor musun eylülü şimdi? Görüyor musun sahiden? Aslında gözlerimin içinin güldüğünü artık, dans edebildiğimi yeniden? Mutluluk kaçtığını görüyor musun boğazıma?

Bir kez daha başardığımı görüyor musun?

Yanıma oturduğun ilk gün, tüm ızdırabımı sezdiğin, seyrettiğin o gün, kurduğun cümlelerin şimdi gerçek olduğunu biliyorsun diğ mi.. Hayatta hala inanacağım çok güzellik olduğunu biliyorsun.

Gözlerime, parmaklarınla denizleri hatırlattığını, güneşin yaktığını, rüzgarın burnumu kızartışını, kestanenin tadını, gözlerimi kapatınca duyduğum melodilerin uçsuz bucaksızlığını, dondurmayı, arnavut kaldırımlarını, konser biletinin heyecanını, göz bebeklerime gerçekten bakan insanları bana gösterdiğini..

Biliyorsun diğ mi..

Kendimi yeniden hissettiğimi, artık görebildiğimi biliyorsun..

Sonsuza kadar çırılçıplak kalacağımı biliyorsun..

bazı şeyler söylenmeden güzeldir.

2012-01-23T20:25:00.004+02:00

Köşede mırıldanan bir nihavend.

Ud; güzel sesli ud.

Dönüyorum sağa, yetmiyor. Yuvarlıyorum bedenimi kalbimin üstüne. Uçsuz bucaksız atlıyorum zamanı, çağlar gibi, kocaman ilerliyor. Bir günü bir asır gibi kapatıyorum. Çevirdiğim sayfalar bitti. Gözlerim yorgun, yenilerine hasret. Güneşe seslenirken su; oyalıyor bedenimi. Güçlendiriyor. Kör vakitlerde günaydınlar yakalıyorum, olmadık kimselerden. Pencereyi açıyorum günün bir vakti, kaçamak rüzgarla koklaşıyoruz. Gıdıklıyor ruhumu, şükre itiyor beni. Kepçe elimde şarkı tutturuyor dudaklarım.. Tencere kapak; meşk ediyoruz. Damak titreten tat oluveriyor birden.

ve ben kokusunu seviyor(d)um bir tek yazın.

Taptaze kokusunu.

Sabah kokusunu.

2012-01-21T03:02:00.002+02:00

Bi bankta, deniz kıyısında oturan insanları seyrettim bi gün. Zihinlerinden geçenleri hayal ettim. Umutlarını, tutkularını, kırgınlıklarını.

Hayatı düşündüm bi gün bi başıma o köşeden bakarken. Karşılıksız verilmiş bir hediye oluşunu ve zamanı geldiğinde yine karşılıksız geri verecek olduğumuzu. Kokularımı, tatlarımı, heveslerimi, duygularımı , beklentilerimi, hayallerimi, arzularımı, biçimlerini hayatımın bir bir. Eledim. Gelmişle, geçmişle. İkiye savurdum ne varsa.

Cebimden bir kuple çıktı. Ömer hayyam. Hani bu bloga ilk çiziklerimi atarken ettiğim o iki kelam. Sesli okudum.

"Ben düşündükçe var dünya, ben yok o da yok."

Yankılandı durdu kulağımda defalarca..

En sevdiğim şarkım oldu. Başka, taptaze..

Bi nefeste çektim ciğerlerime boğaz havasını. Yepyeni silüetlere gülümsedim.

Yürürken öyle, yalnızlığıma aşkım, derinlemesine yaşayışım, kurtuluşlarım, olan biten ne varsa şükrettim.

Başımı göğe yükseltip kapadım gözlerimi.

Sonra birden..

Yeniden başladım yazmaya.

Yaşamaya..

mahrem

2011-10-04T01:30:00.000+03:00

Bazı notalar var ki, hangi enstrumandan çıkarsa çıksın tıkar boğazımı sımsıkı.

Daralır, huzursuzluğu burnuma kadar çeker sırılsıklam bi suratla otururum tüm gece.

Sebebi mühim değil, tıpkı yaşananların olmadığı gibi.

Kalabalıkta farkettiğin bir surat, yüzü aşkın silüet içinden öylece seçtiğin.

Göz bebeklerinden içeri girdiğin.

Bu gün de böyle işte, biraz zor..

2011-09-12T10:37:00.000+03:00

Ben bunları kimseye anlatmadım.
Kendimle bile konuşmadım.
Bi tek sen duy diye.
Sen bil diye.
Sen anla diye.

Kitaplara dokunurum.

2011-08-18T15:50:00.001+03:00

Sol elim; kalbime yakın olan elimdeki beş parmağımın beşiyle.

Sonra aralar, gözüme takılan ilk cümleyi kazırım aklıma. Bazen uzun olur zihnim yetmez, bazen kısacık, çabucak.

Bazen de onlar bana dokunur.

İçime. Gözlerime. Kalbime.

Sığdıramam.

manifesto.

2011-08-08T13:15:00.000+03:00

Canım okulum %16,5 zamla eski öğrencisine 20 bin lira ödetecek miş bu yıl. Yeni girecek olanaysa 27 binle kapı açıyor. Bu güne kadar %10'dan öte zam görmememize rağmen bu sene egomuzu bu kadar yükselten şey olsa olsa siyaset meydanının kapatılan sergi alanımıza kurulmuş olması falandır.

Yoksa; bir türlü oturtulamamamış bir sisteme; hiç gocunmadan kaliteli ne kadar hoca varsa akademik kadrodan yok edebilme meziyetine, hiç bir talebimize, dilekçemize tenezzül edipte cevap vermeyen, akademik yapılanma olarak senede (az-çok) 2 sempozyumu geçemeyen, dünya kaynarken elizabeth taylor'ın ölümüne dair fahri cenaze düzenleyecek kadar yasta olup ta ileri demokrasi üzerine söyleyecek tek kelimesi olmayan, ders sırasında şenlik adı altında okulun içinde betül demir konseri verdiren, kilitli kapılar ardında oturup öğrencinin sinir sistemi üzerinden ego tatmin eden bir zihniyete bu parayı ödüyor olamayız. olamayız diğ mi?

günler gelir geçer

2011-07-16T01:01:00.000+03:00

Saçma sapan.

Yeni yüklemim bu. Ağızdan çıktığı anda öyle koca bir halkayı içine alıyor ki..

Bulunduğumuz, ( takriben 1 ay evvel) aman diye yakındığımız durumu sarıp sarmalıyor adeta.

Benim yeni heyecanlarım, yuppi'lerim yok bu gün. Öyle üstün körü de yaşayamadım zaten hiç bir gün.

Televizyonda, gazetede, radyoda, yolda, nereye adım attıysam aynı burkuluşu defalarca yaşadım. Kulaklarımı tıkayayım, gözlerimi kapayayım bir gök kuşağı bulayım istedim ama olmadı. Gözümden yaş geldiğini sezemeyecek kadar duyularım yitti. Her feryatta katmerlendi, kabardım.

Paylaşım sitelerindeki profil fotoğrafları değişti, wall post olarak bir kaç ''şehitler ölmez vatan bölünmez'' tümcesi bir hareketlenme derken, bir kaç saate kalmadan unutulacak her şey.

Balık hafızalarda takılı kalmayacak o annelerin göz yaşları, babaların kesik kesik titreyen seslerinden sıyrılan ''vatan sağolsun''ları, eş seçilmişlerin kalbine oturup bir ömür kalkmayacak olan o ateş.

Gözlerimizi kapayacağız biraz sonra, mışıl mışıl bir uyku gelecek ardından. Belki sabaha karşı tek derdimiz perde aralığından kaçan güneşin ışığı ya da ısısı olacak. Bir manşet; binleri, yüzbinleri sokağa dökecek, böğürtecek kadar mühim meselemize ilişkin ''tutuklama'' ya da ''karar''. Biri aziz diyecek, öteki itiraz edecek. Küme(s) düşer mi düşmez mi başlayacağız hararetle tartışmaya. Adliye önünde görülmemiş bir kalabalık, ağlayanlar bile, aynı renk kostümle.

İki kene yapışacak piknik yapan bi aileye belki, onun paniği girecek haberlerde. Aaa vah falan diyeceğiz haliyle.

Sonra bi amca bir genç kızla nikahlanacak. Aşk mı değil mi yorulacak o güzelim beynimiz. Bize neyse diye diye yapacağız yorumları, gırla.

Sosyal ağ için yaşadığımızdan tweetleyeceğiz, mobile uploads bir coşacak ki sorma. Neme lazım eski sevgili görür belki, görür de üzülür, vah oradaymış buradaymış diye. Ya da yarıştığın kız, hani senden güzel olan, hani tüm kıskançlığınla yıprattığın, o da seni kıskanır mı acaba?

Gazetede koskoca sayfayı kaplayacak reklamlar. Yalancıktan hepsi. Ama sen inanacaksın elbet.

Yeni diziler başlıyor sonra, fragmanları dönüyor bile, ajanda düzenlemesi yapmalı, ne nereye konmalı.

Koştur koştur yaşayacaksın hayatı.

Okurken bile unuttun diğ mi olanları?

Böyle işte, yüzeysel, sıkışık, kin dolu, sahte, rezalet bir hayat yaşıyoruz hepimiz.

Aldığımız keyif te, hüzün de başkaları için.

Onlarsa, aldılar son nefeslerini bizim için. Yandılar. Cayıır cayır.

Spikerler yirmi diyor yaşlarına, bazısı on dokuz.

Senin çocuk diye baktıkların.

Vazgeçtikleri öyle büyük ki.

Saçma sapan şimdi.

Geride bıraktıkları hayat, gidişleri saçma sapan...

Unutmadan

2011-06-20T23:59:00.001+03:00

2011-06-14T23:47:00.000+03:00

''Ama güçlü olmak istemiyorum ki ben.. ''

Dün gece, Leyla ile Mecnun'da ediverdi bu lafı İsmail abi. Bir şarkı duyunca içiniz dalgalanır, sanki hislerinizi kelamlaştırır ya. Duyduğum bazı replikler de o an sustuklarımı konuşuyor yüzüme.

Hala hayatta inanacak çok güzellik var değil mi?

Aklımdan bir renk tutayım mesela..

Ona inanayım.

Mühim

2011-05-14T00:22:00.000+03:00

Kendimize farz bellediğimiz beklentilerimiz milyonlarca şu hayatta. Daima yüksekte tuttuğumuz ben(cil)liğimiz, standardımıza biçtiğimiz bir tarzı var yaşayışımızın. Olmadık hallerde olmadık luzumsuzluklara takılıyor, saçma sapan durumlara atılıyoruz.

Biz yapıyoruz ya tüm bunları, aklımız selimken..

Ben işte, tüm bu hengamede, sıfatlarınının vasıfsızlığını, rezilliğini buraya dökmekten utanacağım kalitesizlikte koskoca insanların edepsizliklerine bile üzülebilecek bir hale gelmişken, kilolarca pul biberi hakeden zihnimi tokatladım.

Evvelki gündü, alelade bir ders, alelade bir gün olacağını sanırken, belgesel formatlı bir kısa filmle dürtüldüm. Utandım da kendimden. Habersizliğimden, okuduğum bölümden, son dönemece girmişken mesleğimden, ülkemden, insanlardan.. Herkes, hepimiz adına utandım.

Bi kelime öğrendim önce.

Silikozis

Anlamı çaresizlik, sonuçlarıysa korkunç.

Hayatı oldu bittiye getirecek kadar kuvvetli üstelik. Bilinen bir tedavisi yok. Ancak önlem alınırsa engel olunabiliyor. Hastalık sonrasıysa iç karartıcı yitirilmiş gencecik insanlar şeridine bakakalıyorsunuz.

Peki bütün bunlar niçin oluyor biliyor musunuz?

Moda diye üzerimize atılmış basit bir oyuncak yüzünden. Biz açık renk, eskitilmiş, taşlanmış kot giymek istiyoruz diye. Yarattığımız kombinlerde daha isabetli olyor diye. Bilinen koskoca markalar bunları lookbooklarında afişe edip satıyor diye.

Ne oluyor, nasıl oluyor diye kafan mı karıştı şimdi. Yok canım diyorsun hatta, ben sebep falan olmadım, yapmadım!

Şöyle izah edeyim.

Demokratik açılım diye önümüze sunulmuş her şeyin aslında koca bir balon olduğunu kanıtlar cinsten bir sebepten; toprak ağalarının halihazırda var olması yüzünden ırgat olarak çalışan, kumalık gerçeğiyle yaşayan ailelerin, bir lokma ekmek uğruna taa uzaklardan kalkıp istanbula gelen çocuklarının, iz bilmez, dil bilmez halleriyle girdikleri iş yerinde, nefesleri pahasına kot kumlama atölyelerinde çalışırken yuttukları zehir misali tozdan olup bitiyor tüm bu hikaye..

Sigortasız, belki bilerek, belki bilmeyerek, çalışma koşullarından zerre nasibini almamış atölyelerde koskoca firmaların ''moda''sına çalışıyor onlar. Maskesiz, donanımsız, çaresiz. Çok geliyor büyük patronlara, yolluyor ürünlerini atölyelere, birer plastik maske veriyorlar. Ha bir de, elektriğini, suyunu tahsil ettiği bu yerlere merdiven altı diyor devlet. Denetimi dışındaymışçasına göz kırpıyor.

Soluyorlar o tozu saatlerce, günlerce, yıllarca. Bazıları çocuk işçi olarak başlıyor, zaten otuz yılı geçemeyen ömürlerince yutuyorlar, yatacak yerleri olmadığı için o odalarda uykuya dalıyor nihayetinde hayatlarının baharlarında yitip gidiyorlar.

Haklarından habersiz, hakarını kullanmaya korkarak, imkan diye sunulmuş meslek hastanelerine ulaşmaktan aciz bir halde, üç adımda kesiliyorlar önce. Sonra ellerine kalan üç kuruşla kalan nefeslerini sayıyorlar. Sıfırı tüketiyorlar.

Tüm bunları; çok daha fazlasını izledim. Küçük bir belgeseli, bir avuç toplanmış insanın protesto görüntülerini. Üç beş avukatın ilkokul mezunu dahi olmayan bu insanlara haklarını anlatışlarını. Onların yaşamları için mücadele edişlerini.

Hayatımın bir parçası daha değişti. Utandım kendimden, dolabımdakilerden. Düşündüm, önce ellerindeki çizgileşmiş emekleri, sonra nefeslerini, meslek hastalığı maaşı diye sıfatlandırılan aylıkları kadar olduğunu her bir kotun.

Utandım, seyir halinde o işçilerin kurdukları cümlelerle alay edecek, bunu marifet sayacak zihniyette olanlarla aynı havayı solumaktan, okumaktan, onların yarın öbür gün hakim, savcı diye dolaşacak olmalarından.

Keyfekeder biçimde yaşamları sonlandırdığımızı düşündüm. Birilerinin, bizim için çalışırken ömür kurdelelerinden nasıl da parçalar çaldığımızı.

Başka bir hayat var. Yaşadığımızdan bambaşka. Gerçekler var. (Kimi zaman) yaşadığımız yapaylıktan ayrı.

İnananlar var.

Hala kurtarabilinecek bir sürü kot işçisi olduğuna.

Ben bunlardan biriyim şimdi, dolabımdaki lacivert olmayan tüm kotları indirmiş, tüm veballer için af dilemiş biri.

Siz de af dilersiniz belki, belki yanınızdakinin kulağına fısıldarsınız diye, bu gerçeği kulağınıza çalmış biri.

Elimizde iade edilecek hayatlar olduğuna inanan biri.

susmak kalem(i)dir..

2011-02-20T23:29:00.001+02:00

Ne kurşuna, ne mürekkebe..

(öyle güzel susuyoruz ki )

Affola..

Tık.

kış günü, brecht kabare..

2010-12-12T19:11:00.000+02:00

Bi oyun. Seneler önce yazılmış replikleri başka bi dile çevrilmiş.

Saatler öncesinden buluyorum kapıda kendimi, şemsiyelerimiz tokuşarak geçiştiğim kimsenin yüzünü görmemişim. Eski bi asansör, altı kat çıkabilen, biniyorum. Zil çalıyor. Öğrenciler çıkıyor. Bale çoraplarıyla koşup su alıyorlar. Dik duruşlarıyla, naifçe. Geçmişe gidiyor aklım. Çok kalmadan dönüyor. Oyunculardan biri karşıma oturmuşken, haberleri yorumluyor bi çırpıda kafeterya sahibi. Susuyoruz. Herkes ne çok kabullenmiş böylesine yaşamayı. Biz diye girişiyoruz kendimizi yerdiğimiz cümlelere. Bi açıkçay diyorum, bi de kurabiye.

''elmalı mı?''

Saat gelince, aynı asansörle iniyorum. Daracık bi koridor. Kostümler sağda, orkestra giyiniyor. Selamlaşarak geçişiyoruz. Oyun fotoğraflarına bürünmüş antre. Kalabalık biraz. Oyun özetleri var, birer liralık minik kitapçıklarda. Ediniyorum.

Peter'ın telefonu; ''İyi seyirler'' diyor; ''Ne enteresan alışkanlıkların var, sevdiğin yalnızlığını kıskanıyorum...''

Çıkınca haber vermeye sözleşiyoruz. Fotoğraflardan birinin altında yaslanıp göz atıyorum gelecek oyun senaryolarına. Şahane. Kıskanıyorum emeklerini bi parça. Yek başına olan benim. Herkes kalabalık. Bir kadro var ki yaşları çok geçkin. Heyecanlılar. Uzun zaman olmuş gelmeyeliberi. Birbirlerini kaybedecek korkusuyla geçiyorlar önümden; kapıdan el ele, tren yapıp. Salon düz ayak, perdelerden çıkıyoruz tek tek. Sahneden. Boş koltuklar alkışlıyor. Bir sıra bomboş. Bilet bulamazsam kaygım boşaymış. Bir koltuk kayıyorum. Kalbin yakınında inleyecek kadar fevkalade müzikle başlıyorlar. Sahne boş, kırmızı, yeşil, mavi.. Bir sürü, rengarenk, aynı zamanda rengahenk ışıklar. Fötr şapkaları, parlak takım elbiseleriyle orkestra. İkinci perde girişine saklanmış bir saksafon yerde. Gözlerimi alıyor epey. Çıkışlarını görmüyoruz önümüzde beliriyorlar nihayetinde bizim geçtiğimiz bordo perdeler ardlarında. Müzikal soneleriymişçesine başlıyorlar, göz göze geldikçe başka gözlere kayıyorlar. Tam iki buçuk saatlik bir büyü. Dramaturjisinden öte, öyle bir ekipti ki sahnedeki, öyle kocaman bir emek. Ayaklanıyoruz ilk alkıştan sonra. Eğiliyorlar, çok kez. Selam sonunda durmuyoruz. Yineliyorlar son sahneyi. Durmuyoruz, gururla gülümseyerek yeniden ve sonra bir kez daha..

Bambaşka duygularla çıkıyorum bi başıma. Her seferi yepyeni bi öğreti. Hava donduruyor, rüzgar uçuruyorken yürüyorum. Yine görmüryorum geçiştiğim yüzleri. İşittiğim bir kaç cümleden, aslında ne çok insanla ne başka noktalarındayız dünyanın, anlıyorum. Son vapura yetişir gibi koşuyorum. Ruhum hafif, iyiki'lerim sepetimde.

Telaşla alınmış bi bilet, bana bambaşka bir dünya öğretiyor o gece.

Yenisini, yinesini.. saklıyorum.

Zamanı bekliyorum.

Kimse.

2010-12-09T10:57:00.002+02:00

Bi hayat yitince donup kalıyorum olduğum yerde. Kafam boşalıyor. Ellerim. Olduğum yere konup, bi hıçkırıkta bitecek kadar çok ağlamak istiyorum. Başımı yana eğip tüh diyebiliyorum belki sadece. Onun için durmuş olan zaman, benim gözlerimden pervasızca el sallayarak geçiyor, öyle yavaş. ''Nasıl?'' diyorum önce, ''yok mu bundan böyle sahiden?'' geliyor peşisıra. ''Yok; sahi'' diyor iç ses. Olmayacakta.

Ölüme ikna olmak zor, çok zor. Evveliyattan bilsen, feryat figan içinde koparsın sanıyorsun. Öyle olmuyor. Belki her şeyden çabuk, her şeyden kolay tamam diyor kalbin. Kabullenmek zor. Onlar savaşa dururken sen bi kaç damlada tüketiyorsun bi ömrü. Yürüyemem sanıyorsun önce, gülemem, öğrenemem, durdururum hayatı sanıyorsun. O acıya mağlup olmaktansa isyanına taktığın tenekelerden çıkan çok sesli bi koro gibi haykırıyorsun. Ben olsaydımlar başlıyor. Güçlü olmak her şeyden daha zor bi anlam kazanıyor. İstemiyorsun, mücadele etmek. Hiç. Bi itişte atamayacağını, altından sıyrılamayacağını düşündükçe vade'den iğreniyorsun. Vade koyduğun her şeyden.

Keşkeli kurduğun cümleler tek tük dökülüyor ağzından önce, yükseliyorsun, alçalıyorsun ve bunu öyle büyük bi telaşla yapıyorsun ki..

En büyük haksızlık sana yapılmış gibi geliyor. Hırslanıyorsun; senin ızdırabına kahkaha attığına inandığın hayatı arıyorsun. Önce yerde..

Sonra göğe çıkıyor başın yavaaş yavaş. İkna diye bir şey ayrılıyor bedeninden. Karşına geçip, ellerini ellerinin üzerine koyup omzunu sıvazlıyor. Başarıyor bazen. Çok ses istemedikçe, anlamsız konuşmalara dönüşüyor tüm taziyeler. İşitmiyorsun aslında. Kafatasının içinde bi kaç hücre birleşiyor ,dört hecelik bir kelam döküyor ağzından, şuuru eksik.

Önce ait olduğun, olduğunuz her şey buza dönüyor. Ev boşalıyor. Bir bir çekiliyor.. Daha çok için çekiliyor.

Zamansız, ''hayat her şeye rağmen çok güzel'' nidaları arasında ağlarken buluyorsun kendini. Susman için bi baskı kuruluyor üzerine. ''Ağlama'' diyor tüm utanmazlar.

Güçlü ol..

Sonra zaman kara tahtasız çıkıyor meydana. Senin yapamam sandıklarını seriyor önüne. Edepsizleşiyorsun. Kontrolsüzleşiyorsun. Başaramam diye haykırarak reddettiğindeyse; avucunu kapattırıp üzerine demir cetveliyle indiriyor, edebini takındırıyor sana. Canın yanıyor. Tadını duyuyorsun o vakitlerde. Ne kadar yaşamak istediğini biliyorsun artık. Yapacaklarıni listeler oluyor, sözde vazgeçtiğin beynin.

Unutuyorsun. Aslında ne de güzel yapıyorsun.

Unutmadan yaşayamaz ki insan.

Üzerinde dirençle durduğun ayakların sızlıyor bi gün. Sarsılıyorsun insan adımlarından. Evler, arabalar, senden başka her şey büyüyor gözünde. Korkuyorsun biraz. Yalnızlığını fısıldıyor biri kulağına. Sen direniyorsun.

Beklemediğin bi zamanda, hiç te hayal ettiğin gibi olmayan bi metodla biri yanaşıyor senin o nasır duvarlarına. Tıklıyor kapılarını, inkar ediyorsun. Israr ediyor. Diretiyorsun.

Gitti mi diye açtığın bi aralıktan, derman kalmayan dizlerinin yorgunluğundan aslında o kadar da kuvvetle koruyamadığında anahtarlarını çalıyor. Kendine sakladığın hepsini. Geliyor usulca üzerine. Ürkütmemek için parmak uçlarında yürüyor bedeninde.

Gücün tükeniyor. Hıçkırıkların çoğalıyor ve o seni susturmuyor. Hiç dokunmadığı boynunu kavrıyor önce. Merhemlerle kaplı bi yere çekiyor seni. Sıcacık, masal gibi bi yere. Çenesi saçlarına dokununca hıçkırıkların kesiliyor. Elleri yaşlarını kurutuyor. Ellerine vuruluyorsun oracıkta. Seni sakladığı sinesine. Hiç gideyim istemiyorsun. Kulağında fısıltılar ''geçecek'' diyor. Öylece kalıyorsunuz. Saniyeden uzun değildi ki gözlerine değişi. Mahçubiyetini saklıyorsun ona. Tüm gizemini, kilit altına vurduğun mahremini.

Feda ediyorsun.

Sonra bi gün..

Bi şarkı diyorsun. Bi de, git.

Merhemlediğin yaralarını hiç korkmadan yeniden açıyorsun.

Hıçkırıkların çoğul, sen tek kalıyorsun.

tahta kuklalar inse önüme, yok dese..

2010-11-22T16:21:00.000+02:00

Yazmayayım diyorum, tuhaf bi korku, takıntı ya da saçma olarak nitelendirilebilecek bi inanç oluştu bende. Bu blogu açtığımda hiçte hayal etmiyordum böyle paylaşımlar olacağını. Birilerinin naif cümlelerinin günümün gülümsemesine sebep teşkil edeceğini falan. Birikti insanlar o sağ, az aşağıdaki kutucukta. Kimsenin dolaylı nefretle izlediğine inanmadım. Hala da inanmıyorum. Ama bi noktada hata yaptığımı düşünüyorum. Uyuyan fitneleri dürtükledim, arı çomağına sopayı değdirdim.Hiç tebessümle bakmadığım facebook zırvasına linkini ekleyiverdim. İsim meselesinden çok başka bi şey bu. Blog yazdığımı bilmesi gerekmeyene kadar herkes öğrendi.

Kendi hüsnü kuruntum olabileceği de muhtemel elbet ama, ben buraya hangi güzelliğimi, dolu dolu aşkımı, umudumu, hayalimi döksem, pat oluyor bir şeyler. Elemterefiş diye başlayan tü tü tü dolu cümleler de kursam işlemiyor sanki. Kem birileri, bir zaman tıklayınca buraya benim pilim oynuyor sanki yerinden. Olmadık yapılmayacak işler peşinde sürünüyorum. Göz yaşım bazen oluyor, öylece benden beynimden, kontrolümden bağımsız akıp gidiyor. Yaş sıçrayınca tenime farkediyorum. İşte bu inancım yüzünden, sanki birileri mutlu perilerimi tam eşikteyken bi çuvala dolduruyormuş hissim yüzünden ayları geçkin süredir yazmıyorum. Yazamıyorum. Hevesle, gülücükle kapıdan girer girmez oturuyorum tuşların başına, hop bi anda telaşla kaçışıyor niyetim. Yok, yok sesleri işitiyorum iç sesimden. Sıkıntıma oh çekecekler, o iyi perilerimi, huzur perilerimi içine topladıkları kara çuvallardan hiç bırakmayacaklar korkusuyla iyi kötü, huzurlu, huzursuz ne varsa bi güzel içime atıyorum. Yığın olup taşınca, her şey daha pervasız, daha dengesiz, daha kontrolsüzce yitip gidiyor.

Hakim olamadığım bu duygu, belki kendimi çok önemseme halim yüzünden, her haliyle bambaşka bi sığınağım olan bu yer, ürkütür oldu beni. Ödün verir oldum.

Ne yapayım şimdi ben, hokus pokus deyipte yok mu olayım burdan?

Hem belki başka cümlelerde yeniden beni bulur(mu)sunuz?..

Karpuz kabuğundan gemiler yapmak

2010-11-21T14:20:00.000+02:00

Efil efil esmek istedin mi sen hiç? Ben istiyorum. Şimdi. Senden daha güçlü bi ipe asılmış, her doluşunda rüzgar içime, eteğimdeki, yüreğimdeki taşları döküp patır patır, uçuşmak istiyorum. En çok korktuğum ay döngüsüne girmeden hemen önce, son kaçış misali, yapıpta utandığım her şeyden arınacak kadar silkelenmek istiyorum. Kimse omuzlarımdan tutmadan, canımı yakar gibi sarsmadan.

Güneşin en güzel battığı belki de hayatımın en güzel sahnesini bıraktığım o yerde sıfırlamak istiyorum tüm ibrelerimi. Kendime söz diye verdiğim, hemen unuttuğum tüm cümlelerimi yüksek sesle ilkokul çocuğu ağzıyla yayarak söyleyeyim istiyorum. Posta kutularından mektuplar çalayım, okurken tanımadığım özlemlerle dolayım istiyorum. Ellerini çenenin altına koyup hayranlıkla dinleyebileceğin hayallerim olsun istiyorum. Hep çok sevebileyim.

Tüm bunları yaparken biraz olsun uçabileyim..

Rüzgar sakince mırıldansın..

Gerçek kadar yapay.

2010-11-03T22:46:00.004+02:00

Hiçistemediğim oluveriyor yavaş yavaş her hevesim. Tükenmeden azevvel ben istedim de yitirdim diyemeden bir bir oynuyor bambaşkaeller hayallerimle, ideallerimle, sonucunu sebep bellediğimgülücüklerimle.

Bi kalabalığınortasında üç kamera aynı anda yükselerekdönüyormuşçasına ve etrafım bi an içinboşmuşçasına kim diyorum, sahiden şu hayatta neyetutunup, kime anlatayım?

Ne heyecanımı,ne tutkumu, ne ızdırabımı, kısacası hiç bir mimiğimipaylaşayım istediğim yok mu sahi bu hayatta diye soruyorum. Bihayalle başlıyorum, içimdeki bi mahzende aslabitmeyecekmişçesine pıhtı atan umudumu da ekleyip, bibakıyorum bomboş bir yola saplanıyor. Haykırışlarım haklıoysa ki. Fakat kimse duymuyor, umursamıyor bi nevi. Öyle büyükbi tembellik, yitirilmişlik var ki mütemadi bi alışkanlıkgibi, iğrenç sayılabilecek öğreti gibi o bünyelercehazmedilmiş.. Sesimin yankısını duyar oluyorum; o bedenlereçarpıp geri dönüyor.

Büyüdükçedua bellediğin cümleler yüreğini hafifletmeyeyetmez oluyor. Avam tabir edebileceğin bi takım yüzleretahammülsüzlüğüne mani olamıyorsun bir türlü.Hakedilmemiş mevkilere, karakteri yerlebir edeli epey olmuşbireylere daha nelere bileniyorsun.. Zaman oluyor haykırasıngeliyor, tüm o pozunu bozup dizleri yara bere mahallenin haylazçocuğu tavrını takınıp tüküresin istiyorsun. Namumkun elbet.

Biri; senisevdiğine her koşulda yüreğinin tüm hücreleriyleinandığın biri, saçlarını okşayarak belki bonus biöpücükle taçlandırarak başının ağrısınasebep tüm bu hikayeleri saniyelerden öteye gitmeyecekzamanlar kadar alıp götürüyorsa da, önünde,günbegün eksittiğine sevindiğin günlere baktıkçaiçten içe susarak köreliyorsun.

Kimsecikler senianlamamış oluyor sonra. Malum, ülkede ergen olmayı yarımbuçuk geçmiş her kim ki, benim hayatım bellediklerimiaktivite sayarsa, anlamını da çok bilmeden yapıştırıyoruz,aşağlık bi sıfatmışçasına lugatımıza soktuğumuzyazılışından bile bi haber kelimeciği en çamurlu ağızlarla.

Halbu ki ben entemelden beri, niçin yadırgandığımı merak buyurmuşumdur.Şaşırmışımdır çoğu zaman en çok neyime üzüleyimdiye. Çok kitap okuduğuma mı, müzikten aldığım hazıntemel dayanaklarının yüzyıllara ait klasik notalar olmasınamı, en zarif sanata aşkla bağlı olmayı mı, nerde duysamiki adımımda beni geri çeken hissiyatıma mı.. ?

Birileri üçgünlük ne tesadüf ki aynı rakam değerindeki parçalardaaşkı buluyor, hatta tüm duygularını oralara sıkıştırıyor, kitabın kokusunu da ruhu gibi unutuyor, koca bulma hedefli yaşıyor, samimiyeti seviyesizlikle karıştırıyor, paylaşım sitelerinden düşünür öğreniyor, şairbuymuş diyor, memleketi idareyi hepten ele alabilecek kadar sıgyaşıyor, kös kös oturuyor ve tüm hayatlarını orenkli kutucuk içindeki diziler olarak yaşıyor diye, kendimi ezik hissediyorum, utanç duygusunun bedenimdedolaştığını farkediyorum.

Bi takıminsanların basitliği yüzsüzlüğe dönüşmüyorken,ben minicik dünyam, ufak zevklerim, geleceğime dair kurgu dediğimbi kaç parçadan yüksünüyorum..

''Hepsi gösterişiçin'', düşüncelerini işitiyorum.

Ben kırmızıpabucları, ezelden beridir giyiyorum ve ezelden beridir elmalıturta olmak istiyorum..

Hepsi bu..

Çok mu?.. !

Ayşe Arman'la son olarak.

2010-09-07T12:57:00.002+03:00

Aslında gerçekleştirmemem gereken bi eylem olduğuna kanaat getirdiğim, muhatap olma durumunu burda sonlandırıyorum. Çünkü görüyorum ki bu durum Nehir ve ailesini incitecek bi mertebeye erişmek üzere. Bu sabah yeterince net anlatamamamış olma ihtimalime karşın attığım maile gelen yanıttan sonra iyice anlamış oldum.

Ayşe hanım,

Öncelikle size ulaşmamış olmayı , mail atmamış olmayı en az sizin kadar yeğlerdim. Ben bu ülkede, kamuoyuyla iletişime geçebilecek, kamuoyunun ulaşamadıklarıyla da bireyleri iletişime geçirebilecek bir misyonu olduğunu düşünüyordum gazetecilerin. Yanılmışım. Bana bunu bu kadar net gösterdiğiniz için size minnet duyuyorum. Nehir'in isminin bu biçimde bir laf dalaşına sahne olmamasını da her şeyden fazla isterdim. Çok saygı duyduğum acılarını bu biçimde tazelememeyi de. Vermem gereken tepkinin onların acısıyla çakışmasından ötürü aflarına sığınıyor, bin kez özür diliyorum.

Yirmi bir yaşında bir hukuk fakültesi öğrencisi ve kişisel blog yazarı olarak bu kadarını yapabildim. Yani sizin vah vahlamak olarak tanımladığınızı. Kusuruma bakmayın. Bir gün yolum muvaffak olur da, emin adımlarla içi dolu işlere imza atabilecek mertebeye erişirsem, sizin belirttiğiniz yüksek başarılara ulaşabilir belki katlayabilirim de kim bilir?

Bir insana yardım etme güdüsünün varlığı için tanımak gereksinimi olduğuna inanmıyorum, bir çok insan da birebir tanımıyordu zaten. Bunun övünülecek bir tarafı yok. Aksine görev bilinmesi gereken bir meselede çorbada azıcık tuzunuz olmuş. Gurur duyulacak bir şey olmayışı bir kenara, yetinilmesi gereken bir durum da değil. Şirket diyebilirdi, dememiş. Ne mutlu ki nehir için ayrılmış para gereği gibi ulaşmış. Şaşalı katkınız için müteşekkiriz. Bunun için övünmek yerine sevinmeyi tercih etseymişsiniz keşke. O yüzlerce gelen mail içinde bu yolu onaylamayan bir çok insanı bizzat biliyorum. Gözünüzden kaçmış olmalı. Burada gerçekleştirdiğimse Hürriyet'in de sizin de sunduğunuz bir lütuf üzerine eleştirmek. Bunları çoktan aşabilmiş olmalıydınız. Gözüme kazara ilişmiş ve ilgilendiğim bir meselede size tepkide bulundum. Dolayısıyla, niyetinizin kötü olduğunu iddia ediyor olduğum anlamına gelmiyordu o mail. Meali buydu.. Bunu düşünmeme sebepse; uslubunuz, zamanlama hatanız ve daha önceki mailimde belirttiğim üzere icra tarzınız. Bu beni kötü kalpli yapıyorsa amenna. Gerçekleştirdiğiniz röportajlar,çalıştıklarınız mesleğiniz icabıyla kariyerinize kattığınız artılar aynı zamanda. Ne mutlu size. Yani çok kıymetli zamanınızdan zaman çalıp, işiniz haricinde, olmazları oldurmadınız aslında. Bu sizin egonuzu pohpohlayan bir mekanizma olmanın aksine ruhunuza huzur vermeliydi az da olsa. Bizim paylaşımlarımız da, sizin vah vahlamak olarak indirgediğiniz inancımız da Nehir'e biraz daha güç pompaladı ben buna yürekten inanıyorum. Zannımca, sizin göstere göstere hayır işi yaptım imajınızdan çok daha kaliteli bir hale sokuyor bu durum beni, benim gibi vahvahçı herkesi..

Mail'imdeki zamanlama ve uslup konusundaki eleştirilerimi atlayıp, kıyaslama methodunu seçmiş olmanızsa, düşündürücü.

Keşke yanıltsaydınız beni. Bu yazışmayı gerçekleştirdiğim için kendime çok üzüldüm inanın.

O da cevap verdi..

Eylul Hanim,

Sirket, parayi Nehir’e vermeyi tercih etmiyordu.

Vefat etti diye...

Yeterince aciklayici oldum mu?

Baska yolu yoktu.

Sizin disinizda sikayet eden de olmadi.

Varsa da kimse bana mail atmadi.

Dun Nehir’in halasiyla da konustum.

Aile de yaziya karsi degil, begendiklerini soylediler, tesekkur ettiler.

Hatta demin telefon ettiler, yarin ki cenaze yerini ve saatini soylediler.

Ortada bir sorun yok anlayacaginiz.

21 yas icin cok agir bir Turkce ile yaziyorsunuz, hayati da anladigim kadariyla boyle “agir” yasiyorsunuz.

Size hakaret gibi gelecek ama size biraz “hafiflik” diliyorum.

Yuklerinizden arinmanizi ve kendinize huzur vermenizi...

Hoscakalin.

ayse

Dolayısıyla, sus emrini de almışken oturuyorum oturduğum yere. Eleştrimin konseptini anlamamış olmasınaysa üzüldüm. Bu bir savunma mekanizması içeren durum olmamalıydı. Nehir'e yanlış yaptın anafikirli bir yazı yazdığımı da düşünmüyorum. Aynı nokta etrafında dönüp durmanın ısrarı ne için bir türlü anlayamadım.. Dolayısıyla, anlatamadığımı, yetemediğimi, Türkçemin Türkçesine epey ağır geldiğini farkederek kapatıyorum. Çünkü 21yaşında biri olarak ancak başı sonu bozuk cümleler kurabilen, taş çatlasa elli kelime dağarcığına sahip bağdat caddesinde yürümeyi sosyal aktivite sanan biri olmalıydım.

Affınıza sığınıyorum.

ps: her gün okuduğum bu dua: hafifle. amin.

Ayşe Arman'dan cevap..

2010-09-06T23:55:00.002+03:00

Bu yazımdan sonra, mail atarken duygularımı da ekledim Ayşe Arman'a. Cevabı gecikmedi.

Aynen aktarıyorum..

Takipçiniz değilim. Nehir'in başından sonuna kadar tüm mücadelesini izledim. Zeynep'in de. Biz o blogda nehir'in yardım çağrısını değil, koşabildiği heveslendiği nadir günleri, anneciğinin mücadelesini, leyla'nın öpücüğünü, nehirin sevdiği kitapları, gücünü okuduk.Neuroblastoma'nın ne olduğunu, ilerleyişini, iyileşmesini, sürecini öğrendik. Hesap numarası sayfanın köşesinde durdu. Blogger'lar olarak bir kaç toplu harekette bulunmamız dışında tüm yardımlar usulünce ve gizli oldu. Zeynep'ten tek kelam işitmedik bu hususta. Asla bir yardım kampanyasına çevrilmedi bu mücadele. Nehirin bu dünyadan gitmesine de onunla tüm mücadele boyunca varolmuş insanlar olarak ya da son anda farkedenler olarak, (ki bu farketmez) çok üzüldük. Fakat şu bi gerçek, nehir'in bu süreçte ne büyük maaliyetli bir tedavi gördüğü. Ailenin bu hususta yıprandığı ve Leyla'nın varlığı. Nehir'e ayrılmış paranın gideceği el Zeynep ve o bu paranın hangi koşulda değerlendirilebileceği hususunda inanılmaz kudretli bir kadın. Erdemli. Yazınız sabah beni çok üzdü. Kırdı. Bu denli asil bir ailenin referandum kampanyası gibi sözkonusu acı taptazeyken kamuoyu oylamasına sunulmasını çok rahatsız edici buldum. Keşke hareket etmeden bir kaç kez düşünseydiniz. ve elbette, Nehir için evet.

Eylül Fatma Kılıç.

Hanimefendi,

Ben bir deger yarattim, kalktim Bolu’ya gittim, iki kisi ile roportaj yaptim, bir suru insanin onunde.

Bir bir genel mudur.

Biri bir marka yuzu.

Onlarin hayatlarini calistim, sorular sordum.

Oyle calismadan olmuyor hic bir sey, calistim.

Sonra o roportajlara taklalar attirarak, haber tarafini on plana cikararak gazetede yayinladim.

Hic tanimadigim Nehir icin 20 bin lira kazandim.

Siz ne yaptiniz?

Arkadaslarinizla, degerli fikirlerinizi paylasmak ve vah vah demek disinda...

Sirket diyebilirdi ki...

Nehir’e cok uzulduk ama parayi yasayan birine vermeyi tercih edebiliriz.

Ki diyeceklerdi...

Demesinler diye...

Ben de boyle bir yol buldum.

Ve bingo para yatirildi bile...

En son isteyecegim sey, Nehir’in ailesini rencide etmek.

Bunu aklinizdan nasil geceribildiginizi bile anlamiyorum.

Mailinizi okumamis olmayi tercih ederim.

Bence siz de yazmamis varsayin.

Cok fena cunku.

Yuzlerce mail geldi, bir tek sizinki boyle.

Sizin adiniza uzuldum.

Kotu kapli bile oldugunuzu dusundum ne yalan soyleyeyim.

Yine de sevgiler...

ayse

Bilemedim..

Olmadı; fikrimce..

2010-09-06T17:08:00.002+03:00

Dünyada inandığım tek mücadeleden bahsediyorum. Anneliğin nasıl kuvvetli, nasıl kudretli ve nasıl erdemli bi rol olduğunu öğrendim ben Zeynep'ten. Baştan bu güne dek hiç bir kaidede başını öne eğmedi, umudunu yitirmedi. Asla bunu bir 'charity' durumuna çevirmedi. Blogger'larca akıl edilen bi kaç birlikte hareket etme hali dışında Nehirin hesap numarası sağ köşede durdu. Yürekten inananların, destekleyenlerin katkısıysa hep gizli oldu. Biz nehirin ihtiyacı olan paradan değil, durumundan, gücünden, gülüşünden, dileklerinden, Leylanın yüzüne kondurduğu öpücüklerden haberdar olduk yalnızca. Zeynep'in istediğiyse dualarımızdı, inancımızdı zannımca. Bu kadar asil bi kadının, ailenin; normal şartlar altında kaale alıpta iki kelimesini okumadığım yazarlar denizinde olan Ayşe Arman'ın üstüne vazife olmayan bi biçimde para durumuna karar vermek üzere bi kamuoyu yaratmasına muhatap kalması beni çok üzdü bu sabah. Nasıl oluyordu da, hiç bir şeyi mahrem bi biçimde gerçekleştiremiyordu?

Acıyı paylaştık aramızda, her birimiz; o'nunki hafiflesin umuduyla. Kurduğumuz bağla, dualarımızla,sabır dileyerek, Zeynep'in Leylanın, Mahmut Bey'in yaslanabileceği güç olarak, gökyüzünden nehiri bekliyoruz. Kucak açıp sarmak için..

''Yeri ve zamanı'' kavramını, davranışlarımızı keşke ayarlayabilsek, sorgulayabilsek,bilebilsek. Misyon kazanmaya çalışırken, adım atarken iki kere düşünebilsek.

Öyle inanıyorum ki, o paranın gittiği yer adabıyla usulca, Zeynep olsaydı, o buna çok erdemli bi biçimde karar verebilecek kudretteydi. Kaldı ki, yaşananların maddi zorluğu zaten aşikar. Oysa, luzumsuzca kalkıştığı evet hayır kampanyası, reklam gibi bu kadar titiz bi meseleyi iki kalemde harcaması hakkındaki fikirlerimi öyle güçlendirdi ki.. Bunu bu kadar Zeynep'e hissettirmek bile haksızlık diye düşünüyorum.

Ayşe Armanın, muhtemelen 3,5 dakikayı geçmeyen sürede yazdığı yazılardan çok daha derin bi mesele olduğunu da..

Keşke ayırt edebilsek, üstümüze vazife olanla olmayanı, mahremi,edebi, adabı, hayayı..

Keşke..

Nehir'im..

2010-09-05T13:23:00.001+03:00

Böyle söyledi annesi. Her gün, her yazısında, kocaman mücadelesinde.. Biz de böyle bildik onu.Gördüğüm en kudretli, en güçlü nehir.

Geriye kelam kalmaz böyle zamanlarda. Akıtabildiğin gözyaşı yanına kar kalır. Gerisi içine yara. İçimdeki o kara yüzlerin yersizliğini sebepsizliğini o'na mı yormalıyım bilmiyorum. Konduramıyorum. Ruhum düştü iyice. Sanıyorum ki huzura erdi, biliyorum ki martılarla uçacak, bazen en büyük nehirlere karışacak. Dilediğince koşacak.

Peter sarıldı sımsıkı, yaşlarımı tutuyor.. Nehir uçuyor.

Ben bi tek Leyla'yı düşünüyorum.

üç noktasız

2010-09-02T23:18:00.000+03:00

Ruhum düşük, halbuki yüksek olan ne çok şey var hayatta.

Bana değmiyor bile, o kadar yorgunum ki.

İçi yorulur mu insanın, içinde taşıdığı.

Öyle sanki, eforu bitmiş nefesi kesilmiş gibi. Halihazırda varolan o çiçekleri bile görmeyecek kadar, hazır hava da soğumuşken battaniyenin altında saklanacak kadar, yüzünü duvara dönüp pütürleri sayacak kadar durmak istiyorum.

Henüz bi elin parmaklarından kat kat zaman varken, sonunda gideceğim o yer, o yerdekiler, yaşadıklarım, muhtemel bellediğim yaşayacaklarım; öyle yoruyor ki beni.

Günleri, ayları, dakikaları anlamlandıracak kadar çok, en derininde yaşıyorken hayatı, tepetaklak olasım var. An için yaşayıp, hız tutkuma bulanıp düşünmeden körükleyesim var. Hani sözde çok istediğim her şeyin, aslında o kadar da çok istemediğim şeyler olduğunu anlamak ister gibiyim.

Bütün bunların üzerime oturtulmuş bi kurgu olmasını ister gibi.

Günün biri, hayatla arama camdan kuklaların girdiği günün biri, ait olmadığımıdan emin öylece yürüyüp gidesim var.

İçimde kapkara yüzler var, herbiri tanıdığım.

Laciverti getiren..

2010-09-01T16:11:00.001+03:00

Güz..

Mevsim sepya..

Telaşa kapıldı yağmurunu göstermek için bu kez, saat sonbahara çeyrek kalaydı, perdeler uçuştu, sonra damlalar bir bir düştü.

Hırkamı giydim, en güzel rengini. Çoraplarımı..

Dizlerimi çektim karnıma izledim gelişini uzun uzun.

Mürekkebi bulaşmış mektuplar düşledim ucu açık zarflar, yatık satırlar.. Beyazı solmuş işlemelerle bi sandık, içinde dantel parçalar, lavanta kokusu yitik, ahşaba yaslanmış eskiler..

Yaşımdan fazla yıllanmış, sararmış bi kitap buldum, sonunu okudum.

Mevsim bitti.

O, cama vurdu, ben diledim.

dinledim..

eylül'e kala..

2010-08-31T16:16:00.001+03:00

Benim absurt arzularımın olduğu, her eylül'e yetişmek üzere üst üste zarflanan mektuplarım var elbet..

septemberwish.

Bi gelişine bir de gidişine telaşlandığım..

Huzurlu gel olur mu.. ?

tıktık..

Bila kaydu şart

2010-08-30T14:38:00.001+03:00

''Egemenlik bila kaydu şart milletindir.'' Büyük babaannenin babasınca, sürgün sırasında çocuk aklıyla kaptığı bir kitapta yazıyordu bu. Egemenlikten, milletten bi haber olacak kadar yitikti elbet, eşlik etmiyordu bu hitaba bahsi geçen sözcükler henüz o vakitlerde. Büyük babaanneyi tanıyacak kadar şanslı olamasam da, anneme anlattığı hikayelerin bana yansıyan türevlerinde pek bir geçerdi bu kelime. O geniş ufkunu altı çocuğundan belki de bi tek dedeme taşıyabildi. Bu sebeptendir, öyle büyük yükleri tek omuzda kaldırabildi ki dedem. Hala oturduğunda köşesine iç muhakemesi, mücadelesi küçük mimiklerine yansır habersiz. İçsesiyle sohbetinin taşan ufak hareketlerine rastlar şaşırırsınız.

O'nu da, muziceye tanık olan her bireyi de uzun uzadıya anlatabilirim elbet. Düşkünlüğüm, kıymetleri satırlar satırlar alır. Pek paylaşmasam da burda askeri, siyasi, düşünsel meseleleri, bu gün irkildim.

Bir el alır iki omzuna yapışır sarsar ya seni, uzun uzun. Taşların oynamış ta yerine oturmuşçasına tık eder eklemlerin.

Basit bir telefon işte, emekli olalı zaman zaman olmuş dedeme gelen bir telefonun öteki ucundaki ses.

''Zafer Bayramımız Kutlu Olsun Komutanım.''

Ne zaman duysam ritmini o çok sesli askeri bandonun , İstiklalini, o büyük mucizenin ufacık bir kelamını; gözlerim dolar. Ata'dan işittiğim ufacık varlık gibi.

Resmi tatilden öte pek de mühim arzedilmeyen bi takım günlerden ileriye gidemedi belki. Hani bayram deyince o mukaddes dini bayramlar algılanır ya. Böyle bilmiş bir milletiz.

Üzerinde taht kurduğumuz bu toprakların nasıl alındığını, kutlu olsun diye iki kelamla geçiştirdiğimiz o zaferin nasıl tanımlandığını, yapılanları balık hafizasından azıcık daha fazla sürede unutabilenleriz ya biz..

O yüzden meyedanlarda hiç biri benim iradem olmayan seçilmişlerle soy, boy tartışması yapacak kadar, Anayasayı particilikle sınırlayacak kadar, asıl meselenin madde madde açıklanmayı bekleyen hukukun en üst kitabının yeni metni olduğunu unutacak kadar sığ, demokrasiyi tanımlayamayacak, aza kanaat bi milletiz ya biz..

12 Eylül benim doğduğum gün. Pek çok kara günle bağdaşacağını bilmeden.

Şimdi n'olacak diye bakıyorum memlekete içinden. Sınıflandırma başladığından beri teoride biz de azınlık klasmanında olmamıza rağmen hiç kayırmadığım, böyle bir gereksinim duymadığım, kendimi bu biçimde hitaplandırmadığım memleketin milletinin yapacaklarına.

Benim geleceğime, ülkenin geleceğine, bağımsız yargıya, güçler ayrılığı maketinin hiç kurulamayacak oluşuna. Teoride kalan iradelere, parti tabanlarındaki çiğliklere bakıyorum. Sıyrılıp güdülmeden, iradesiyle, okuduğu, bildiği için sandığa yürüyecek bireylerin varlığına inanmak istiyorum.

Bu 12 Eylül 'ün istikbalini seyrediyorum.

Umuyorum..

anne..

2010-08-25T17:46:00.002+03:00

'Her zaman birisi sizden önce davranır. Oysa gelip geçici biridir bu. Sinemada, sizden önce, son boş koltuğu alan kör bir yabancı..'

Güneşin yatay indiği banka kurulup, en sevdiği(miz) kitabın birbirimize okuduğumuz repliklerinden yalnız biri. O'nun en sevdiği.. O hitabıyla, benim lugatımın; ''kadın''ından bahsediyorum. Tanrının hayatıma bahşettiği o en kutsal resitalden. Sahiden öyle gibi, melodi gibi büyüttü beni. Çaldığı enstrumanıyla gecenin kör vakitlerinde hep naifçe oyaladı. Düşlerimi dağılacak oldukları her hamlede denkleştirdi yeniden. Edebimi takındım hep. Mücadelelerimiz dağları yıkacak kudrette; bazen hoyratça bazen kor gibi düştü içimize. Açtığımız yaralarımız oldu. Küskünlüklerimiz zamanı belirsiz, bencilce tükenen sustuklarımız. Çocuğu değil de, münakaşa ettiği koca bir bireyim onun için o vakitlerde ezelden beri ve takdirleri hep yücedir buna paralel. Eğlemez üç beş kalem armağan kisveleriyle beni. Başarının rolünü üzerime zımbalayalı, üstünden zımparalayalı oldu hayli. Pek bahsetmem ulu orta. Koklaşmalarımız da, kucaklarımızda kuytuda, o en çok emeğimizin olduğu dört duvarda saklıdır. Bize birbirimizden başkası kalmayalı beri, toplayınca dört taban eden o ayak seslerinden başka bir şey inlemez. Meşk ederiz keyfindeyken. Kaçmışsa keyfi köşe koltuğuna geçer, o kitap üzerine aldığı parça kağıda yazar.. Ertesi günün sıradan müsvettelerine karışır bilmeden ben. Dakiktir, mütemadi. Mucizedir bir de. İlk heceler dökülüp cümle sarfettiğinde o küçücük ağazım ''benim annem yapar''dı en kudretli kelamlarım. Yapar ya sahiden. Poğaçaların tadıyla övünmedim belki küçüklüğümden beri hiç, ama onun gücüne hep imrendim. Oturup seyredecek, seyretmek yetmeyecek, ağzından çıkan her lafını aslında belli etmesem de, hayran hayran işitecek kadar aşığım önceden beri.

Her akşam kapımı tıklatıp bir replik söyleyişine belki...

Teferrüç

2010-08-19T17:00:00.004+03:00

Susmak gerek bazen. Yüzünü kuzeydoğu'ndan gelen kuru rüzgarın sürekliliğine çevirip dakikaları çoktan aşacak suretle dikilmen. En sıcak esen şarkıyı işitmen. Benliğine durmaksızın tekrarlayabileceğin bi cümlen olmalı sonra. Melodide şekillenecek, hareketlenecek özgürlükte ayakların. Uçan martılara da kırlangıçlara da eşlik edebilecek kadar çeşit ruhun. Gülümseyebileceğin ve bir daha asla rast gelmeyeceğin insanlarınsa; gayet tabii..

Çok sevdiğin tadın olacak bir de, tükettiğin süreç bir elin parmaklarını geçmeyecek belki.. Fakat; tam da bu yüzden uzağında duran ve hevesle dilini damağını şenlendiren olacak ya zaten.. O'nun için aşacaksın o kuru rüzgarı yollar yollar boyunca. Anlık mutlulukların tüm mucizelere değecek kıymette olacak. Güveneceksin sonra, sonsuz güveneceksin. Her tanıdığına, bildiğine. Unutmayacaksın ki muhtemel hatalar, yanlışlar, yalanlar ve tüm türevleri senin olmayacak asla. Bundan mütevellit utanmayacaksın da. Hayatın en çok senin olduğunu silmeyeceksin o parıldayan, tertemiz zihninden. Hırsların ömrüne köstek olamaycak. Tama etmeyeceksin. Özverinin en büyüğüyle büyüteceksin kendini. Acı'da sükut bileceksin. Mutlululuğu suretinde biriktirecek ve zamanın yörüngesini es geçmeyeceksin.

Hayat bahçeni sen bezeyeceksin, halihazırda sahip olduğun o en güzel çiçeklerle..

en sevdiği çok mudur insanın şu hayatta?

2010-08-17T05:26:00.010+03:00

Kalbim egede kaldı..

.

İstisna!!!

2010-07-31T03:28:00.000+03:00

Tatildeyim. Dünyanın en mutlu anlarını tamamlayıp yatağa girdim. Aşk uyuyunca, beni de uyku tutmayınca bi göz gezdireyim dedim...

Onlardan bi tanesi işte. Üstüne vazife olmadığı halde, luzumsuz bi nefes daha tüketebilmek için, huzursuzluk yaratabilmek için, bir yerleri tırmıklayabilmek için didinen bi noksan çarptı gece gece... Adsız olarak bir önceki kaydıma yorum bırakan saygısızdan bahsediyorum. Söyledim ya akbaba bol diye..

Rutin olduğu üzere maillerimi kontrol ettim. Bu blogu yazmaya başlayalı bir yıl dolacak az bir zaman sonra. Öncesinde yaptığım derlemeler, biriktirdiğim kağıtlar tek tek yok olmaya başladığında karar vermiştim yazmaya. Hayranlıkla takip ettiğim bi kaç ''anne'' sayesinde aslında geleceğe yatırım gibi de değerlendirmiştim. Asla hayallerimi kurarken garanti aramıyor, hiç birinin gerçekleşeceği hususunda ufacık bir umuda da kapılmıyor olsam da, her kız çocuğu gibi, geleceğimde bir noktada, olurda ebeveyn olursam bu gün hissettiklerimi o gün yadırgarsam, ıskalar, unutursam diye geleceğe bi iz taşıyorum. Elbet gururum okşanıyor başarı sayılan yazılara gelen takdir, tebrikten.. Seviyorum o zaman altında ismimin oluşunu belki. Ama o kadar, saniyelik onlar. Kibirsiz küçük mutluluklar. Yazılarımın içeriklerinde yediğim içtiğim yer almıyor. Güvendiğim ve daima arkasında durmaya devam ettiğim kalemimin zaman zaman kuvvetini zaman zaman da yetersizliğini görüyorum yazdıkça. Bu uzun yolda edindiğim çok kıymetli kalemlerim oldu, gün gün takip ettiğini bildiğim, yüzüm düştüğünde açıp kendime mutluluk eklediğim takdirlerim oldu. İnsan kazandım, değerlendirmeler aldım, huzur buldum hep. Hüznüme destek olan, mutluluğumu benimle hisseden tanımadığım bi çok insandan keyif depoladım ben. Zaman zaman sonra, öncesinde hayatımda olmayan bi kavram olan bu huysuzlar çıktı karşıma. Okulda, yolda, hayatta.. Hilelerle dolu, fesatlıkla boğulmuş ve asla temizlenemeyecek olan pek çok pis insan. Onların bilmesine engel olamadım. Her ayrıntısını büyük hevesle tasarladığım yarattığım bu dünyayı taşımak fikri senin mmutemelen çapı 0,5mm geçmeyecek olan beyninde doğmadı yani. İstemedim. Pişmanlık; adı üstünde, geleceğe yönelikte geçmişe yönelikte bir eyleme sahne olmayacak olan demek. Özgürce hüznümü (çünkü mutsuzluğuma sevinecek kadar rezil insan var), mutluluğumu (çünkü olduğu gibi gülümseyip tahtaya vurmak yerine huzursuzluğum için çabalayacak akbabala var) özgürce yazamadığımı hissettiğim için düşündüm.

Yani, twitter'ımı kapamak, ismimi değiştirmek, blogumu taşımak gibi dahiane fikirlerin sormamış olamama, ve edepsizce bu cürreti kendinde görmene rağmen benim için bir çözüm değil. Çünkü buna bir çözüm aramıyorum ben. Bu yüzden ne yaparım tanrım içerikli olmayan senin zeka seviyeni epey aşacak cümleler kuruyorum. Burada olmanı hiç istemiyorum inan.

O yüzden en fazla bu kadar bozabildiğim adabımla rica ediyorum. Senden, senin gibilerden. Burası mahalle kavgası çirkefliğinde öyle görünmez adam kılığında atıp tutup huzursuzluk çıkarabileceğiniz bir yer değil. Fesatlığınıza sahne değil. Basit aşk öğütleri bulup, evde kalmışlığınızın etrafında kutu kutu pense oynayabileceğiniz bi alan da değil. Dar ufkunuzla debelenebileceğiniz bi düzen hiç değil. Benim art arda gelen parmak hareketlerimin ürettiği bi iz sadece. Yalnız kendim için! Sırf konuşmuş olmak için burda bulunmuyor kimse. Bu güne dek böyle bir saçmalıkla karşılaşmamış olduğumdan gerek duymadım belki, şimdi, tüm gidişatıma aykırı bu istisnayı yazma ihtiyacım için sahiden yürekten okuyan, değer gördüğüm herkesten özür diliyorum.

Mahremimde bulunmayı ucundan bucağından haketmeyen hadsiz herkesi burdan, etrafımdan defediyorum.

Lütfen defolup gidiniz.!

yerden yüksek

2010-07-29T23:23:00.002+03:00

Maviye tapar bedenim. En çok köpük köpük olunca. Telaşıma aşk çarpınca yönünü şaşıran tavşan gibi ordan oraya hızla sıçrarım. Bisiklet tepesinde olunca, saçlarım da rüzgara dalınca kamçı olur sanki bu şarkı bana. Selamsız geçilemeyecek kapılarım vardır, mutluluğuma tempo tutacak kadar yerlisi, iyisi.. İsmi değişken olsa da hitabı belli dedelerim vardır. Kasketiyle.. Çarsının telaşı, çekilin yoldan çınçınları..

Ara sıra sıkılır bünyem. Alabildiğine mavi gök bile daraltır nefesimi. Görmem begonyalı bahçeleri,nalın yerde bıraktığı izleri, sonra işitmem iskelede öten düdükleri. Ruhumu, gözümü, duyumu kapar; dünyanın güzelliğini burkarım.

Toplarken eşyalarımı, hani geçmişe konmak için antreye bıraktığım yıllar öncesine ait gazete parçalarını; her köşede gördüğüm ayrı sahnelere gülümsedim tüm gün. Oturup hiç bitmeyecek replikleri duydum yeniden. Kokusu savruldu, gözlerimi kapayıp çektim. Mutluluğumuzu uzun uzun izledim.

Ne zaman söylesem böyle, yazsam en kıymetlime nazar çalıyor kapımızı ya da ben öyle inanıyorum. Biliyorum çünkü akbaba gibi üstümüzde uçuşanları. Mutlu olmama tahmmülü olmayanları. O yüzden pişmanlığı tıklatıyor azıcık afişe olan ismimle blog yazmış olmamın.

Olsun, usanılacak cinsten değil ki. Hani bitmeyeceğine emin olduğun bi tat gibi, her mevsim burnuna eseceğini bildiğin o koku gibi..

Yüksekteyim, yerden çok, çok yüksekte.. Yarın gidiyorum maviye.

İçinde ruhumu bıraktığım, en berrak maviye.

Vardığımız ilk saatte, el ele dalgalara atlarken içimden duyarsam diye..

Tıktık.

bi damla lüküste bazen aşk..

2010-07-27T13:26:00.001+03:00

Nasıl anlatsam?

İçtiğin şarap kör edici tatsızlıkta olsa da, damağını panayır yerine çevirecek tatlardan yoksun olsan da, öyle zaman olur ki yalnız iç çekip iki kolu arasına, kanadı arasına saklaması seni, ömre bedel olur. Bi ışık yakar, kandil belki ve karanlıkta bıraktığın yüzünün yarısını, aydınlatır. Nasıl beceridir diye sorgulamazsın, öyle mukaddes gelir ki, bir kaç saniyeden ibaret cümleleri..

Dünyadaki en özel duygular yalnız senin bedenine yapışır gibi hissedersin. Söyledikleri benim mahremim. O kadar naif, o kadar pürüzsüz ki.. Bi çeşit bağımlılık işte... Her kaçışımda kollarını cama dayayışına, penceremden içeri kaçışlarına engel olamıyorum.

Her seferinde aşk'ın ilk anını dinleme isteğime de..

kaybetmek öğretilmedi bize masallarda..

2010-07-21T03:18:00.009+03:00

Tık

Bi hayat vardı aslında. Ortak yaşadığımız tek bi hayat. Uykuda ne görürdük, sahiden öylesine kuvvetli bağlarla hissedermiydik birbirimizi bilmiyorum. Ama aynı güne, aynı yelkovan tııkırtısına açardık gözlerimizi. Yüz mimiklerimiz aynı gelirdi. Ben ona öyle benzerdim ki her sabah.. Aynı cümlelere aynı başlangıçları yapıyor, aynı özneleri seçiyor ve aynı yüklemi gerçekleştiriyor olmaya öyle alışmıştık ki..

Beklenen bi onbir temmuz yazım olmadı bu kez. Üçüncü yılı doldu diye dakika sayarcasına bakmadım zamana. O gün, duyduklarımı, hissettiğim teninin soğukluğunu ya da geleceğimin duvar gibi yüzüme çarpan karamsarlığını da hissetmedim. Böyle olduğunda, yani artık günün bi kaç tik tak hareketinde aklımda dolaşmıyor olduğunda üzüyordum çok, önceleri. Telaşa kapılıyordum, zihnimde hep bi ya unutursam çırpınıyordu. Kendime ızdırap çektirme metoduna dönüştü bir süre sonra. Güçlü durmak, direncini yitirmeye başladığında, kırılganlık zayıflığa dönüştü. Tam düzeltebiliyorum derken her şeyi, teslim oldum, bağlandım, oyalandım.

Henüz çok küçüktüm o zamanlar. On yedi yaşının hak etmediği sorumlulukları taşımak aslında çok başarılıymışım gibi takdir toplasa da, ben her dakika yeniliyordum.

Bi oyun arkadaşım vardı çünkü benim o zamanlarda.. Hayallerimi birleştirirken bana eşlik edebilecek, evcilik oynarken komşum olabilecek, gözümden bir şeyler dökülürken sarsmadan silebilecek, on yedi yıl bize çok kocaman gözükmezken o zamanlar, aslında onca yıl bıkmadan usanmadan varolabilecek bi oyun arkadaşı.

O sarı saçlarımı severdi, ben onun koyu saçlarını. Ucundan balıklı makasla kesip japon yapıştırıcısıyla birbirimize eklediğimiz o iki zıt renkteki saçlarımızı. Hala artakalanları enkaza dönüşmesin diye üzerine titrediğim, büyülü, ama apayrı bi dünyamız vardı. Gerçek değildi elbet. Balo kostümlerimiz var sanır, külkedisini klonlardık. İkimizin de balkabağından dönüşen arabaları vardı. Onunki lilaydı. Rengi değil de, adını sevdiğinden. Birbirine yapışıktı bu arabalar. İçlerinde uçsuz bucaksız parıltı vardı. Bir sürü pabuc, bir sürü elbise, bir sürü süs vardı. Prens pek de mühim değildi o vakitlerde. Hele o merdivende düşürdüğümüz cam pabuclardan hiç değildi. Prensin bizi bulduğuna değil, düşen pabucun ayağımıza uyduğuna sevinirdik. Kötü üvey kardeşleri oyunbozan kız takımlarına eşlerdik. Üvey annemiz olamazdı. Baba, kral da tabi.

O bize çokta uzun gelmeyen zaman boyunca aynı renge tutkunduk, aynı düşe. Özgürlüğü hissederdik gözlerimizi kapayıp. En çok uçabilmeyi. Görebilirdik te.. Kimsenin bilmediği, yakamozu görebilen tek tepede, martılar uykuya dalmak üzereyken yalınayak koştuğumuz gizli koşeye geçer,dizlerimiz birbirine değecek biçimde bağdaş kurup hızla, denizin sakinliğini izlerdik. Son vapur kalkmış olur, herkes uykuya yatmış olurdu. El ele tutuşup gözlerimizi kapayınca, son baktığımız karede, o ay'ın altında, yakamozun üstünde bizi ürperten rüzgar esipte üşüyünce uçabilirdik ancak.

İster inanın, ister inanmayın, biz uçabilirdik..

Di'li geçmiş zamanı tüketmek zor geliyor hala. Gırtlağımın ortasına bir düğüm bırakıyor kuru. Yalnız büyüyorum bir süredir. Fotoğraflara, ellerini yitirdiğim günden bu yana bir daha asla göremediğim özgürlük düşüne anlatıyorum ne varsa. Sakinleşmek daha zor. Kan basıncımı düşürecek içimdekileri hafifletecek kucaklamalar olmuyor sonunda elbet. En zoru da bu ya. Gözlerini kapayıp açınca, hayal görmediğini fısıldıyor ya hayat sana..

Tökezler kurgulanmış bi oyun gibi, hayatın çeşitli yerlerinde dağnık durur ya, işte o çarptığım anlarda, hayıflandığım, gücendiğim, hırslandığım, dalgalandığım her anda, beş yaşındaki velet aklıyla öğüdümüz vardı. Meltem ''unutma, sen bi prensessin, kötü sözler söyleyemez ve hissedemezsin'' der, ben de susardım. Bu bi tılsımdı sanki. Yahut mühür. Hani tüm kötülükleri kilitleyecek olanından.

Şu aralar en çok bunu özlüyorum. Bedenimde zerresi olmayan teselli cümlelerini, beş yaşındaki aklımızı, umutlarımızı. Yürümeye yeltendiğimde arkamdan itecek biri yok ya, onlarca cümleyi saniyeler içinde tüketebilecek, üstelik haykırabileceğim yüzün artık bana bakmıyor ya. Bi buna yanıyorum.

Daha güçlüyüm, daha büyük.

Baktığım her martıda seni görüyorum.

En çok, artık sahiden uçabildiğin için kıskanıyorum..

çalar saatin kadınsı gevezeliği

2010-07-18T15:10:00.003+03:00

Son zamanlarda soyutlukta yüzemediğimin farkındayım. Sürekli insanın kemiksiz en menem uzvu olduğuna inandığım dilin yaptığı patavatsızlıklara takmış bir vaziyet içerisinde, şikayet mektuplarıyla donatıyorum benim kıymetli blogumu. Böyle olmasından ötürü keyifsizliğime hiç girmeyeceğim bile.

Adanın en tepesinde böyle panjurları kapanınca ses işitmeyen bir yerde kapamaya gayret göstersem de kendimi, gazete & televizyon iletişim dünyamdan tamamen çıkmış olsa da, kulaklarımı tıkasam da, geliyor saat kulesinin oradan ada beylerinin cıkcık sesleri taa buralara.

Onlarca yazı hazırlayıp ekranı çat diye indirişimden olsa gerek taslaklarda kitli kalanları bir türlü yayınlama cüreti gösteremedim. Seneler sonra bu günü aradığımda karşıma çıkacak olanların bu tür yakınmalar, utançlar, ah çektirecek cümleler olmasını istemedim çünkü.

Ebeveyn olunca belki, çağın kara deliği şu internette benden bi kaç kuple kalacaksa, güne ait olsun istemedim.

Lakin; susmak, gözleri kapamak, üç maymunu oynamak falan kar etmiyor şu sıra. Ülkenin hali malum. Bir sürü lüzumsuza bırakılmış gelecekte. ''Nasılsın? İyi misin''le başlayan telefon konuşmalarının yaşanan ''hadi canım'' tadında olaylarına verilen tepkiler doğrultusunda akışına söylenecek tek söz yok.

Bir şeylere isyan yazılacaksa burada, şu an bunun bir başlangıcı da yok. İpin ucu kaçmış ötelere çünkü çoktan. Önümüz, arkamız, sağımız, solumuz, hatta güneşin ruhumuza sızabileceği tek açıklık, tepemiz bile sobe. Kapana kısılmış olduğumuzdan, ağızlarımıza, ondan öte özgürlüğümüze sansür adı altında vurulan mühürlerden haberimiz bile yok.Çıkan ufacık bir gık'ımız da. Koca bir boşvermişlik üzerine gidiyoruz işte. Yeni neslin en mukaddes meselesi vasat aşk olmuş, paylaşım sitelerine özlü sözler koymak olmuşken; eski nesilse aldığı üç kuruşun derdine düşüp kapı pencere kapamış yumurtaya can veren allahın azrailini beklemeye koyulmuş..

Öncesinde olan biten memleket meselelerine isyanını haykıran es kaza içeri atılmamış tek tük düşünen adama sesleniyorum, bırakınız efendim, ihaneti merkez bellemiş, yalanı dahilik ilan etmiş, çalıntı çırpıntı bir kaç beyin yokedici diziyi seyrediniz, berna laçin programı tadında bodruma yerleşiniz. Tuzu kuru memleketimin hali malum, sizde sereserpe gevşeyiniz. Zira, bulunur mutlaka haddi kendinde bulan bir kaç kelam edecek.

Parmaklarda sihir oluşuna evvel zaman önceden inanmışken ben işittiğim mukaddes melodilerden; şimdi şaşkınım. Piyasası geniş, midesi geniş, mezhebi geniş ülkemde, ilerlemenin yolu bir kaç nota keşfinden öte kemiği gevşemiş çene hareketine dönüşüvermiş.

Hümanizm ne doğru yoldur aslında, dininden, dilinden, zihninden geçenden çok, insan olduğu için sevilir, sayılır ya bir beden. Oysa birbirine şapka çıkararak selam eden nesilleri tüketeli çok oldu biz. İnsanlığımızdan vazgeçeli de..

Sanata aşina en çokta aşık halimle konuşuyorum şimdiden sonrasını.. Fazıl say mesele; kurduğu o talihsiz cümleyse ayrı bir mesele. Piyano başında matematik üzerine oturtulmuş dahice bir kurgu gibi parmaklarının yarattığı mucizeyi hep takdir etmişimdir. Kişiliği, özel hayatı için seçtikleri, yürüyüşü, düşünüşü beni hiç sanatını yargılar mevkiye eriştirmemiştir. Eriştirmeyecektir de.. Fakat bunca sene gördüğüm; öğrendiklerimi sunarken duruşun ne muhim bi nokta olduğu. Ayaklarınla yapacağın o muhteşem hareket için aslında başının o dik duruşunun ehemmiyeti mesela.

İcra ettiği mevkide başarılar gösterip, mütevazılığı bünyesine yapıştırması gerekirken, öncelerden beri süregelen talihsiz cümleler trafiği artık o parmakların sihrinin önüne geçti. Pervasızca hareketlenen çenesinden dökülen bir kaç savruk dil hareketi elimi alnıma vurmama sebep şu vakitlerde.

Gece açtım ekşi sözlüğü, günceline baktım. ''Türk halkının arabesk yavşaklığından utanıyorum'' cümlesine tık'ımın sebebi yalnızca meraktı. Okuduklarım, twitterda oldukça gelişmiş bir savunma mekanızmasıyla yanıt saydıran Fazıl Say'a aitti. Beethoven'dan özlü sözler, Nietzsche'den düşüncelerle bezenmiş, acıtasyon vari ''ceketi ateşleyin'' kelamlarıyla burun buruna geldim. Cümleler dünyanın mükemmel olmayışına, sanatın ehemmiyetine, ve halkı kategorize etmeye yönelikti.

Benimse merakım şu, ne zaman en mukaddese erişilir ki? Kaç beynin, kaç ruhun içini mükemmel olduğuna iknaya gücün yetebilir ki?Nasıl emin olabilir, bunu nasıl düşünebilir, övünme yetisini nasıl kendi kendine mıhlayabilirsin ki? Sanatçısın sen, söylediğin gibi yüzlerce ülke gezen, gezerken de tek gayesi daha iyi olmak olan bir sanatçı. İcraatının hangi mertebeye eriştiği hususunda şakşak yapacak insanlara kapılmayacak, sahnedeyken adeta boş bir alana çalıyormuşcasına, kendini unuturcasına ona ait olacak olansın. Elbette eleştireceksin. Düşüncelerini tıpkı parmakların gibi özgürce savurabileceksin. Fakat bunu niyeti naif bir şekilde becereceksin. Hitap ettiğin kesmi coştururken, ötekileri imrendireceksin. Ürettiklerine aşık olacak ki o, yerdiğin melodilerden sıyrılıp seninkine kayacak. Ayıplıyorum seni, çok. Belki utanıyorum da. Üretimle odak olacakken, seni hakikaten icraatından ötürü sayacakken, kategorize etme haddini kendinde gördüğün için. Eleştrinin dozundan bir haber, öylece başıbozuk cümleler savurduğun için. O utandığın kesimden, onların eleştirdiğin patavatsız söylemlerinden ne farkın kaldı şimdi? Asaletini hangi devirde bıraktın? Sahi, acaba öncesinde üzerine almış mıydın? Peki ilkokul talebesi kıvamında ''bazıları anlayamaz'' söz öbeğini, cümelelerine nokta seçiyor olmana ne diyeceğiz? Sözcükleri yıllarca devleşmiş, cümleleri herkesin zihninde birikmiş özümsediğin, örnek bellediğin insanların yolundan gidebilme telaşına n'oldu? Yazdığın mektuplarda bıraktığın üç noktalar dışında bir tek derinliğin olmayışı? Müzik bilmeyen insanlar dediklerine seni hissedemeyecek, dinleyemeyecek olduklarını baştan belirtme anlayışına ne demeliyiz?

Bir takım insan toplulukları seçeceksin, onlar seni bilecek, belki aslında bilmeyecek ama biliyormuş gibi gözükecek, entelektüel oluşu konserine gelmek sandıklarından ötürü esneyerek spotlar senin üzerindeyken notalarını işitmeyecek olanları benimseyeceksin. Öyle mi?

Anlaşılan o ki, sen bu yolda bu biçimde devam edeceksin. Sen de eleştirdiğin gibi, yerdiğin, ezdiğin, küçümsediğin herkes gibi, tıpkı bu ülkeden en temel parça gibi, ''üretmeyeceksin''.. Şimdi eleştirye konu olan lüzumsuz kelamların silinecek bir gün ve sen hatırlanacak melodi bırakamayacak kadar utanmakla meşgul olmuş olacaksın.

photo by

Nedir yani?

2010-07-07T15:09:00.003+03:00

Egosal'ın manası tdk da var mıdır bilemiyorum ama bendeki bahsi, egosu üzerine varolan demek. Nerden icab etti bu mesele ben böyle edebi kelimelerle taklalar atarken buraya arada günübirlik yazmak?, Öylesine bir şey işte. Çok sevdiğim çok insan yok artık. Git gide azalıyor hatta. Eskide bırakıyorum pek çoğunu. Lise yıllığımda yer alan sözlerin, diploma töreninde görüşmek üzere verilen vaadlerin, taban tabana oturmuş dostlukların geçerli olmayacağını hep bildim. Kaybettiğimden öte gözümde yoktu zaten ötesi o dostlukların. Hüsranı da gördüm, kırıklığı da bi o kadar kıymet anladım. Ne paha biçilemez zamanlarmış o anlar bizim için. Çok arıyorum şimdi seni. Aldığım her haberi yamacımda olmadığın her an sana ulaştırabilecek olmayı öyle çok isterdim ki.. Yatağın öteki yüzüne döndüğümde suratını görüp muhtemel platoniklerini kikirdeyerek dinleyebileceğimi bilmeyi. Adaptasyon beceriksizliğimden belki, belki haklı olduğumdan, ısınamıyorum kimselere. Sevemiyorum da üstelik. Bende sevdiklerini kendi bedenlerine yansıtmasınlar istiyorum. Aynı renk pabuc giymesinler bile. Göz göze gelmek, selamımı esirgiyorum. Cümlelerimi paylaşmasınlar, düşüncelerimi onaylamasınlar, tasdik de olmasın alkışta. Sevmiyorum işte, zorla mı?

İçlerine işlemiş o kinden, fesatça bakışlardan, düşlerime taş koyanlardan, dilleriyle yara açacak olanlardan, zehri üzerime sıçrayacaklardan, nazarı üstüme akıtacaklardan.. Hepsinden nefret ediyorum.

Kızıyorum sonra kendime, nefreti bünyeme sızdırabildiğim için. Görmezden gelmeyi beceremediğim için.

Zihnimi meşgul ettiğim için.

Taklit edilmek istemiyorum. Sanki onlar'ca üretilmiş gibi, cümlelerimin başkalarından sahipsizce takdir görmesini de. Beğenilmekte istemiyorum. İmrenilmekte.

Otuzyaş üstü kadınların üzerime yapışan huzursuzluğunu da, hırslarını da, hazımsızlığını da istemiyorum.

Kendilerince yenilgi saydıklarından ötürü benimle girdikleri mücadeleyi de.

Uzakta olmayı istiyorum şimdi.

En uzakta.

Peter gelir mi bilmiyorum ama, ben gidiyorum.

Dilini bilmediğim memleketlere.

Bi gün.

Bunlarla..

photo.by..

2010-07-06T01:06:00.001+03:00

Yastığımı kucaklayıp pencereye evvelden dayamışken.. Çokta yakınımda bir yerlerde çalarken bu, söylediği her emir kipi benliğimde. Kimsenin huzurunda aslında sevgi barınmadığı zamanlarda dahi bi umut serper içime. Ah olsa diye hayıflandıklarıma hüzünlendirir, sahiden göğe baktığımda uzunca ve tüm o şaşalı ışıklara rağmen bi yıldız bana göz kırpmaya debelendikçe, çırpınışlarımı anlamlandırırm. Sanki hadi kalk diye tasdik edermişcesine.. Daima yolunda olduğunu fısıldar gibi..

.

Gecenin en geç vaktinde, herkes uykudayken yine, o camın kenarına yastıkla dayanıp, o yıldızı bulmaya..

Biraz güce..

En çok, kendime..

kelimeler albayım, bazı anlamlara gelmiyor.

2010-06-29T02:08:00.004+03:00

Günlerdir hangi köşeye çevirsem gözümü dehşetle geri kapatıyorum. Gazete almayacağıma ant içtim. Kapı eşiğine bırakılmasın diye de tembih ettim. Hatta bi parça fanusa kapayabilir miyim umuduyla adaya taşındım. Mum yaktım, balkondan çıkmadım. İskeleye inmeyi bırak iki adım ötemdeki bakkala bile yürümedim. Sırf duymayayım, gözümü, kulağıma kapayayım diye. Biliyor musunla başlayıp cıkcıkla biten o hüzünlü cümleler en tepesine kadar ulaştı adanın ne yaptıysam.. Ben bu kadar efor sarfedipte başaramadım ya gözümden kulağımdan kaçmasını önlemeyi bu hüznün, merak ediyorum, başbakan nasıl göbeğindeyken kör ebe olabiliyor? Ucu bucağı son bulamadığı için yayınlayamadığım o kadar çok yazım var ki. Önce şehit haberine, sonra öteki şehitlere, sonra yenisine. Yetişemiyorum artık. Ben yazımın yarısına gelmeden bir can daha yitiyor. Yitiyor diyorum çünkü bunun gururlanılacak bir tarafı yok artık. Silahlı kuvvetlerin bir yanda mücadele ettiği adamlarla, şehit bedenleri daha kalkmadan yattıkları yerlerden müzakerelere girşip açılıp saçıldı devletimiz ya. Tehditler yedik yuttuk gık diyen olmadı. Bir avuç güç bulupta yerinden kalkan evlat yitirmiş anneler gavur izmirde haykırdı. Susturdular. Meclisten girerken bayraklara el koydular. Bu ülkede bayrak sallamak propaganda yapmak oldu. Şuursuzca sarfettiği talihsiz söylemlerden hiç bahsetmiyorum bile. Çoğu benim yaşımda gencecik fidanları bir bir yolculuyoruz. Bir takım devlet büyükleri şehitleri uğurlama töreninde sızıp kalıyor, öteki yanındaki cam panel olmadığı için birbirinden bağımsız luzumsuz, pervasız sayısız cümle kuruyor.

Başbakan one minute dedi diye korkarken biz, alkış tutup fatih ilan edenler gitti basbas bağıran israile karşı o sularda, mavi marmara feribotuyla. Hatırlıyorum ben ufacıkken henüz gemiler de elaleme satılmamış devlet malıyken giderdi izmire. Kamarasından öte daha genişçe vapur koltukları vardı. Kapasitesi de vardı elbet. Bağımsızca, TSK dur derken git git diyen meclis onayıyla kapasitesinin çok üstünde insanla yardıma gitti o gemi başka uyrukta. İsrailin yaptıklarına onay verecek değilim. Alttan alınır yahut ikna olunacak bir tarafı da yok elbet. Kabul edilemez. Ama benim asıl merak ettiğim bu Filistin fatihliği.. En anlamadığım bu işte, neden sadece bir kesime? Barış her yerde her koşulda barıştır. Irkı, dili, dini yoktur. İşte tam da bu yüzden soruyorum. Hiddetinden enginlere sığmayan başbakan tam da iktidarın göbeğindeyken değil miydi Irak'ı vurmaya koşan Amerika'ya üs açan, orada ölenler müslüman değil miydi buysa ayrımımız, afganistan sonra, hepsi bi yana burada, burnumuzun dibinde sicim sicim giden evlatlar değil mi bizim? Küçücük bedeninde koca umutlar taşıyan, gözünde kocaman üniversitelerin kocaman kapıları olan 17 yaşındaki asker kızı? Yok efendim bunun bir açıklaması. Giden hayatları geri getiremeyecek kimse ve ne yazıktır ki en ufak bir tesellisi bile olmayacak bu kayıpların. Pisipisine karşıya geçerken beyinden yoksun bir şöförün kuralsızlık teması üzerine yitirilmiş bir canla aynı derecede ziyan. Gözbebeğine baka baka yıllarca emek vererek yetiştiren, düşüp dizini incitince kalbine taş oturan annelere, vatan sağolsun demek, çapı 2cm bi madalyayı yüreklerine saplamak nasıl teselli olur ki? Bir hiç uğruna yokolan evladı için hangi sabrı çekebilir ki?

Millet olarak benliğimizi sorguluyorum şu sıra? Neye çalıştığını insanlığımızın? Eleştirdiğimiz insanları benim memleketimin insanı gayet güçlü bir oranla getirdi başa. Burberry eşarbı türbana dönüştüren rantçılar çıkardı ortaya. İstismarın alasını yaptılar yıllarca. Yetmedi bi daha.. Monark oldu, bakanlar onun, devlet onun, toprak onun oldu. Hata halkasını çevrelerine gerdik, oysa koca bir yüzde var ortada. Burada olmalarından mutlu olan, islam dünyasını ellerine bırakan, fatih ünvanını damgalayan, bundan torba torba çıkarları olan..

Gazze olayında yirmi bin kişi Siirtte sokaklara döküldü, haykırdı, filistin bayrakları salladı. Şimdi soruyorum işte; minicik bünyeler memleketimin güneşinin önce doğduğu yerde, cinsel istismarın alasını yaşarken, sekiz bebe'nin içinde olduğu koca olayda iki küçük bedenin barajda bulunduğu, geleceği sorgulamaya sebep en büyük mesele zamanında, ayaklanmak, n'oluyor diye sormak telaşlanmak yerine susan Siirt'in insanlığı hangi görece de?..

Huzur arıyoruz ya, bu memlekete bu huzur çok bile. Sustuğumuz sürece, tercihlerimizi yaşamaya bu kadar teslim olduğumuz sürece..

Biz ancak komşuculuk oynarız..

(ps: ertelenmiş bi yazı)
fotoğraf: tık.

Litha

2010-06-21T00:24:00.001+03:00

Hayata ne çok adım attım kim bilir kaç şarkıda ve hangisinde yönüm değişti. Hangi köşede ne düşündüm, hangi pencereden umutla sarktım ve uzanamadım göğe. Düşlerimi gecede de gün de de biriktirdim ben. Bazılarından vazgeçtim insanların. Bazılarını parmakla gösterdim. Seçimlerim oldu, pişmanlıklarım bazen.. Mutluluklarım sonra, gerçekleşen hayallerime akan yaşlarım da. Bu masada kaç kez yedim haziran akşamı rüzgarını bedenime. Keyiflendim sonsuz. Bazı oldu kuruttu suratımdan süzülen damlaları, teselli de oldu, üzerime giydiğim heveste. Tarihe bakıyorum şimdi ve geçen zamana. Tüm yaşanmışlıklarıyla dimdik duruyor. Burda olmak istiyor muyum diye sormuyorum artık kendime. Olduğum yerde basıyorum ayaklarımı sıkıca. Minik töleranslar geçiyorum hayata, hep bi şans daha veriyorum.

Ayaklarımı karşı sandalyeye uzatmış, üst üste dolamış, son vapur düdüğünü duyuyorum kıyıdan. İçimde süzülen ne varsa onaylar gibi selam verir gibi yarıyor kapkara denizi. Görüşeceğiz der gibi geçiyor karşı kıyıya. Hayatın cafcafına.. Bir fayton geçiyor önce. Tık tık ediyor nallar, şıngırdıyor püsküller. Çakırkeyif bir çift çıkıyor yokuşu yalpalayarak. Parmakla gösteriyor beni eş'e.. Sonra şarkıyı işitiyor. Beraberliklerinin düzinelik yılını tamamlamış, hayatın çeyreğini aşmış ve aslında pek de sahneye koymayacakları figürlerle sallanıyorlar. Yükseltiyorum sesi.. Dünyanın en doğal kahkahasıyla noktalayıp selam veriyorlar.. Karanlık; gözlerinin ışıltısını, ayaklarının dolanışlarını göstermiyor bana ama biliyorum.. İyi geçen geceye daim olsun diye bir kaç basit cümle ekliyoruz karşılıklı. Ay güzel. Denizin dalgaları duyulmaz belki ama topladığı rüzgar kokusunu getiriyor bana. Mumlarımın, limonlu naneli yeşil çayımın kokusuyla harmanlanıp sızıyor genzime.

Takılıyor..

Başımı geri yaslayıp güzel'e bakıyorum. Huzur damlıyor içime tınk diye.. Çarpılıyorum..

Uyku akıyor gözlerimden.. Rüzgar mumlarımı üflüyor..

Tam kapatacakken sahnemi, telefonum çalıyor. Anlatıyorum bir bir Peter'a güzel'i.. Eksik olan ne orda diye soruyor. Şıklıyor sonra.

bi kadeh şarap?

hafif üşüyen eylüle şal?

hiçbiri?

Yoksa, yoksa Peter mı?

İşte; bu çalıyor(du) tam o sıra belki de bu..

Nesil

2010-06-20T13:22:00.005+03:00

Bu şarkıyı haykıran yarım metre boyunda cüceler yüzünden.. Hangi köşe, hangi bucak, hangi niyet olursa olsun, onlar bunun anlamını anlayacak boyuttta değildi elbet. Tek çabaları bir hizada söyleyebilmek, alkış almaktı bizden. Olan bitenden habersizce gösteri bitimi bahçedeki parkın kaydırağına koşacaklardı da.

Oysa benim içime öyle dokundu ki.. El çırparak, haykırarak, yanlış bildikleri kelimeleri beceriksizce telaffuz ederek öyle koca bir şeyi hatırlattılar ki.. Onlara yüklediğimiz umutların farkında bile değillerdi. Yönetildikleri tarafın şehit cenazesinde sızıp kaldığını kabullenecek güçte de. Olup bitenden bir haber minicik yürekleriyle oluşturdukları öyle büyük bir halka vardı ki orda. Hepimiz el ele tutuşmuş, koskoca bir yuvarlak içine kıstırmıştık barışı. Dünya olmayı başardığımıza öyle inandırdılar ki. Tüm çıkışlar kapalıymışçasına, teselli edercesine, sırt sıvazlarcasına bağırdılar. Rengimizin önemi yok dediler. Irkımızın, memleketimizin, yaşımızın.

Biz dünyayız.

Biz onları, onlar kendilerini alkışladılar. Kaç damla yaş düştü hangimizden bilinmez, ama yüreğimize bir tutam gelecek bırakıp ayrıldılar o sahneden. Huzur getirdiler. Başbakanın onbir kırmızı arşa değmiş baş için söylediği ''Türkiye şiddet sarmalına teslim olmayacak'' türevli cümlelerden bin kat fazla teselli ediciydi. Saftı, temizdi. Bilmeden öyle büyük bir şeye inandırdılar ki bizi.. Dünyanın körleşmeye yüz tutmuş barışını anımsattılar. Aslında o yaşta her şeyin ne kadar da pürüzsüz olduğunu. Onlara anneanne, dede olabilecek yaştaki ateş düşmüş yüreklere su serpiştirdiler minicik yüreklerinden. Yanaklarını okşadılar belki.

Dünyadaki en masum şeyin, sonsuza dek çocuk olmak olduğunu bi kez daha gösterdiler..

Biz çocuklarız dediler..

Mon Cherie

2010-06-15T18:13:00.002+03:00

Bundan yüzyıllar önce yaşasaydım, aristokrat bir ailenin hani yakası fırfırlı karpuz kol koca kabarık etek ve bağırsakları dışarı fışkırtırcasına sıkan korseli bir elbise içinde, saçları lüle lüle dizlerini kırarak naiflikten kırılan bir ingiliz hatunu olurmuşum.. Annem bana hamileyken öyle mozart plaklarına dayamamış göbeğini. Gayet gergin bir dönem geçirmiş hatta. Sinir katsayımdaki zamansız zıplayışları o dönemin azizliğine verişim de bundandır. Fakat ben ne hikmetse, bebekliğimde klasik müzikle gözlerini yuman, yaşıtları spicegirls diye kudururken klasik baleden doruklarda haz alan, gitarda dağlar dağlar çalmak yerine Ludvig'in bu notalarını taklide koşan, uzun sarı saçlı çıtı pıtı bir hatun oldum. Köken itibariyle olmadık her yerde, her yaşta dans eder bi kültürle büyümenin, pshine çalan bir annenin, müziğin ciddi bir kültür olarak aşılandığı bir neslin neferi olarak yadırganmadı bu durum haliyle. Yedi yaşıma eriştiğim için nihayet devlet tiyatrosu balesi izlemeye gidebilecek olma heyecanıyla ilk kez AKM de çizmeli kediye gideceğim günleri önceden önceden sayıp, gece heyecandan uyuyamamışlığımı düşününce, yaşıtlarım seyrinde bambaska bir çocukluk yaşamışım ben. Annem bile, anlamayacağıma o kadar inanmış ki.. Ta ki, hikayesini okunan masallardan bildiğim çizmeli kedinin gelmemiş olduğunu ve gelmesi gerektiğini anneme ısrar edinceye, oyun sonunda sahiden söylediğim sahnenin gerçekleşmesine dek..

Hala klasik kültürün büyük bir yeri vardır bende. Öyle atıp tutan, küçümsemek için , ısrarla iki ''-l '' ile telaffuz edilip yazılan entelektüel sıfatını şak diye yapıştıran kesim aksine, ben ezelden beridir aşığım bu meseleye.

Pek bir yadırganırım bu ısrarımdan ötürü. Ezelden beridir. Lisedeyken bile.. Halihazırda üniversite hayatımın yarısını devirmiş olarak, ısrarla olmak istemediğim bir okulda, vasat bir kültür harcında bu meselem pek bir ''-ti'' konusu olmuştur.

Anlayamadığım bu memlekette şu-dur ki;

Müzik bir kültürdür, keyiftir, hazdır. Besteleyenin hislerini kendi hislerinizle harmanlamaktır. Elbette bu sebepten kimsenin müzik anlayışını sorgulayacak değilim. Yargılayacak mertebeye erişmedim. Fakat, yirmi senedir tutkuyla bağlı olduğu tek beste üzerine her biri kendi içinde bağımsız şarkı sözleri yazan serdar ortaç'ı dinliyor olmakta bana göre abes. Ne yazıktır ki, o kesmin tabiriyle ''entellektüel'' olmakla hitaplandıramayacağım bir durum bu. Oysa ben bunu eleştrip -ti konusuna döndürmeyecek kadar sabır gösteriyorum. Müziği eski sevgililerime laf sokmak için kullanmadığım için de gururlanıyorum. Sırf geçmişe gönderme olsun diye, kalıplaşmış bir iki ingilizce cümle söyleyen zenci sesiyle bezenmiş dumtıs üzerine ''bi vurdum gol oldu'' mantığıyla yazılmış sözleri tekne tepelerinde, sortielerde, birbirine uzun uzadıya asılmak gayesiyle dolmuş discolarda eller havada söylemiyor, bunları fotoğraflamıyorum. Sonra düzinelerce albüm halinde facebook'a, ah ''feys''e koymuyorum. Az önce öpüşüp koklaştığım arkadaşlarımla wall'um uzerinden malumane göndermelere de sahne olmuyorum. Piyanoya, kimsecikler yokken dokunuyor, çıkan her sesi yaşıyorum. Bin emekle sahneye konan bale'ye aşık oluyorum. Operanın kudretine hayran kalıyor, hevesle dramaturji aşamasını okumak için çırpınıyorum. Klasik müzikle uyanıp, hayallerimi kimseciklere göstermeden sahneliyorum. O an nerede yaşadığım, hangi topluluğa ait olduğum hiç mi hiç önemli olmuyor. Mozart dinlerken sorguluyorum sonra, onun o tuşları nasıl nizamlandırdığını, ip gibi dümdüz bir seyre daldırdığını ve bende uyanan bambaşka duyguları.. Tüm bu keyifleri yapayalnız yapıyorum. Kimseyi koluma takmadan, şık oluyorum elbet, sahneye, orada olanlara saygımdan. Huzurla, kendimle başbaşa kalabildiğim tek dünyayı yaşıyorum. Bunu birileriyle tartışabilmek için, acaba birisi de benim gibi o sahnenin, o tuşun, o bakışın büyüsüne kapılmış mıdır eşleşmesini yaşamak için dahil etmeye çalışıyor oluşum başkalarını.

Hissediyorum yalnızca, günahım boynuma..

Tüm bu söylemimi, içimi dalgalandıran melodileri, düşleri, yazınları yadırgayanlara haykırmak istediğimde incitiyorum kendimi. Bunu ne yazık ki ömürleri boyunca anlayamayacak, tadamayacak olanlara hırslanışım, yıpratıyor. Luzumsuz buluyorum her başımı yastığa koyuşumda. Naif olmayışlarına, bunu bu denli yüzeysel basit algılayışlarına, yargılama cürretini kendilerinde buluşlarına..

Ne biçimde yaşıyorsam yaşayayım, kimseyi hadsizce yerecek haddi bulmadım kendimde. Edep, ne önemlidir bizde. Hep duruşla, mesafeyle, tavırla, düşle yaşamış bir neslin ömrünün kalıntısıyım ben. Sonradan görme tabiriyle adlandırılaşacaklar için asla tanımlanamayacak bir mütevazilikte susuyorum. Bünyemi yıpratma pahasına üstelik.

Öyle kızıyorum ki kendime önünde.. Benimle mücadeleye girme tavrını sergileyip küçük oyunlarını sahneleyenlere. Kimi, hırsından, kimi terbiye yoksunluğundan..

Asalet mühim şey. O yüzden bir çırpıda tek el hareketiyle itilmiş olmakla birlikte adeta savaşırmış ve her karşılık bulduğunda kazanırmış hissini tadıyor sanan acizliğe şaşırıyorum.

Kelamım şudur ki sonunda, bu bir tercih. Sürdürüş biçimi için, iradesiz başlayan iradeli süren bir yaşam seçimi. Mutlu edecek olanın peşine gitme, onunla yeniden öğrenme biçimi. Düşlerim bu kurgu üstüne. Söylediğim gibi yalnızca benle ilgili bir mesele. Bundan ötesi, ne haddinize..

Dahası var..

2010-06-07T13:41:00.005+03:00

Planlarımda gitmek vardı, u huuu, epey uzaklara. Bilet'imi almıştım. Annecik sağolsun pasaportumun statüsünden ötürü genel klasmandan biraz daha free gezebiliyoruz efenim. Neyse, derken ben restimi de baya baya çekmişmkeeen...

O adam beni ''ta uzak yollardan'' döndürdü. Söylemedim yahu. Ağzımı sımsıkı tuttum kimseciklere söylemedim. Meğerse aşk böyle bi şeymiş. Kokumdan beni takip edebilecek dürtüyü verebilecek cinstenmiş. Resmen sırtladı ve kaçırdı beni. Uzak yollar hayal oldu. Küstüm önce epey bi. Pişman olucam işte diye de böğürdüm. I ıh. Sabrına hayran olduğum, büyük bir itinayla dinledi beni. Resmen ''sabretti.'' zira ben olsam onun yerinde kendimi oracıkta boğardım ve inanın bunun için bi kaşık suya falan da gerek olmazdı. Ama o direndi. Gayet naifti. Benimle ağladı da. Öncesinde, gideceğim diye ağladı. Sonrasında gidemezsin diye ağladı. Gidemediğim için biriken kudurukluğuma da benimle birlikte ağladı. Bol yaşlı bi hafta geçirdik. Keyifler de moraller de fena diplerdeydi. Anneler, anneanneler , babaanneler, kardeşler bile şaşırdı. Yorumlar, teselliler pek galeyana getirdik etrafı. Sonra ben durdum. Haykıra haykıra öyle yorulmuştum ki. İnziva dedim. Bizim eylemimiz olsa olsa bu olmalıdır. Luzumu da pek ala vardır.

Sustuk. Tam iki gün hiç konuşmadık. Onun midesine kramplar girmiş. Benim de. Kokusunu koklayıp tutturuşlarımı dindirmedim desem yalan olur. Sonra gardımız düştü. Ben sakin, kendime cezalı bi iki gün devirdim. Koşturdum. Durdum. Uyudum. Düşündüm. Yürüdüm. Alışverişe battım. Vazgeçiş gitmeye 15 dakka kala gerçekleştiği için valizleri bagajdan kurtaramamıştık onlar gittiler, geldiler ama. Kırılmışlar. Olsun. Onları da tamir ederiz. Neleri etmedik ki biz.

48 saate beş kala eğdik diktiğimiz kuyruklarımızı. Ben acı biberledim ağzımı. O ''hıııı'' diye kızdı kendine. Ben gitmedim. Aslında pek istememişim anladım ki. Luzumsuzca saatleri anlamdırıp bahaneler üretmiştim bolca. Kucaklamasa da dönermişim.

Sonra, yol aldık. Bize o lazımdı diye belki de..

Gemi yanaştı bi limana. Tost ısmarladık. Sarıldık. Gece bitimine gıram kala sarıldık. aynı yıldıza baktık. Bizim oldu.

Güne gün eklenince, karnımızı doyurdum. Reddedemediğimiz bir gerçek haline gelen enfes makarnamı yaptım. Berbat bi sosta yaptım. Biliyorum gönlüm kalmasın diye istedi ondan. Emeğimi kırmamak olsun'du maksadı. Hmmm nefis bile dedi. Artan mamalar kedilere kaldı. Köpüşlere.. Ne çok hayvanımız var. Onların bizden sakladıkları yavruları da var tabi.. Taşıdılar. Herkes sevdiceğini doyurdu.

Ben onu mutlu eden herkesi mutlu ettim. Anneciğini, meleğini.. Biriken mutluluk beni sevindirdi.

Anladım ki biz bütünüz. Dirensekte, beceremiyoruz. Sarılınca dünyayı kurtarıyoruz. Bütün bu çaba boşa. Eylül'ün gidebileceği en uzak kara, dibimizdeki ada.. Mevsimle kollarını açmış gel gel yapıyor bizim prinkipos. Üzerine bir de adalı olmak diye yüzlerce yazı okuyorum nev-i şahsına münhasır.. Toplayıp valizimi, yollanacağım. Geç bile kaldım.

Bu günlük, dağnık, pervasız, zamansız bir sürü kelime döktüm buraya. Öyle hissettiğim için. Pek huzur dolduğum için.. Mutluluk çeneme vuruyor.

Birikmiş çok sözüm var.

saklanmayan ebedir.

2010-05-26T16:10:00.003+03:00

Son demine ulaştı içimde kopanlar. Rest çekmek midir bilmiyorum ama yapmak üzere olduğum şeyi tek bir kelimeyle anlatabiliyorum. Saklanmak.

Hayatta en çok korktuğum şey boşanmak. Sahiden, ölüm dahil başka hiç bir şeyden bu kadar korkmuyorum. Düzen bozmak, bi başkasının sorumluluğunu da yüklenmiş olarak ayrılmak hele, titretiyor beni. Bu yüzden hayatımın o kısmına yönelik her hareketi, herkesten fazla dokuyorum.

Öyle birikti ki pek çok şey, öyle altında eziliyorum ki artık. Suçu tek başına yüklenir bi hali olduğundan defalarcaya anlatmaya çalışsam da, bi kez daha söylemeliyim. Bu noktanın tek sebebi peter değil. Evet hayatıma pek çok hayal kırıklığı getirdi. Ama burda anlattığım gibi öyle çok şey de kattı ki. Senelerin içimde açtıklarını henüz kapayamamışlığım, yalnız kalmamışlığım var. Umutlarım, hayallerim kırıldı sonra. Bir sürü luzumsuz 30 yaş üstü kompleksle uğraşmaktan bezdim. Bu okula başlarken kendimi görmek istediğim yerle hissettiklerim arasında uçurumlar var. Sorumluluklarım dolayısıyla yüklendiklerim. Tüm o koşturmacalarım. Yorgunluğum öyle büyük ki.. Bir duvar alıp tam önüme koymak, hiç bir şeyden haber almadan, kimseyle konuşmadan yalnızca kitap okumak, zihnimi boşaltmak, öylece akşam güneşinde yürümek, rüzgarla eğlemek, hiç bir şey düşünmeden ferahlamak istiyorum.

Kendimle başbaşa kalmak..

Gideceğim yere karar verdim bile. Hatta biletimi bu gün alıyorum ve ısrarla sır gibi saklıyorum. Söylememekte öyle direniyorum ki...

Kırgınım evet. Biraz. Her şeye, herkese..

Kimse beni dinlemezken. Zaten halihazırda bu kadar yalnız hissederken, bedenen de, ruhen de çekilmek istiyorum biraz, uzaklara.. Yalnızca bu. Her şeyden uzak küçücük bir zaman dilimi seçiyorum kendime. Epeydir kendi kıymetimi bilmeyişimden ve bu sebepten tükenişimden..

Pılımı pırtımı toplamadan, küçük bi çanta içine hiç bir şey sığdırmadan, bana huzur veren minik rötuşlarımı alıp sadece sessizce.

Buna sahiden ihtiyacım olduğu için.

Sadece gitmek için..

Tık.

ah minel aşk.

2010-05-23T03:27:00.008+03:00

Tam da zamanı şimdi. Söylememin diyorum canım. Uykundan mı sıçradın gecenin bu vakti yersiz deme şimdi bana. Mışıl mışıl uyuttum ben seni. Üstelik yanına geliyorum diye de kandırdım. Zaman geceyi çoktan aşmış patır patır yoluna devam ederken sevesim geliyor seni. Öylece baş ucuna konupta öpesim geliyor. Küçük küçük başlayıp sonra tüm kokunu genzime doldururcasına dünyanın en ferah duygusuna kaçasım geliyor. Bu gün ilk defa itirafı olsa da, bunu benliğim hep fısıldıyor bana.Ne abartı var işin içinde ne yalan. Hüsranda yok tabi, çünkü sen aslında çok ta iyi anlattın bana ne kadar sevilebileceğimi. Nasıl kol kanat gerilebileceğini. Her yolun mübah olduğunu, ama mübahın da bir adabı olduğunu , hani öylece, narince dizine oturtup saçlarımı seve seve anlattın. Hayata anlam yüklemek zorunda hissetmediğim tek zaman sensin ömrümde. Zamansın tabi. Koskoca up uzun bi zaman. Düşleri de, büyümeyi de, adımı da, aşkı da, hüznüde, hüsranı da, sabrıda beraberinde aşılayan zaman; ve o kadar uzunsun ki, sanki ben kendimi bilmezden evvel de varmışsın kadar. Hayat boyu hiç bir yerde, hiç bir zamanda, hiç bir anımda senin yanında olduğum kadar mutlu olmadım ben. Sahimi deme, kuşkuda hissetme nolur. Böyle. Senle inandığım o kadar çok mutluluk var ki benim hüzne fırsat bulamayacak kadar kör eden. Öyle sahici bi hayatım var ki. Teninden zihnine, gözlerine, bana eklediğin her şeye öyle büyük bi tutkuyla bağlıyım ki. Hani en halsiz zamanlarımda, kocaman oh çekerek kondurduğun öpüşler var ya, o zaman bakıyorum sana. Şükrediyorum her seferinde ve bu sebepten göğüs gerebiliyorum her güçlüğe. İnanıyorum sana deyişin ve sırtıma nazikçe parmaklarını değdirip milim kadar beni ilerletişin hayatta attığım tüm deparların ilk harcı aslında. Hem babasını taklide yeltenen küçük bir kız çocuğu gibi hayranlık duyuyorum, çok yükseklere koyduğum sana, başımı son raddede kaldırıp hayranca bakıyorum, hem de yarım olduğuna beni her inandırışını gururla yükleniyorum. Hayatının öyle bi yerine öyle büyük baderelerle koydun ki beni, hiç inanmadım hüznü taşıdığına. Ellerimi hiç boşlukta bırakmadın mesela. Hiç hatırlamıyorumki gevşesin parmakların, dokunmuş olmak için olmadı temasın. Hep sıkı, hep kuvvetli, hep kudretliydi. O gücünde kaybolmayı sevdim en çok belki. Gelecekten gelen absurt hikaylerimin isimsiz kahramını sildim çabucak ve her birine ismini ekledim.

Sendin çünkü.

İçime sığmıyor şimdi. Öylece uykumdan uyanıp, seni ne çok sevdiğimi besteliyorum sanki. Bunu sana anlatabilmek için deliriyorum. İlk kez tüm o luzumsuz, haksız karmaşa için pişmanlık duyuyorum. Senin sebep olmadığın, ve aslında pekala da doldurduğun boşluğumun, ''beş yaşımın kökleşmiş kazığını'' seninle kazıyorum. Nasıl eşlik edilir, bi adam nasıl sevilir sende öğreniyorum. Senin bana aşkın, annene, ailene dökülüyor diye, tüm o hissi onlardan öyle naifçe alıyorum ki.. Hiç bu kadar kıymetli olmadığımdan belki hayatta, gece yarısı öylece tüm bu hissettiklerimi aynadan yansırmışçasına aldığım en güzel sevgiye inanamayışımdan yoruyorum.

Benimle, aşmaya çalıştığım en derin, en büyük köprüyü nasıl sabırla, nasıl güvenle yürüdüğünü gözden kaçırıyorum. Güvenmeyi öğreniyorum kendimden ötesine seninle. Geçecek telkinlerin en sonunda başaracağımın vaadi gibi işliyor kalbime. Olmuş bi kere. Seçemiyorsun öncesini. Ama telafisi gibi, bundan sonraki ömrüne bi parmak bal çalanı yakalıyorum gibi.

Tüm baderelerimde, hayallerimde, ellerimde, ruhumda, bedenimde bu kadar yer edebildiğin, benim için dünyadaki en huzurlu yer olabildiğin için bin teşekkür sana. Bana olan inancını, aşkını, hayranlığını hiç kırmamak adına, camda yürür gibi, düşmemek için saltolar gibi uzun zamanlara yayıcam seni söz

ve binlerce söz ki sana hep en çok sevicem. Hep daha çok.

Tıpkı bu gün söylediğin gibi, ''dünyanın en bi tane sevgilisisin, aşksın sen ve inan bu sonsuza kadar yeter.''

Tık.

Lilliput

2010-05-19T19:38:00.006+03:00

Sürekli hayatım farklı olur muydu? diye düşünür buluyorum kendimi şu aralar. Neden diye sormaya kalktığımda koca düğümler, bir türlü çözülemeyecek bağlar buluyorum. Korkunca yahut canı acıyınca bir anda nasıl elindekini atarsa bünye, tıpkı öyle bırakıveriyorum. Kafamda uçuşan bulutları dağıtıp, meşguliyetime sahip olması gereken işe koşuyorum. Hatta çok sık hayata koşuyorum. Geldiği gibi, ''düşünmüyorum aslında canım'' ispatına çalışır gibi bomboş bir sürü şeye dalıyorum. Luzumlu lüzumsuz öyle kalabalık ki hayatımın merkezi ve bu bana öyle saçma geliyor ki epeydir. Eh, at kafandan madem desem de gerçekleştiremiyorum. Üstelik bunun bir sebebi bile yok. Elle tutulur, kendimi feraha erdirecek ne yaptığımı düşününce, koca bir boşluk el sallıyor karşıdan.

Hiç! diye korkutuyor.

Nasıl olur'lar geliyor akabininde. Oysa pek meşgulüm ben. Esas soruysa neyi yahut neleri yapmadığım oluyor.

Hayatımdaki her şeye karşı aşırı sorumluluk duygumdan mı kaynaklanıyor yoksa? Kapımızı tırtıklayan sokak kedilerinin beslenme düzenlerini bile kendimden fazla önemsiyorum. Her şeye kendimden fazla vakit ayırıyorum. Üstelik bu içsel durum benim kontrol edebildiğim bir merkezi sisteme de sahip değil. Yani kontrolsüz bir mevcudiyeti var hayatımda. İçsel mi, dıştan gelen bi standardın hayatıma yanlış adaptasyonu mu henüz çözebilmiş değilim. Ama beni çok sıkıyor. Boğuyor boğuyor boğuyor. Son zamanlarda, hangi zamanlardan beri var olduğunu bile hatırlamadığım bu sistem yaşayışımı ciddi manada bağlamaya başladı. Olmayan, olmaması gereken bir hissiyatla anaç tavuk halini aldım. Oysa ne münasebet!

Bunun getirileri öyle büyüdü ki, resmi olarak hayatımın kontrol mekanizması ellerimde değil. Hayat, yani benim yalnızca istediğim zamanda, dilediğim oranda katılabileceğim hayat, gidişatının girdabındaki o kancaya bluzumu takmışta gidiyor muş.. Kurtulmak için üzerime apartopar giydiklerimi çıkarmalı mıyım? Yoksa fazla gelen, fazla geldiği için de beni girdaplara sokan kısmını bi çekişte yırtmalı mıyım?

Küçücük bir odaya tıkılmışta, yapabileceklerini sayıklayan bir veletten farkım yok gözümde. Gerçekleştirmeyi planladıklarım dağ olmuş, üzerinden atlayarak terkediyorum odayı her aslında hiçte gerekli olmayan koşturmacamda. Aslında neye ihtiyacım olduğunu da biliyorum üstelik. Ciddi manada!

Yalnızlığı bu kadar ezberlemiş bir bünyeye çoğulculuk fazla geliyor hepsi bu. Bunun sonucu saçmalık dolu sorgulamalara varıyorum. Bunu deneme aşamasına taşıdığımda karşılaştığımsa, şaşılacak bir oranda huzur oluyor. Herhangi bir yerde, yalnızca yapmaktan keyif aldığım bir torba şeyi dökünce bir çırpıda yere, meşguliyetimi kendime endeksleyince, belki elime bi kadeh pembe şarap alıp, bağdaş kurmuş bu şarkıda, yahut bunda başımı yumuşak bir varlığa yaslamak..

Zamandan durmasını istediğim her ricada , iyi sebeplisinde de kötüsünde de, gözlerimi kapar bir kaç saniye telkin veririm kendime. Ne zaman göz kapayıp açıncaya dek bana huzur verecek bir kaç düş birleştirmeye yeltensem, hep açık renk kumlara vuran dalgalarla akşamın batışını, belki hareketlenecekse o maviye uzanan yolda rüzgarın suratımı okşayışını, hikayenin sonunda kumlara adımımı, bağdaş kurup ellerimi arkaya verip, rüzgarı, dalgaları, huzuru bedenime çektiğimi düşlerken buluyorum kendimi.. Oysa sona ermesi gereken sınavlar var şimdi. Emeklerime değecek, beklenesi sonuçlar..

Bunlarsa, olmadık zamanlarda olmadık kargaşalar..

Hayat, münasebetsizsin.

prinkipos

2010-05-16T14:58:00.001+03:00

Ufacık tefecik, içi dolu turşucukken ben, haftasonundan evvel, yaz saatine ayarlı iş çıkış zamanlarında, zamanın ada iskelesi Sirkecideyken, anneyle altı buçuk vapuruna koştururken kalbim yerinden çıkacak sanırdım. Hayli zaman süren yol sonunda uyumayayım, evin o yokuşunu faytonla çıkalım diye diler dururdum. Hava kararmaya yüz tutunca varırdık. Annem balkondaki sedire uzanır ben en köşe duvara dayanır, tepemizde uçan martıları sayardım. Ara perspektiften iskeleyi görür, tüm o gemileri ben yanaştırırdım.

Şimdi yine o mevsim. Hoş, kapıyı tıklatalı oluyor bir zaman. Meşguliyetlerimizin azizliğinden ötürü farkedememiştik. Yapılacak işler var, birikmiş. Üstelik girilecek sınavlar. Benim tarihim bu sebepten mayısın sonuna paralel gelecek. Sonra valizimi toplayıp, dalga köpüklerini seyretmek üzere atlayacağım altı çeyrek vapuruna, bu kez Kabataştan..

Değişen zaman, değişen mekan olsa da başlangıçta, bedenim balkonun o köşesine koşup, duruyor her seferinde ve ruhum kaldırıyor yanaşmış gemileri. Elleri kavrıyor bedenimi, bu şarkıda bırakıyor busesini tenime ve o sıra güneş mutluluğa ahenkle batıyor.

alora.

2010-05-13T23:41:00.004+03:00

Görmediğim sözde baharın perşembe sıcağı. Durgundu esasında, lütfettiği hareketiyse sıcak rüzgarıydı. Mayıstan öte temmuz, bahardan öte yazdı. Sanki ilan etti gelişini, yordu vücudumu. Şimdi, gece yarısına çeyrekten bi parça fazla vakit varken, işin özüyle gün bitmeden,ilk yaz yağmuru damladı suratıma. Tam bahçede otururken. Öyle duru, öyle naifti ki. Korkmadım ıslanmaktan. Telaşla koşuşturmadım. Hissettim, havayı kokladım. Suya değen damlaları seyrettim öylece. Katmerli iyi geldi.. Gelişigüzel huzur sepiştirdi.

İyiyiz sonunda. Değerlerimiz normal seyrine ulaştı. Hala ufat tefek pürüzler olmakla birlikte o eller bana lüks sayılmayacak kabiliyetle yazın ilk kirazını saklayabilecek. Tedbiren ve izlenmek üzere halihazırda hastanede pamuk. Kalacak bir süre daha. Bizimse, şimdiden keyiflerimiz oturdu yerli yerine.

Annem ferahlıkla, içindeki sıkıntıyı attı dışarı tek bir cümlecikle.

''annem ellerimden kaydı da, geri geldi sanki. çok şükür.''

Piknik örtülerimizi topladım. En sevdiklerimizi. Onun diktiklerini. Toparlanınca çiftliğin çimlerine serilmek üzere yola koyulacağız çünkü. Mucizevi tatlarını, sakladığı ilk yaz meyvelerini serip, sere serpe olacağız.

En azından niyetliyiz.

Çok şükür afiyetteyiz.

.

balrengi

2010-05-11T21:07:00.001+03:00

Görselerdi, yaptığım yüzünden ağzıma acı biber sürerlerdi. Görmediler. Gördülerse de önemsemediler. O sevinecek diye, gelip yaz bitmeden görecek diye; şenliklerle, gizlilikle, tatlı merakla hazırladığımız sürprizimizi kareledim dün gece; uykunun bize yol yol uzak olduğu, gecenin kör vaktinde tek tek. Yorgun düşmüş bedeni, ''efendim'' derken bile bitkinlikten kırılan sesi azıcık olsun yerine otursun diye.

Minicik bedeni, dünyaya bal rengi bakan gözleri, pamuk suratı eksilmişti. Yanakları çökmüş, gür ama kır saçları dağılmıştı biraz. İlk anda oturdu içime. ''Kuklem'' diye seslenecek mecali yok sanırken ben, hafifçe çıktı ağızından. Ellerini tuttum. Baktık öyle birbirimize uzunca. Bizim itibarlı tavuksuyu çorba, olurya, lokma koyarsa ağzına diye minicik bir kapta gitti ona. Hastane yemeklerini sevmez bu pamuk çünkü. Azıcık canı hemen pes eder çünkü. Oğulcuğunun arkadaşları pervaneyken etrafında, iznimizi kopardık usulca. Bir, iki.. Bilemedin üç kaşık alabildi anca. Şeftali suyu istedi sonra. Renkliydi pipeti. İçti. Azıcık içti. O lokma koydukça ağızına, su damlattıkça damağına biz çocuklar gibi şenlendik. Viziteymiş gibi, ders görmeye gelen henüz yeni subay doktor askerleri büyük bir sabırla ağırladı. Her defasında tek tek anlattı. Evladımsınız siz de benim diye bağrına bastı. Onlar gülümsedi, EKG çekildi. Damar yolları açılırken stajdaki hemşireler izledi. Biri bandı sökebilmek için telaşa kapıldı, diğeri pamuk bastı. Ben kalp atışlarını izledim. Çizgilerin yolu değişir mi ki diye.

O serumunu sordu.

Canım..

Sonra usulca, raprap adamlar görmeden, kimseye söylemeden, bir an için daldığı sıra yakaladım elini. Giren şırınganın iz bıraktığı, ah dedirten elni. Biberonuma bin kez süt doldurmuş, saçlarımı, bazı zaman saçaklarımı toplamış elini. Çiftliğe geç varırsam da yetişemezsem diye koparıp kutsal fanusa koymuşcasına bana baharın ilk çileğini saklayan o eli.

Geçecek.

Tıpkı çocukluk masalında ki gibi, onun sesiyle kulağımda çınlarken o cümle şimdi..

Geçecek..

''Uyuyucaz, uyanıcaz geçicek..''

2010-05-11T01:08:00.003+03:00

Efendime söyleyeyim..

Efendim de bana söylesin..

''Pazartesilerden nefret ediyorum'' demişti tek sevdiğim kedi ben ufacık velet iken. O zamandan bu yana sevemediğim hafta başını kendime başlangıç bellemedim.

Gün mesuttu. Epeyce hemde. Aşkı da, ruhu da, şevkati de, koca kahkahaları da sığdırabildim içine. Hafta güzel başladı, öyle geçecek, tüm kötü periler uzak olacak bizden derken.. Huzurumu sıcacık bir banyoyla paklarken.. Tüm bu güzelliğin içinde salına salına uçuşurken..

Gelen telefona dek..

Anneannem..

''Böbrek yetmezliği başlangıcı'' cümlesi yüreğime mıh gibi oturuncaya dek.

Bildiğim hangi dua, kurcaladığım hangi tılsım, zihnimi meşgul edebilsin diye geldiği gibi söyleyeceğim hangi pervasız melodi kovalayacak o kötü perileri hesabımı yitirdim.

Kelimelerimi de. Günümü de.

Korkuyorum.

Karagöz duası yaramadı işe..

Peter'ın elleri sardı bedenimi.

Yetmiyor.

İçime kıymıklar batıyor.

Sıyıramıyorum.

once upon these days.

2010-05-10T02:26:00.003+03:00

Onunla çok şey aştık biz. Çöküşünü de gördüm, direniş öyküsünü de. Bu şarkıdaki hüznünü de, göğüs gerdiklerinin bahsi sırasında bundan böyle tutamadığı tek yaşını da. Bütün başarımın parmak uçlarımda tuvaletin ışığını bir başıma söndürebilmek olduğu zamanlardan kalma ona inancımı da.. Benim annem yapar. Ömrüm boyunca bu repliğe hiç bir şeye inanamayacağım kadar inandırdı beni. Boğazına dayanan hüznü, içinde patlayan habersiz fırtınaları bir nebze olsun çarpmadan yüzüme, ona haksız her kızışımı hazmetme erdemini göstererek, beni hiç kimsenin saramayacağı, korkuyamayacağı kadar sararak kanatlarını çevreme, göz yaşımı da hırsımı da dindirmesini bilerek yetiştirdi. Ufacık öksürüklerime de, öleceğime inandığım kötü zamanlar bütünüme de, içine gizlice serpiştirdiği tılsımıyla hazırladığı tavuksuyu çorbasıyla şifa oldu. Kendime bile itiraf etmesem de biliyorum ki hayattaki tek sebebim oldu. İyileştirmeyi beceremedim kırıklıklarını yüreğinin. Bitmek üzere olan evliliğine rağmen beni mucizevi bir biçimle, hayattan vazgeçebilme ihtimalini göğüsleyerek, asla yanımızda ''o adamın'' olmayacağını bilerek dünyaya getirdiği için, tek başına ayakları üzerinde dimdik durduğu için bu kadar güveniyorum ona. İsteklerimi pervasızca sıralayabiliyorum. Luzumsuzca bencilleşebiliyorum. Boğuyorum, kızıyorum, hadsizce yükselebiliyorum bile.

Hayatta birine ait olacaksam o'na ait olacağımı da biliyorum ama. Ömrümün sonuna kadar örnek alacağım tek varlık olduğunu da. Eskiden yüzlerce kez söyleyebildiğim o cümlenin niçin ardının böylesi kesildiğinin hesabını veremem belki ama, hayatla oyalanışlarımda, kendimi ait sandığım başka ruhlarda sızlarken kalbim onun sızımı dindiren huzurunu biliyorum. Tak deyince birden olmadık hıçkırıklarım kovalayınca, limanında nasıl sakladığını da biliyorum. Benimle çocuk olduğunu da.. İçimi yaralayan cümlesini unutmuyorum. Tüm yaşanmışlıklarına sükutunu da. Sonucunda zoraki çıkan bir kaç cümleyle anlattıklarını da. Yirmi yıldır aşk'ı ben sandığını da biliyorum.

Biliyorum söyleyemiyorum. Kuyruğumu dik tutmaktan eskisi gibi koşup kucağına da sıçrayamıyorum. Ama annne, her koşulda, her anda, her adımımda, her başarımda senin için yürüyorum.. Seni çok seviyorum anne. Her ne yaparsam yapayım, seni çok seviyorum.

elemtere fiş kem gözlere şiş

2010-05-05T11:32:00.003+03:00

Alnıma, tam alnımın ortasına kocaman bir nazar boncuğu gerektiğine kanaat getirdik. Mutluluğumuzun üzerinde mi, benim üzerimde mi varolmaya pek niyetli kötü bulutlar düşünmüyoruz bile ama mutluluk katmerlenince bozulmasın aman tedbiri bünyeyi sarıveriyor istemez. Bulduğumuz her tahtayı tık tık'lar olduk şu sıra. Tüm bu varsayımla, karagöz hacivat duasıyla eğlerken kendimi; uykumdan çekip bu şarkı da savurdu bu sabah beni uzun uzun. Tam o sıra, öylece, aşkla, kahkahayla dönüp duruken, gözüm takvime ilişti.

beşmayıs.

Gül ağacına dilek iliştirmeyi, gece ay'a selam vermeyi, kapı pencereyi açıp huzuru beklemeyi, çıplak ayak toprak üstü tepinmeyi, yalnızca mutluluk düşünmeyi en çok ta eğlenmeyi unutmayın!

Ps: Ay' da gül ağacı da, çıplak basılacak toprakta, üzerinden atlanacak ateşte yoksa oralarda.. tık tık

malumu ilam

2010-05-02T00:26:00.001+03:00

Periyodik, antipatik zamanlar bunlar benim için. Öyleydi diyelim. Majezikle girdiğim ikili ilişkiden ve kasım kasım kasılmalarımdan öte hiç bir şey hatırlamadığım, hormonlarımın tam anlamıyla parende atabildiği, deterjan reklamlarına dahi ağlayabildiğim zamanlar.

Kapı çaldı bu sabah, dün geceden sezmiştim ki tarihlerini birlikte takip ediyoruz zaten. Şirin mi şirin bir kutu ve onu tutan Peter. Günaydını kondurdu önce suratıma sayısız, Sonra çıplak ayaklarıma çorap giydirdi. Yatağa yatırdı üzerimi de örttü, suyu mavi yansıtan o bardaklarımızdan birine su doldurdu yarım. Bir de hap koydu dilime.. Kutuyu açtı sonra, kırmızı kazaktan uyduruk kapladığımız su torbasını ısıttı ellerini karnıma koydu, dudaklarını tenime. Saçlarımı okşadı.. Tüm ağrımı dindirdi. Çiçeklerimi getirmiş yine, rengarenktiler. Sarıldı enseme dayadı burnunu. Kokladı. Uyumuşum. Çorba kokusuyla uyandım. Kremalı tavuk çorbası. İçinde kıtırları olan çabucak çorba. Onun eklediği yalnızca aşktı tuz yerine. Öyle güzeldi ki..

''Yürüyelim mi?'' dedi.. Sıkı sıkı giydirdi. Tuttu ellerimden, güneşe kaçtık. O bize, biz ona eşlik, yürüdük öylece. Yavaş, minik adımlarla biraz.. Akşam güneşi bana vurdu, bendeki hayranlık ona..

Eve girdiğimizde regarenk şekerlemeler çıkardı kutudan, en sevdiğim çikolatayı yarattı abra kadabra dedi sanki.. duymadım.

Üzüntüme sıkıntıma da iki satırla tıpa tıktı.

''Sen, sana alışmanın ne demek olduğunu biliyor musun?
Kendini küçümsüyorsun küçük hanım.. Bebeğimsin sen, bunca zaman beklediğim..''

Ne ağrım var ne sızım şimdi, naif bi yorgunluktan öte, ruhumu okşamış kocaman bi aşktan öte hiç bir şey yok bedenimde.

Ondan başka hiç bir şey yok.

sözcüklerden öte fiiliyat var günde.

2010-04-27T13:38:00.007+03:00

Hiç bir sesi işitmeden, rastgele bir şarkı olmuş uyanmak vardır bazen gün'ümde. Sanki kulağımda ipod kalmışçasına ve inadına bu şarkı çalar. Melodik kalkar yataktan, ondan evvelinde gözlerimi ritimli açarım, geçmişte çok, en çok özlediğim zamana gider ruhum, mutlu zamanlar yahut mutlu ama hüzün damlamış anlara. İçsesim son raddesine varıncaya dek haykırır. Ne ben duyarım ne o'nlar. Çıplak ayaklarım önce yere uzanır, parmak uçlarımda dokunurum yere, rastgele bastığım nota gibi, tok bir ses duyulur. Gür sesiyle beni dansa kaldıran işittiğim ses minik adımlarla çevirir beni, yönümü, günümü.

Odamda öylece döndüm işte. Geçmişten kalan kareografilerimden kesitlerle, bilinçsizce.. Çiçeklerime baktım, birikecek bir kaç gün sonrasında yerini başka bir demet alacak olduğundan bükük boyunlarına. Ne onlar beni duydu ne ben onları.

Yansıyanı seyrettim epeyce. Odamı, gözlerimi, bedenimi, kuytuda kalmış ayrıntı sayılacak parçalarımı. Sonra geleceğime , düşlerime baktım ordan. Yansıyanına.. Ne güzeldiler.

Şarkı bittince, öpücük aldım ve koca bir günaydınla bir sürü naif sözcük işittim. Sevgisini ruhuma işlerken o; ilk kez uyanır gibi, gözlerimi ovuşturarak kalktım yataktan yeniden. Yüzüme ılık su çarptım. Bir parça etimekle bir bardak sütü kahvaltım yaptım. Eşofmanlarımı, spor pabuclarıma ekleyip hafif titreten rüzgarı yürürken ben, gün de baharı sakladı. Döndüğümde, gözüm, boş mantar panomun üstünde aylak aylak takılan raptiyelerime takıldı ve kendime ekleyeceğim notlara, bir türlü hizalayamadıklarıma; kafamda ebelemeç oynayanlara..

çünkü hiçbir şey, onu hayal edebileceğin kadar mükemmel olamaz.

2010-04-26T15:01:00.004+03:00

Yeşilin üzerinde, rengarenk ekose bi örtüde, bacakları cıbıldak bırakacak mevsim gelince, sereserpe, kim bilir hangi rüyayı kurgularken, burnumun ucuna konan bi kelebek. Aklımda sıralanan kelime oyunu bu, bu gün. Çok içerlenince dünya meselelerine, hep bunu oynarız biz. Eylül'ün kelimeleri, sonrasında tümcelere döner çabucak. Öyle kompozisyonlar çıkar ki. Doyamaz defalarca okur, kendinize not edersiniz. Düşüm sıra saydığım o, ışık değil işte, güneş. Güneşin bıraktığı pürüssüz aydınlık ve yakıcılık.

Esasında hırsım devirdaim halinde yukarı aşağı dolaşıyor. Tansiyon fırlaması misali hop zirvelere vuruyor. Ayılıp bayılıyoruz. Okulumdan ve burda olmaktan hiç hoşlanmadığımı bilmeyen kaldı mı bilemiyorum. Oysa beklentilerim, eski zamana atıf yapınca düşlerim hiç te bu seyirde değildi. Tıpkı o yeşilin üzerindeki ekose gibi mevsim gibi, güneşin ışığı değil de, aydınlığı gibiydi. Sorguya hacet yok. Olan oldu. Sonuçtan öte geleceğe bakıyorum ağzım sulanır biçimde.

Neler serpiştiriyorum içine. Ah.

Ama en çok, topuklu pabuclarımın tıkırtısını duyunca gülüyorum muzurca. Bir de en çok onunla hayallerimizi seviyorum gelecekten. Hayalimizi yaşadığımız zamanlara özenip duruyorum. Kurguladığımız çocukça oyunlara ve tüm bunlar sonunda inanç yüklü bakışlarına. Öyle pür, öyle naif ki. Tüm bu zamanları biriktirince kumbaramda, geleceği düşlemekten başka kurtarıcı gözükmüyor karada.

Çünkü biz her şeyi gerçekleştiriyoruz o gelecekte, tüm bu düşlerde. Uçabiliyoruz mesela. Boyumuzu aşan dalgalara koşabiliyoruz. Akıl almaz hayallerle bezenip kostümler dikiyoruz gözbebeklerimizle, masallarda anlatılmış olağanüstü çirkin ejderlerle savaşıyoruz bazen, sonra beceriksizliğimize gülüyoruz.
En çok bunu seviyoruz. O an için daha mükemmeli olamayacak olanı, bize ait o kutucuk içindeki hayallerimizi.

Düşünüyorum da şimdi, mühim olan hangi kefesi içimdeki terazinin?

dünyanın güzelliğine tutulur bazen.

2010-04-19T18:56:00.003+03:00

Şikayetime yanıt tez geldi bu kez. Güneşe ihtar gerekmiş meğer. Mevsim'im resmi açılışı, güneşin doğumuna mütakip gerçekleşti. Aşk'ı bu gün hissettim en çok. Rüzgar en derininden avuçlayıp getirdi sanki. Daha güzeli var mıdır bu tadın bilinmez, birbirine karışmış üç demet renk kokan çiçek getirdi bir de. Baş ucuma iliştirdim çabucak. Her tenefüsümde genzime dolacaklar, sabırsızlığı şimdiden pervanem. Yeşile adım attım ve de. Dört yapraklısı var mı sahi, bilmeden yoncaların arasına, incitmeden. Sobeledim pek çok şeyi. Benden sonra, mevsim ilişsin onlara diye ebeledim.

Yerden yüksekteydim epeyce. İçimde tef çalan, ömrü uzun, çok uzun olan kelebeklerin kıpırtıları uçurdu beni göklere. Güneşe. Ceplerime biriktirdiklerimi tuttum sıkıca. Tutulduk.

Mutluluk tuhaf şey ve menem. Geldiği kadarını özletiyor tezden. Hep dahasını istiyor ruhun.

ve iyi periler saçıyor şu sıra tozlarını. gördüğümüz o keyfe keder rüyaya yatırıyor.

uyanmıyoruz.

ayak notu: tık tık.

müspet zarar

2010-04-18T00:00:00.005+03:00

Hayli tempolu bi dönem geçti. Aslında gelecekten baktığında ballandıra ballandıra yer alan up-uzun tümceli bir yazı olsun isterdim. Herkese pür neşe de saçabilirdim. İştah da kabartabilirdim. Ama talihsiz zamanlar bütünümle, mutluluk seramonim çakıştı tek kelimeyle. Üzerimdeki sarhoşluk hali hala evirip çeviriyor beni.

O sebepten olacak, o mesele şimdilik aramızda kalsın büyüsü de bozulmasın..

Bu gün, bütünlük arzetmeyen cümleleri serpiştireceğim buraya. Hakkımdır. Niyetim; güne uyanır uyanmaz, bozuk olmasından endişe ettiğim ama kabullenmek istemediğim makinemi de alıp çingene vapuruyla oradan oraya uçmak oluyor her defasında. Güneşin yakan, ısıtan, kaynatan zamanında okul yolunu tutuyorum çoğu kez. Özgür vakitlerimdeyse vaziyete hal çare bulamadı bir türlü mevsim.. Pazarlığımızı da yapmıştık oysa. Güneş güleç poz verecek ben çekecektim. İçime sakladığım kelebekleri buralarda dökecektim. Tutmadı sözünü, pabuclarım ayaklarıma hükmedemedi bu sebepten. Bu vesileyle gün* olamadı benim için hala. Bahar hiç olamadı. Hani şu yeşili içinde sevdiğim, dünyanın tüm yanlış renklerini yeniden yerleştirdiğim bahar..

Kuşlar fena haberlerle geldi üstelik tezden. Volkan kızmıştı dünyaya, önce köpürmüş, sonra taşmıştı sabırı. Havaya kezzap atmış, tenime dokunmasına mani olsun diye yağmuruna asit takmış. Bahar havası soğuyacakmış. Kötü peri tozları buraya seyir vaziyetini almış.

Hayallerimi suya serdim. Piknik düşümü rafa sakladım. Pötikareli örtümü, sepetimden çıkarıp seremeden, yeşil çimlere uzanıp, güneşi kesemeden, en kırmızı meyveleri pudra şekerine bandırıp yemeden, kitabımı bitirmeden, bahar vedasını etti bile. Ürkütücü masallar anlatılıyor şimdi. Küller serpilecek, asit yağmurları inecek, üç-beş ay sürecek soğuklar gelecek, eylül üşüyecek, belki buz çağına dönülecek..

Abartıyor olsa bile la fontaine bu işi, benim hevesim kim bilir nerelere gitti.

Havada kuruyan cemremin karı, yüklü okunası hukuk kitapları.

Müspet zararı pudra şekeriyle ıslayınca, unla bir güzel harmanlayınca, toz haline gelinceye kadar da hayallerle çırpınca....

Mağdem kursağından geçmeyecek gibi; eh pencerenden karanlığa üfle bari.

la bum.

2010-04-01T21:19:00.005+03:00

Hiç bir manası yok başlığımın. Kendim uydurdum.. Ağzımdan o çıkıverdi işte sevinç mimiği olsun. Seslisi ama.

Kulağımda bu şarkı, sahil boyu arabanın camından kafamı dışarı çıkarıp, -göğe doğru bakıp rüzgar saçlarımı uçursun -u hayal ettim. Sarı, ama en cart sarı salıncakta denize doğru uçtuğunu sanan o ufaklığa özendim. Rengarenk giydikleri pabuclarıyla koşuşturan, paltolarını üzerinden atmış ilkokul çocuklarına bir de. Herkes mutluydu bu gün hiç olmadığı kadar sanki ve nazik. Durdurup vasıtamı, atlayasım vardı sulara. Ciddi ciddi. Belki donasım vardı, olsun, mutluluk vardı.

Tarihim tekerrürden ibaret olmayacak bundan böyle. Onu kararlaştırdık nisanla. Çünkü değilmişim ben aslında ismimin mevsimi. Değilmişim işte ve olabilirmişim dörtmevsim. Baharı da kahkahayı da, yağmur kadar barındırabilirmişim içimde. Sonra geniş caddeler boyu polen dökebilirmişim rüzgarımla mesim bahara vurunca. Renkli çicekleri gelişigüzel dize de bilirmişim. Gecenin uzun, günün kısaldığı zamanlarda kırmızılarla süslenebilmek için beyazlara da bürünebilirmişim. Elbet üşüyebilirmişim. Olsun. İçimi ısıtan, kavuran o rüzgar da olabilirmişim.

Yazın kokusu olabilirmişim.

Aramızda kalsın en çok da o olmak isterim. Hep taptaze bir telaşı içinde barındıran manasız heyecan yükleyen yaz'ın gün batımı olur ya hani. Deniz batan güneşin turuncusundan olur, herkes şemsiyesini havlusunu toplaryıp koşuşturur ya. Belki kalmışsa bir iki çift yahut olamamışlarsa henüz, onlara esince, yanakları hafif pembeleşince ve yürüdükçe, birbirine sızan kalp atışları sezilince..

Düşler yoktur o meselede, gelecekten öte a-na odaklanırsın. Suratına.. boynuna.. ellerine sonra. çıktığı sudan kumda koşuşuna..

aşil tendonuna..

Güneşle yarışırsın. Uğurlanacak olan o-dur halbuki. En güzel yaz kokunu iki fıslatınca boynuna, sızar tüm şehre sanki. Yanmış tenine minicik rötuşlarsın allığını ve en satenini giyersin elbisenin, en uçuşanını. Kapıdan çıkmadan bir elinde öteki seke seke giyersin berikini. Tek hamlede belki. Herkes özenle seçilmiş gibi. Biblo misali oturtulmuş gibi. Senin için, onun için. gibi.

Şarabın beyazını tadarsın. Önce kadehten. Hiç olmadık kahkahalar eklersin. Güneşin vedasına yetişmişken, evvelden her yer kızıla çalmışken ve kararmaya yüz tutmuşken... Ellerine dokunur. Sonra suratına. Tüm güldüklerin eskir çabucak. Zihninde aşk belirir. Gözlerin ona denk gelir. Eşlik eden, yaşadığın tazeliği yıllar öncesinde bırakmış bir kaç çift seyrededururken biz dediğin siz'i.. Oturduğun o tahta korkulukta yanına gelir. Ay yansımışsa dalgalara ve gördüklerin uçsuz bucaksızsa. Elleri suratınca dolaşırken, çektiğin ve zihnine emanet ettiğin o kare yansır gözlerine. Denizde yakamoz olur. Sen de o yakamoz.

Çıplak ayak sen, kumsala koşarsınız küçük telaşla. Yakamoz uzanmışken ayak uçlarınıza, bu şarkıda sallanırsınız. Sarılmış olmak için sanki. Sırf bedenine öyle dokunabilmek için. Yaz kokusu sinmiş saçlarını okşar, başını dayar ve belki sezdirmeden bırakır öpücük diyemeyeceğin buseyi.

İçtiğin şarap, zihnine emanetinle sarhoş eden seni.

Çakır keyif olanından.

Taşır bedenini. Kollarında, aralık perdeden güneş sızarken, arkanda sıkıca sarılmışken, mışıl mışıl uyurken kamaşır gözlerin. Aralarsın zar zor, bi dalgalara yansıyana bakarsın, bir de o adama.

Şükredersin o rüzgara.

Kokusuna...

Meğer ki.

2010-03-31T20:35:00.002+03:00

Hayır, böyle değildi işte.. Bu kadar ara vermişken blogla paslaşmam, edebiyatın dibine vurmuş mutluluk kavramış bir yazı olacaktı. Kocaman kocaman çiçekler açtığı için onları fotoğraflamış olacaktım. Uzaklarda kumlara basıp kumda beliren ayak izlerini ekleyecektim uc uca. Frenleri tutmayan bisikletimle adanın en tepe yokuşuna kadar çıkıp - ızdırapla birazcık belki- ama sonra özgürce uçacaktım açağı. Onu bile çekecektim. Faytonların tekerlekleri sonra. Hep izlemeye bayıldığım o tekerleri. Misi koşacaktı paytak paytak tam iskelenin başında bodoslama. Pas geçip dönecekti bacaklarımın arasından kuyruğunu sallaya sallaya. Annesi çağırıncaya dek. Selamlaşacaktım tek tek her biriyle, sırtıma yüklediğim çantayla, yere düşmüş ilk baharların arasından çıkacaktım eve varıncasıya. Her bir kaldırım taşını, her sarkan sümbülü işte. Hepsini.

Hani n'erde? Sınavlarım bıkkınlığı boğazımın en taşan noktasına kadar çıkardı. Yarın bitecek bu vaziyet, onu da biliyorum. Bedenimin yorgunluğu ruhuma çarpıyor birbirleriyle itişen, sokak başına kadar tepişen çocuklar gibi hırpalayıp duruyorlar. Arada kalan ben oluyorum. Pestil oluyorum.

Yapmaya niyet ettiklerimi saysam dağ olur, aşağı yıksam bağ bahçe olur.

İçimdeki sıkıntı hali aldı başını yürüyor. Bir de -hiç olmaz ya!- deterjan reklamlarına dahi ağlıyorum. Bir ızdırap bir hüzün bir sıkıntı ki sorma gitsin. Tadım, tuzum yok. Nar ekşisi tadım bile yok.

Her şey öyle luzumsuz, öyle fazlalık, öyle tahammül edilemez geliyor ki.

Sebep?

Sebebim yok bile. Sahiden yok. Bir şeyler özlüyorum aşikar. Ne çözemiyorum ama. Neyi özlediğimi bilmiyorum. Geçmişe gidiyor aklım. Cık, değil. Gelecekte bir şeyleri özlüyorum sanki. Dengesizliğiyle hava da bana yandaş çıkıyor şu sıralar. Adeta, birlikte luzumsuz zamanlarda luzumsuz hareketlere girişiyormuşuz da haberimiz yok -(muş)- gibi yapıyor muşuz..

Noluyoruz?

Delirdik mi sahi?

Şöyle olduğu-muz gibi?

Ma-aile..

Ha, bir de bunu dinliyorum durmadan anlam veremediğim iç güdümle.

Sonrasında içimde yarattıklarınıysa açıklayamıyorum.

tarih birazcık buralarda takılı kalacak*

2010-03-22T18:08:00.001+02:00

Gözlerini kapadı. Sıkıca. Ellerini dayadı alnına. İçinden akanları öyle biliyordum ki. Sarıldım. Çenesini koydu omuzlarıma. Okşadım yanağını. öptüm. Hani bunca zaman sakladığım ne kadar tılsım varsa içimde, onun tüm bu kırıklığını dindireceğini umduğum, yamacımda serili yüreğine serpmeye çırpındım. O kadar bebekti ki. O kadar benim. Elimi tutacak gücü de yoktu belki. Öyle biliyordum ki ardında bırakmaya karar verdiğinin tüm hayatı boyunca inandığı şey olduğunu. Güçsüz görmedim onu, ellerindeki derman düşünce bile güçsüz hissetmedim. Biliyorum evvelden, böyle zamanda hiç olmadığı kadar güçlü olur insan. Tüm hayatı boyunca inandığı kahramandan vazgeçmek nasıl bilirim. Yaşı kaç olursa olsun, içini çeker insanın. büzer, kırar..

Gözlerini kapayıp istemedi yaşamış olmayı bunu hiç, hüznünün türevini aldı bir kaç kez. Kulağına fısıldadığım tüm o sözcükler onu teselli ediyordu sahiden, bir yandan da manasızlaşıyordu bittiği yerde.

Birini çok sevince, bütün hüznünü içinden çekip acısını çekmek nasıl istenir ki? Huzursuzluğunu dindirebilmek için zihninden geçirdiğin, feda etmeye yeltendiklerin nasıl olurda bir yürek için harcanmaya değer olabilir ki?.. üstelik yüreğini burkmuşluğu varken.

İçimde büyürseniz belki kalan yaşamınızda, o zaman bir nebze manalandırabilirsiniz söylediklerimi.

Bildiğim tüm umut repliklerini sıraladım. İnanarak. Boynuna dayarken nefesimi, hep o kadar olacağını bilsin istedim. O istedi. Hep bir yanda olacağımı. Ellerimi sıkıca tuttu camdan dışarı bakar, geçen her zerreyi cizgiye çevirirken.

Gözlerinden yaş taşmadı belki ama, içinden nehirler aktı biliyorum.

ve bundan öte, her kalan sorumun cevabını da biliyorum..

Sözcüklerindeki tılsımın sahiciliğini de, gözlerindeki gerçeği de.

Ne pahasına olursa olsun.

Mühür gibiydi, elleri..

2010-03-15T23:05:00.006+02:00

Hangi gazeteyi açsam, hangi kanala baksam, bitmek bilmeyen, artık dillere pelesenk bir biçimde açılıyoruz malum. Her yöne, her yere. Üçüncü sayfa haberleri, dördüncü sayfaya taşar olmuşken, felaket felaket üstüne, yürek her karede bir parça daha cızz ederken.. Masalmış gibi di mi, hani aslında olmayan ama öyle varsayımsal bir hikaye gibi. Bir köşede İstanbul'un bir mahallesi kadar yerde, doğal afet zedeler için koordine olamayan memleketim hali, öte yanda portatif ülke için canını dişine katan adamların cümbürcemaat spot ışıkları altına çekilmesi. Gündem değişsin diye Tarkan'ı içeri almalar, hoppa şenliklerle salmalar. Yitirilmeden can, dank etmeyen kentsel dönüşüm ''üst geçitleri''. Sahi, ikibinon kültür başkenti değil miyiz biz?.. Hani en işlek meydanlarda kartondan çöpler sürünen. O yetmediyse yollarda biriken topu topu iki dakika sürmüş yağmur sularında şappadanak ıslanıveren. Otobüslerin bir çeşit püre aleti olduğu, ''kadınlar gününüz kutlu olsun metalar'' mantığından sıyrılamamış kültür toplumu biz değil miyiz? Müzelerimiz açık ya. Yeter. Hepsi. Olur da gecenin bir vakti, sıkılırsak, geziniveririz diye. Toplumu, ülkeyi eleştirmek bunlardan ziyade, haddim mi bilemem.

Epey yol alır devam etsem. Her şeyi bir biçimde yutuyoruz da...

Okuldan dönerken, öyle bir sahne gördüm ki; fotoğraf makinemin yanımda olması için her şeyimi verebileceğim. Tüm bunlarla debelenirken, genellikle yuvarlanıp giderken, senin es geçtiğin, es geçmekte ısrar ettiğin bir hayat gördüm. Daha nicesini görmüştüm. Kareler birleşince, kürdünden, türkünden, romanından, kafatası zihniyetinden, cumhuriyet mitinginden, her bir şeyinden daha kalabalık o topluluğu gördüm bir sahnede.

Sebebine anlam veremez bilmeyen; kendince modifiye ettiği tekerlekli sandalyesinde, en aşağı 80'le gidilen o yoldan trafik akışının ters yönünde gidene.. Bilmeyen görse intihar zanneder. Öyle değil işte. Ana ulaşım merkezinde, aralarda, dip köşede olmayan engelli yollarına isyan yalnızca. Öngörülen tehlike tamamen onun sorumluluğunda.

Ne çok sorumluluğu var sahi onun, göğüs gereceği ne büyük zorluklar var. Yüksek kaldırımları var, senin pat diye atlamayı sevdiğin. Tırtıklı vapur köprüleri , metrobüs ara boşlukları var. Çalışmayan engelli asansörleri yahut pek çok iradesizin, ve hatta terbiyesizin ondan önce koşup atladığı asansörleri var. Önüne dağ gibi dizilen merdivenleri var. Tek başına otobüse binme özgürlüğü yok mesela, Boris Vian olma hissi de. Dinini yalnızlık seçme hevesi de ve bir trenden istediği yerde inmekte. Boyundan büyük gişeleri var. Uzanmak zorunda olduğu ucube rafları, üç ayda bir ihaleye konan bozuk kaldırım taşları var.

Yürürken kareleri seçerim ben, kaldırım taşlarını severim bu sebepten. Kırmızıları es geçip beyazlara basar, çizgilere dikkat ederim.

O sevmez.

Dik yokuşları var, hani benim nefes nefese kaldığım. Durmuşluğu var. Yolda kalmışlığı. Karşıya geçecekken kaç ışık beklemişliği var. Geçemeyip vazgeçmişliği. Daimi bakan gözler var. Parmakla gösteren çocuklar, bundan utanan ebeveyinler tanımışlığı var. Acınmaktan kusmuşluğu, sesini duymamışlığı var.

Kağıt helvacıdan helva almışlığı var elbet. Patlamış mısırı sevmesi bir de. Kim sevmez ki. Senin 3D beklediğin filmleri, ezberlediğin replikleri duyamamışlığı var. Okuduğu dudakları mıh gibi kazıyordur beynine, olur ya, biri anlarsa, elleriyle haykırdığı dunyasından, o filmi unutamamışlığından bahsedecek olursa diye.

İçini görmeyi seçmiş gözleri, hep uykuda gibi, hayal ettiği günleri de var.Görmediği geçmişi. Öncü seçtiği sopasını tınlatırken yere, sollayarak geçmişliğin de var mutlaka senin. Acımışlığın da var yalnızca, acımasızca. Tahtaya vurmuşluğun var.

Bir şey söyleyeyim mi sana, onun senden büyük düşleri var. Galata köprüsünde durmuş, İstanbul'u ummuşluğu var.

Kaç kez durdurdun akışını, kaç kez sordun? Üzüldün mü sen hiç, yahut sahiden diledin mi, sende olmayanın kıymetini hiç var olmadan bildin mi?.. Uzun, dolambaçlı yollar seçtin onlar için, inan hepsi senin seçimindi. Senin iradendi. Öyle kuvvetli ki ruhu, öyle mukaddes ki hissi,

ve öyle güzeldi ki elleri.

Yanımdan geçecekken gözlerimiz kesişti. Başını eğdi öne, selam gibi, gülümsedim. Benden sonra kim bilir kaç kişiye tebessümle eşlik etti, kaç kişiye meyletti o eller. Umudunu biriktirmiş, bir gün olur ya diye derin iç çekmiş, belki bir sigaradan fırt çekmiş o eller..

Sen gördün mü o elleri,

hiç olmadı,

düşündün mü?..

*
fotoğraf:özenözgünözer.

Ab-ı ru.

2010-03-10T23:54:00.002+02:00

Körü körüne bahaneler buluyorum kendime. Canımın hiç bir şey yapmak istemediği zamanlar süratli. Pazartesi için yazdığım yazımı bir tıkla yayınlamaya üşeniyor sonra yepyeni bir yazı denemesinde farkediyorum varlığını. Sayarken bu zamanlarımın toplamını..
..

Hayatın tesadüflerine, hatta planlı sahnelerine öyle inanırım ki. Misal bazen bir şarkının, çekilesi bir fotoğraf karesi gibi karşına çıkanın nasıl da seni yörüngenden alıp götürebileceğine. Olmadık zamanlarda okuduğun isimler, inadına değil de gereğinden ötürü yanından geçip giden dudaklardaki ıslık olur bazen hayatının en pare şarkısı. Görmeyi, yaşamayı istediğinden, belki , kendinden sakladığın sır gibi, yasak gibi koyuverirsin o kupleyi oraya. Hiç bilmiyormuşçasına yaşarsın. Rüzgar eser iliklerine. Başını çevirirsin. Kimi zaman olur, hayatın o dilimini o notalarla yaşarsın.

Bilirim pek çok kez Karaköy iskelesine takılınca gözüm, sualsiz attığımı kendimi gelen ilk vapura. Sırf dalgaları izlemek pahasına. Yan sedirine oturup, Kadıköy'e varıncayasıya köpüklerini saydığımı dalgaların. Ruhum bedenimden çıkar o anlarda bazen. Göğe doğru o hep imrendiğim martıymışçasına süzülüşünü görürüm.. Gururlanırım bundan ötürü. Belirsiz, ruhuma erişmiş bir dizi nota takılmış kulağıma özgürlük ilişir. İçimin derinliklerine saplanmış nice sıkıntı dökülür sulara. Akar, gider. Yetmezse vakit, kesilirse deniz iskeleyle, gerisin geriye dönerim, sualsiz vapurun aynı sedirinde.

Daimi olmaz başımı kaldırıp farkındalığımı eşeleyen anlar böyle. Bazen bi not, bazen eski, kuytuda kalmış bir anı, bazen yeni bi heyecan, bazen muhtemel heveslerim. Bu kez hiç sahip olmadığım bir şey değiştirdi algımı.

O kadar soyut ki, ve o kadar naif. Öyle iyi geldi ki. Tılsımı nedir bilmiyorum,ama tıpkı olmayacak sanıpta karşılaşınca bir nebze ürküten, bir nebze de yok canım dedirten o tatlı şaşkınlık gibi. Dalgalar yok bu defa belki. Dizeler var ama. Her gün yeni sahip olacağım kupleler. Cemal Süreyya düşünürken, okumak başka satırlarda ve farketmek, önünden sayısızca geçmeme rağmen, bir gün olsun içine girmediğim çiçek pasajını merak etmek.

Bu notalar kesiyor ayaklarımı yerden şimdi, alıp götürüyor, eski istanbul işlemeleri üzerinde dolaşıyorum. O dizeler çiziliyor gözlerime, ve sonra fısıldıyor.

'kalabalık caddelerde hürlüğün şarkısına katılırkenki..'

alice in wonderland.

2010-03-06T00:54:00.008+02:00

''It's only a dream, nothing can hurt me..''

repliğinden itibaren, o sinemada Alice bendim. Anımsayamadığım wonderland'imde, kendimin kahramanı olmak için bir nebze. Alice büyüdüğünden, kelimeler peşimden gelmediğinden uzun uzadıya yazasım yok naif, süslü cümlelerle bezenmiş uzun soluklu paragraflar..

Ama gidiniz. Büyürken yol bildiyseniz, bir biçimde içinde bedeninizi hayal ettiyseniz, kendi wonderland'inizi çizebildiyseniz..

Gidiniz.

Alice büyürken peşinden gelmeyen sözcükler, oralarda bir yerlerde saklı..

Wonderland'ini anımsamalıydı.

Uzaklar hiç bu kadar yakından saldırmamıştı.

2010-03-02T00:24:00.007+02:00

Yarın sabah hayallerimden uyanıp hiç bir şey hatırlamayacağım, diyebilmek vardı gecenin son demine. Sonra, üzmeyeceğim diye sözler verilmeliydi. Huzuru içime serpip, nicelerini yetiştirebilmeliydi. Her günüm öyle niteliksiz, düşüncesiz, parçaları birleştiğinde anlam kazanacak türden geçseydi belki, bir nebze beklenen düzeye erişebilirdi bu bünye.

Sorgulamıyorum hatalarını kimsenin, yargılamıyorum da. Öğrenmem gerekirdi epey zaman evvelden beri, hayatın düzeni buydu. Böyle olacaktı, yaşanması gerekenler vardı, pişmanlıklar, mutluluklar, hüzünle kaplı anılar. ve sonra tepilecekti tümü. Bu gün mühim gelen birikip belki altında ezildiğin zamanlarda kalacak, unutacaktın. Hatırlanması luzumsuz zamanlarda, öyle püfürdeyen rüzgar edasında çarpacaktı yüzüne narince. Gülümseyip geçecektin. Boğazdan geçen yük gemileri de, hayatının farkına nihayet varabildiğin ehemmiyeti de önceliği kapacaktı ondan.

Öğretilen kelimler, biriktirdiğin, hepsi.. hayatın içinde zaman koşullarına göre manalandırdığın yaşanmışlıklar değerlenecekti. Gurur duyduğun, utandığın, içine kıvılcım çarpmışçasına acı bırakan bir sürü yaşanmışlığı tecrübe panona yapıştıracaktın.

Feyz aldıkların, ders aldıkların derli toplu duracaktı kuytularda bir daha asla çıkmamak üzere. Hayaller üretecek, zaman tüketecektin. Geçmişi ve hatta bu günü sorgulamak yerine, her gün yeniden ama bambaşka ufuklara çevirecektin başını. Güneşin doğuşuna sevinecek, batışına üzülmeyecektin. Bir gün olur da, yaparım deyip, o pürüzsüzlüğe sakladıklarını tüketmeyecek, vazgeçmeyecektin.

Gitmeye hazır bir valizin olacaktı daima. Kalmaya hazır heveslerin de.. Yapabilirim saydıkların, bildiklerin, talihsizce erken öğrenmek mecburiyetiyle edindiklerin yüzünden alayın esas kızı olduğunda, görmeyecektin. Set, perde, ne olursa, çekecektin gözlerine.

Bir tek hayallerini perdelemeyecektin. Ne sahnelediklerini, ne de muhtemellerini. Engel koşmayacaktı içindeki. Durmak istediğinde duracak, uçmak istediğinde, beklemeyecektin, ummayacaktın, bel bağlamayacaktın.

Çünkü başarabilirsin. Yarım metre boyunla, hayattaki tek başarının tabure olmadan, tuvalet lambasını yakıp söndürmek olduğu zamanda, en güzel elbiseni giyip, geniş kenarlı şapkanla, sokak merdivenlerinde o köşeden dönmesini saatlerce beklediğin, ama sadece beklediğin, o günden sonra, yalnız olarak başarmak zorunda olduğunu öğrenmiştin.

Yüksünme eylül. Duyduğun cümlelerin hiç birinden yüksünme. Saydığın zamanlar geçeli hayli oldu diyemezsin. Ani büyüyüşlerini göz ardı edemezsin. Bundan böyle üzülemezsin de. Hunharca kırılıp, sonra suçlu çocuk ifadesiyle süpürülen, belki tamir edilmeye yeltenilen bir şey değil o teslim ettiğin.

Üzülme. Her şey ama her şey yolunda gidecek.

Sadece, bi zaman, belki kendini anımsaman gerekecek.

Pazar'a not.

2010-03-01T00:47:00.004+02:00

Cemre düştüğünde rüyadaydım. Farketmediğim bahar, kapıdan baktıramadan kürek yaktıracak niyette gelmekteyse de, umudum var.

Kelebekler uçurmaya, yeşil içinde gözümü kıstıkça uzayan güneş ışığını örtmeye çabalar halimi yinelemeye pek bir hevesim var. Esen, üşüten o tatlı rüzgarda yürümeye, belki soluklanmak adına çömelmeye, bitiremediğim, bir sebepten gizlenmiş kitaplarım varsa, yüklenmeye, bir başıma pikniğe gitmeye..

Başka nerelere gitmeye hevesim var bilemezsiniz. Israr ya, inanmasakta eksik kalmayalım diye, anneciğimin kadim dostu kapadığım fincanda epey yol gördü bana. Uzun dedi. Eiffel dedi. Geçmesi sayılı üç basamaklı günlerimi dolurup, gideceğim ya.. Düşlerime, belki beklenmeyene..

İşte o anı düşünüyorum şimdi. Üzerinde milyon şehrin etiketi birikmiş valizimle, pasaport kontrolündeki bedenimi. Salladığım ellerimi, huzuru öğrenişimi..

Kapıyorum gözlerimi. Senenin şubatına, hatta belki eylül'ün baharına not düşüyorum;

''living is easy with eyes closed.''

mutlu bahar.

Tam şurama oturdu..

2010-02-28T00:19:00.006+02:00

Öyle dokunmak istiyorum ki bedenimle. Havasını solumak, elimde makinem uzun mesafeler katedip, her gördüğüme hayran kalmak. Başarabildiğim için kendimle gurur duymak.

Hissedilen zamanımın yaşı kaç hesabını veremem buracıkta. Fakat gitmeyi isteyeli epey oldu aklı selim halimden bu yana. Gözlerimi yumduğumda hayalini kurduğum sayısız düş içinde, her gece istisnasız çeker alırım bu kupleyi. Sıcacık rüzgarı suratıma vururken, turuncu bildiğim bu ülekede, gözlerimi kapayıp dingin, huzur öğrenişimi. Ne vakit olur kestiremiyorum elbet.
-
Korkularımı saysam yol olur. Gözlerimi kapayan yorgunluğum böylesine vurmuşken, huzur bulacağım diye gidip, kötü bir gün geçirmişken, yaşadığım bir takım anları hayal kırıklığı, geri kalanını pişmanlık olarak niteleyebilecekken.. Ah..

Kendime öyle kızgınım ki..

Bu kez kırıklığımın sebebi bizzat zatı şahanem. Kontrolumu yitirdiğim an, korkunç bir şeye dönüşüyorum..

Bağıra bağıra ağlamaktan sesim kısıldı. Başımı ellerinin arasına alıp sakinleştirişi var dı ki.. Kendimle mücadelem bazen kapkaranlık çıkmaz bir yola giriyor.. İçimden çıkan benliği ben bile tanıyamaz oluyorum. Sonra üzülüyorum. Önce ona, sonra bana. Ne luzum var bu kadar yormaya. Yıpranmaya. Bu günün eylülünü bırakıp, yarının eylülüne sorumluluk depolamaya.. Hiç yok elbet. Anı yaşayıp gerçekleşmesi meçhul hayallerimde uçabilirken hala, yarını yarınki eylüle bırakıp huzur içinde olmak varken.. Sanki büyüdükçe; korkularımla, geleceğime taktığım sıfatlarla didiştikçe her şey daha büyük çıkmaza giriyor.

Yol boyu düşündüm.

Kendime küstüm.

Yapma eylül, bir daha sakın yapma.

Sen bu değilsin. Hiç olmadın da..

Oh, lά lά..

2010-02-24T16:32:00.011+02:00

Küskün uyuduğum gecenin sabahında perde arasından sızan güneşe kıza kıza uyandım.. Sonra dışarı baktım. Derse geç kalmış olmam, başımın dayanılmaz ağrısı ve muhtemel trafik sinir harbim günümün sefalete dönüşmesine yetecek sebeplerimdi elimde hazır. Sonra.. Bu şarkı çaldı. Okul yolundan vazgeçtim. Pencereyi açtım. Havayı çektim genzime.. Dans ede ede geçmeliydi gün sanki. İçimde hala kelebekler dans edebiliyorken.. Şarkıyı ''repeat'' moduna aldım. Diş fırçamla dans ettim bir süre. Gittikçe açtım sesini. Odamdaki tüm eşyaların gülümseyen suratları belirdi birden. Dolabımın ayakları masamın parmak uçlarında benimle dans ettiklerini gördüm. Kalemlerim ritim tutuyordu. Yatak örtüm havada uçuyor, arada yüzümü sıyırarak beni sarıyordu. Saatimin tiki tiki prafı bile ''la la'' diye ilerliyordu. Sehpamın üzerinden yatağıma, oradan masama adım adım koşarken ben...

Böyle olmalı işte. Hayatım mutluluğun doruğunda olmalı. Tıpkı eski zamanda olduğu gibi.

Eski bir dost telefonuyla durdurabildim hala dans eden parmakları olan ayaklarımı. Luna.. J'adore bu akşam olsun mu sorusuna koştum. Hava henüz kararmışken, İstanbulun ışıkları gözbebeklerimde oynaşırken, ben hala dans ederken.. Sarıldık.

Başka bir dünyamız varmış gibi orda ve hep olacakmışız gibi, on adım gerimizde İstanbulu bırakmışız gibi. Büyümüş, dertlenmiş, biraz pes etmiş, epey şaşırmışız gibi, konuştuk saatlerce. Çikolata sosumuz donana kadar, ayak parmaklarımız uyuşana kadar..

Geceyarısına saat kala koyuldum yola, sıksık, hep hep yapmalı sözünü damgaladım zihnimdeki panoya. Yaşadığını hissettir kendine bebek dedim. Kendime verdiğim gitme sözünü, bir parça erteleyerek de olsa, yineledim.

Orda kulağıma ilişen edithpiaf, bütün gece çaldı zihnimde. ve bir de bu...

Zor değilmiş bak dedim. Hala içinde bir yerlere kapattığın o kozaların anahtarı sende. Hala baharı ucundan gördüğünde, kozadan çıkan kelebeklerin dans ediyor içinde. Hala sensin. Nefes almaktan öte yaşıyorsun ya hayatı, işte öyle.

Ötesinde zamanın, kapıdan girişime çaldı telefonum. Yağmur yağdığı zamana iliştirdiği, o kucaklayıp döndürdüğü ve sonra öptüğü dün gibi, yakaldı beni belimden. Nerdesin bakıyım sen?..

Orda..

Sen bu hayattaki tek hazinemsin eylül, mucizemsin, bebeğimsin..

Peki sen benim neyim değilsin ki acaba?

akşamı..

2010-02-21T03:58:00.005+02:00

Gizli mabetlerim vardır benim. Bilinmeyen bazı. Sevdiğimden ötürü yalnız kalmayı, bazen niyetim olmadan atlar giderim oralara. Yürürüm. Yahur oturur öylece seyrederim. Çantama çıkışımda iliştirebilmişsem kitabımı, açar, kıvırmadan sayfalarını okurum. Elim kolum bağsız, sorumluluk duymaksızın akar zamanlarım. Derin nefeslerim huzuru öğretir. o kadar. Kararlar alıp keskin dönüşler yapmam o zamanlarda. Zihnimi ferahlatırım. Rüzgar çarptıkça yüzüme, iliklerimde hissettikçe biri elleriyle özenle yerleştirirmişçesine, idareten de olsa umutlanırım.

Umutlanırım, yalnız kendime. Hayallerimi küçültür, başkaları için kısıtladığım özgürlüğüme hayıflanır, azarı yapıştırırım zihnime. Kalbim atmamıştı böyle. Bu kadar da istememiştim öncesinde.. Lakin mevzu bahis edilmeyecek bundan böyle. İnilmeyecek derinlere. Yüzeyden, olacağına bırakılmış hayat üzerinde seyredeceğim. Tuttuğum balıkta, nemlendiğim hava da, düşen damla da, kamaştıran güneş te.. Hepsi laf-i güzaf bundan sonra. Olduğu gibi, bakıpta gördüğüm gibi değil, var olacağı gibi yaşanacak bundan sonra.

Mutsuzluğu kabullenmiş olunca, gelen mutluluk olduğunda, sürpriz gibi, mucize gibi oluyor. Basit saydığında, zor olana perde çekiyorsun farkına varmadan. Hayatımın çerçevesini daraltmaya, basit mutluluklarla oyalanmaya ve içimde bir parçaya gitmeyi yerleştirdim ben. Bir kupa çaya, bir dvd'ye, bi kaleme bi kitaba tav olmaktayım bundan öte. Düş'ümü mezuniyet günüme, kepimle cübbeme, o kürsüden diplomam elimde inişime odaklıyorum.. Güneşin geç saatte battığı, rüzgarın ısıttığı, bu şarkıda dalgaların ayaklarıma çarpıp köpüklerini dağıttığı zamanı özlüyorum.

İnsan hayallerinde bile korkar mı?..

Ben korkuyorm.. Korkmamak için de basit mutluluklara çekiyorum yüzeyimi.

İşte böyle..

Daha hafifletiyorum.. Kendimi hatırlıyorum..

Mesela, bu salı yogaya gidiyorum..

Kurtulunca kehanetlerimden, belki yeniden özgürce ucabildiğim o pabuclara geri dönebilirim..

Belli mi olur..?

sabahı..

2010-02-21T03:27:00.004+02:00

Otururken öyle dalgınca, huzuru ararken köpük köpük dalgalarda.. Bir bardak çay iliştirdi mavi önlüklü yanıma. İçin ısınsın dedi.

İçin ısınsın..

Sahi.. ne çok soğumuştu içim geçen 3 yılda. Onun soğuk bedenine bakarken, yığılmasın yanıbaşında kimse diye , destek görevini yüklenmişken, metanetimin dibine vurmuşken.. Kimse, ağla eylül demezken.. Ne çok soğumuştum..

O çayı içtim ben. Sihir gibi.. sonsuz gibi.. Onun gibi.. Sıcacıktı. İçime damlarken, kendimi zincirlediğim bedeninden beni azad eder gibi.. git der gibi..

Tılsımı gibi..

Bir gün, o kimsenin ismimi bilmediği diyara gittiğimde hani, ardımda bıraktıklarımı özlediğimde. Oturup bi köşede, köpükleri izlediğimde.. Yine iliştir o tılsımı yamacıma olur mu..

Isıt kırıklarımı.

Fısılda yine..

'Geçti..' yahut 'geçicek..' de.

'Görüceksin geçicek..'

'Söz veriyorum eylül sana, bir gün burdan gideceksin.' de..

...

Sabır..

2010-02-10T01:31:00.001+02:00

Kurulu muhafazalı, polyanna tadında değil (miş) gerçek hayat. Öyle çokta taşmayınca içimden, düşmüyorum notlarımın arasına bu sitemlerimi. En azından geçmişimde bu biçimdeydi. Git gide sabrımın sınırı mı zorlanıyor, yoksa fazla fazla taşıyorum o sebepten mi bilemediğim notum olacak buraya bu. Nereden başlasam bir türlü hizaya sokamıyorum. Zihnimde bir sürü ''tü-kaka'' sözcük yuvarlanıyor, koca bir yumru halinde oturuyor içimin tam ortasına. Ülkede olan biten, aklı selim hatırladığım tek iktidar olan hükümetimiz, hepsi gazete küpürleri olarak zihnimde yerleşik. Mıh gibi gelecekte evlatlarıma anlatacağım anektodlar biçiminde belirli. Nizami.

Malumunuz iki yıllık hukuk fakültesi öğrencisi olma kariyerimde, gerçek dünyaya son basamak üniversitede ağızımı günlerce ''aaaa'' kıvamında tutacak şahane bir anı tarihim oluşuyor. Neler yapmamamız, nasıl olamamamız gerektiğini öğreniyoruz adeta bilinçli eller tarafından. Küçücük özerkliğini ilan etmiş, damarıma tak tak vura vura köreltmeye çabalayan bir takım bilgi kutucuklarını öylece seyrediyorum bazen. Bu gün günlerden ''o ,gün'', ''eylül okulda maceraları'' tadında, absurt bir komedi oynuyoruz. Asgari haftada bir, Azami haftada 8. Korkmayınız efendim, haftanın günlerini şaşmadım. Henüz o raddeye ulaşamadık. Eklediğim bir gün, hafta boyu gördüğüm kabusların toplamıdır. Rüyamda uğaştığım bozukluklardır.

Düzen sakat. Bunu hepimiz biliyoruz taa ezelden beri. ''Bindik bir alamete gidiyoz kıyamete'' mantalite ezberimizde tam. Hiç bir işe yaramayacak hayıflanmalarımız, hani iş işten geçtiğinde yapılanlar da günlük ödevimiz niteliğinde. Oh, olduk mu size tipik Türk insanı. Ne ala memleket. ''Tevekkül ettiğimiz''; yukarıdan bir yürü ya kulum üflerse, az gider uz gider, dere tepe düz de gideriz. Daha ne isteriz.

Efendime söyleyeyim. Efendim de bana söylesin.. Bu sitem içeren hırsın nereden çıktığına gelecek olursak.. 17 sene hayatımın yörüngesini değiştirmek pahasına, okyanuslar aşarak girdiğim hukuk fakültesinin, benden aşağı kalır yanı var. Bütün derdim budur. Ömrünü ''doktrin'' içinde yüzerek, yüzdüğü havuza katkısını ekleyerek geçirmekte olan ahalinin, hukuk fakültesi ikinci sınıf öğrencisi olan zatımın zıttı bir biçimde, değişen yönetmelikten bir haber olması, bu sebepten kan kusturma çabası, soktuğu maddi zarar ve kurulda bildiğim fakat tarafından yanlış bilinen bir mevzu üzerine paylanmış olmamdır.

Haydi,değişikliğin 31.12.2009 tarihinde yürürlüğe girdiğini göz önüne alalım. Bir haftalık bir atlama yaşadığınızı var sayalım. Uyarımızı; ''biz sizden çok şey biliriz efendim höyyt'' olarak kaale almayıp, mide spazmlı halimle, annemin o çok önemli toplantısını yarıda kesecek biçimde, yetmiş lira yarım saat içinde taksiye ödetmek suretiyle, bomboş ve yanlış bir amaç üzerine bizi koşturmanıza ne buyrulur?..Olayın tazeliği diyerek mazur görebileceğimiz bu husus neticesinde, aradan geçen iki hafta süresinde, hiç merak etmeyip nato mermer nato kafa standartınızı kendinize farz bilip, çağırdığınız kurulda, beni paylamanız, ''bir daha hasta olma'' gibi manasız bir nasihatla da kışkışlamanızsa, zatı şahanelerinizin muhteşem bir incisi olarak sinir harbimin göbeğine yerleşmiştir efendim.

Ah, merak etmeyiniz, tez vakitte faksla, yeterli döşemesi yapılmış ekte ilişik bulunan dilekçeyle birlikte göndereceğim mevkinizin mekanına o yönetmelikteki değişikliği.

Öpüp başınıza koyarsınız zannımca.

Yahut; artık nasıl uygun görürseniz.

Uykudan önce..

2010-02-06T01:54:00.003+02:00

...uyuyalım. Ama epeydir masal anlatmıyorsun bana, anlatsana...

''Bir varmış bir yokmuş, zamanın birinde Eylül adında kocaman gözleri olan çok güzel bakan, derin, güzeller güzeli bi kız varmış. Bu güzel kız bi gün onu çok seven birine aşık olmuş. Çok şanslıymış, çünkü onu en az onun kadar çok seven biriymiş aşık olduğu. Çok mutlu uzun bi hayat sürmüşler. Derken günün birinde, kötü kalpli cadı aralarına girmek istemiş. Ama Eylül'ün Peter'ı buna izin vermemiş. Tüm kötü cadıları bir daha gelmemek üzere kovmuş. Kötü kalpli cadılar yaklaşamaz olmuşlar bu güzel aşka. Peter'ı Eylülü hep korumuş. Hep çok sevmiş. Mutlu uzun sonsuz bir hayat sürmüşler. Bu masalda burda bitmiiiş..

Şimdi tatlı uyku, mutlu rüya.

İyi geceler bebeğim

Seni seviyorum..
Seni çok seviyorum..
çok.. ''

Ben de.. öyle çok ki..

Mazi çıkıverince..

2010-01-31T23:43:00.002+02:00

Epey zamandır soyut yazıyorum. İç dünyamın karmaşasını, mutluluğumu, hüznümü döküp saçıyorum. Halbuki hayat ötede bambaşka sürüyor. ''Bu gün bunu yapmak istedim'', alengirsiz cümleli bi yazı yazayım istedim. Cumartesi akşamı keyfim ve kahyası da benimleyken, öylece loş ışıkta nar çayı içerken alelade olsun istedim. . Dünyada değil, kendimde değil olduğum zamanları sıyırayım istedim.

Oysa bu gün o alengirli dönümlerden değil. Ailenin bütün bireylerinin bizde barındığı, anıların tozlu raflardan çıktığı, eski fotoğraflara gülünen bir gün bu gün. Anlamsızca, yinelense bir daha; manasız olacak reflekslere kahkahalar patlattığımız, uzaktan resmedilmeye layık bi gün. Anneannem çıkardı eski fotoğrafları.

Sahi, fotoğraf mühim bi şey. İnsanın yüzündeki çizgilerin meselelerini kanıtlayan bi şey. Yıllanan ama kaybolmamak adına bırakılan ekmek kırıntıları geçmişe..

Koparım zaman zaman mutlu olduğum topluluktan anlığına. Geçer köşeden bakarım. Zihnime kaydettiğim karelerden biri gibi, elimi şıklatır, çekerim zihnime fotoğrafı. Gelecekten baktığımda görebileceğim bir bütünün parçası oluverir.

Bu gün de öyle baktım. Uzaklaşmadan, sezdirmeden, köşeden, kuytudan. Ne büyük lütuf dedim. Tıpkı eski günlerdeki gibi, ben beş yaşında, onlar yılları önlerine henüz katmamış gibi. Kızarmış ekmek, anneanne reçeli, sofra, neşe hiç değişmemiş gibi.

İnsan eskiyor. Ehemmiyeti olan şeyler değişiyor. Sebep artıyor, yaşam eksiliyor, artıyor. Sayı dengeleniyor bir biçimde. Ardında bıraktığın, daima seninle olacakların hayal olan silueti yansıyor kahkahaların arasına, yeni gelenin kahkahasının ardına. Oradan gülümsüyor sanki.

Bazı zaman kaptırınca kendini hüzne, huysuzlaşınca çokça, unutup gidiyoruz. Düşünmüyoruz. Halbuki her koşulda var bi hikmet. Ne kadar soğuksa da, ısıtıyor bir şey insanı bir yolla.

Bu evde, geçmişe ait öyle çok anım var ki. Bazen ayağıma takılıyor koşarken o minik eylül. Bazen kapının eski buzlu camına vuran eylül uyandırıyor beni. Biberonuyla yastığını almış, salonun ortasında süt içen kızı seyrediyorum. Gıdıklanmaktan kaçan kahkahayı duyuyorum. Kapıdan küskün girişlerimi, kapı dibi bekleyişlerimi. Teyzelerinin kıyafetlerini deneyip rujla allık yapan kokanaya gülüyorum. Sapsarı saçlarını savura savura şarkı söyleyen kıza, çişini son dakikaya kadar tutuğundan ötürü akabininde yaşanan tuvalet kapısındaki krizlere gülüyorum. ''Beyazı''yı bir kova içine sokup dalinle yıkadığımı, sonra o kaçıp silkelenirken sırılsıklam oluşlarımı, koynumda uyumasını ve bu evden giderken ki hüznümü anımsıyorum. Gecenin en geç saati, anneanne dede kapısı çalıp aralarında yatma heyecanını duyuyorum. Yatak dolaplarının içinde saklanan kızı sobeliyorum. Kendimi yeniden ebeliyorum.

Sonra ''eylül'' diyor biri, elinde uzatılmış bardak. Çay koymak üzere mutfağa yönlendirilip, çocukluğumdan uyanıyorum.

Ne tuhaf. Ansızın büyüyorum.

tık tık..

Güne dip not.

2010-01-30T01:04:00.003+02:00

Ben eylülü çok seviyorum.
Ben eylülü çok seviyorum.
Ben eylülü çok seviyorum.
.
.
.
.
.
diye kaç kez sıraladı sayamıyorum..

Peter.. Ben bu petera karşı koymak istemiyorum. sanırım bütün mevzumda bu.

Kıymeti çok, onun çok, onun aşkının daha çok..

Kahkahalarımızın karışmasının en çok..

Sahi, hayat ne münasebetsiz şey.

Love is a verb.

2010-01-29T16:04:00.000+02:00

Sabah-ı şeriflerimin hayrı bununla başladı.

Şimdi peter'ın sorumsuz telefonlarına yanıt verirken, beynimde bunu söylüyorum.

Beni zıvanamdan çıkarıp geri koyuyor ya defalarca. Hani o pervanesiyle çarpıp dağıtıyor ya.

ve ben bildiklerimi okuyamıyorum ya..

O sebepten,

Uyumayı bir turlü öğrenemediğimden,

Şu saatte başlayan sabahımın, kötü şerifi umrumda olmadan.

Bu şarkıyı söyleyip dönüyorum.

İnanmazsınız biliyorum ama, dönerken yükseliyorum.

Sabrımı kendime kat çıkıp, üstüne basıyorum.

Olur da arşa değerse başım, paldır küldür bırakacağım kendimi aşağılara.

Patdadanak uyanacağım sonra.

Küçükken olduğu gibi, damağımı kaldırıp, oh rüyaymış diyeceğim.

Yorganı üzerimden savurup yalınayak, anneannemin kızarmış ekmek kokusuna gidip, paşa çayı içip, taş devri izleyeceğim.

İsteme.

2010-01-28T00:07:00.003+02:00

Şimdi, şu saatte, bi peri gelse, yıldızlı değneyini evirsee, çevirsee...

Uçsam, uzaklara. İsmimin bilinmediği, mutlu olabildiğim diyarlara. Hiç kimseyle tanışmasam orda. Dilini bilmesem. İşittiklerim melodik gelse, minik ayak hareketleriyle dans etsem. Bir yer gözüme kestirip, sayamadığım zamanlar boyu otursam öylece. Hiç bir şey düşünmeden, kirpiklerim birbirine değmeden, yaş düşürmeden. Filmlerdeki aranjmanlar eklense benim sahneme. Uçsa mesela saçlarım, güneş yansımasını ayak uçlarımdan bıraksa göğe. Gördüğüm en uzun gölge ben olsam. Susamasam.

Ben hep dilini bilmediğim memleketleri özledim. Kendimi bildiğim günden bu yana, hep oralarda hayal ettim bedenimi. Ne zaman içim sıkılsa, ne kadar soğukta olsa, açar penceremi gökyüzüne bakarım. En umutlu olduğum an bütünüdür o yıldızları süzdüğüm zamanlar. Hep o periyi beklerim içten içe. Hep gidebildiğimi düşlerim. Havayı öyle bir çekerim ki bedenime, olur da gidersem, gidipte özlersem buraları, o koku yetebilsin bana diye. Bu güne dek olmadı hiç. Ne peri geldi, ne yıldızlı değnek belirdi başımın önünde. Hiç gidemedim. Hiç bir yere. Annem dedi bu gün, 48 olmuşum, 50 eskiden yaşlı sayılırdı. Hayat beni hep köşeye sıkıştırdı diye.. Yarım bi kadın benim annem. Hep yanını doldurmaya çalışmış yarım bi kadın. Yalnız. Ama çok güçlü. Bu gün baktım kendime. Ruhumu göğe gönderip uzaklardan, tepelerden, karşıdan baktım. Galata köprüsü hiç o kadar uzun gelmemişti oysa ömrümde. Ömrümde uzun gelmemişti. Anlık cümleler bazen o kadar burkuyor ki insanın her daim naif kalmaya meğilli bedenini. Bedenini diyorum çünkü inanmıyorum ruhun, kalbin öyle çerçevesi olduğuna. Sol yanda yumruk kadarcık olduğuna. Bütünüyle, saç telinden parmak uçlarına,büründüğü kıyafetlere hatta düşlediği hayallere kadardır o ruh, o kalp. Bi kırınca, hepsi birden kırılır. Sözcükler saniyelik zamanlarda dökülür, biter. Sonra?

Sonra, ardında koca boşluklar bırakır. O harala gürele içinde bir gün; gidebildiğin o gün. Bütün seromoniler bittiğinde, hani o ayak uçlarından doğan güneş battığında o saatte, durup düşünürsün geçmişinde kalan, üzerini yüzlerce an örtmüş kısacık anlar bütününü. Belki keşke dersin, belki iyi ki. Ama istersin. Onun da seni öyle görmüş olmasını. Belki güneş batamadan, hissettiğin sesine koşmayı. Çocukluktan kalma anıları topladığın çantanda, belki bir kare olarak kalmış olmasını. Yahut, (en ağırı da budur ya) hayatını paylaşmayı.

Ben öyle bi şeyler istemiştim işte. Bu güne dek, senden öte ait olmamışken kimseye, sen ol istemiştim. Evet, evlenmeyi de istemiştim. Bu şarkıda ilk dansı edip, bu şarkıda uçmayı bile. Düşlerimizi birlikte kuralım, hayatımızı kurgulayalım istemiştim. Hak et de istemiştim.

Halbuki biliyordum ben böyle olacağını. Aşk'ın durakta başlamayacağını, mucizenin aslında olmadığını.. Daha ne çok şey biliyordum..

Şaşılacak şey, şimdi perdemi aralayıp, açıyorum camı sakince ve biliyorum..

biliyorum sonunda nereye gideceğimi.

Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel, kelimelerin kifayetsiz olduğunu.

2010-01-26T17:41:00.001+02:00

Pencereden bakarken, bu şarkı arkamda mırıldanırken.. Bu defa yok derken.. İşte o sıra oluverdi bütün o güzellik. Bir anda, peterın arabası göründü köşede. Sıçradı patilerim defalarca yukarılara. Elimdeki çay saçıldı etrafa. Bagırmak istedim tüm kuvvetimle geldi diye..Telefonum çaldı, hadi çok özledim.. Sonradan en çok sevdiği elbise olacagını bilmeden giydim o elbiseyi. Sesini açtım hoparlörün, haykırdım sözlerini. Kapı eşiğinde çekiştirerek çekebildim çizmeleri.. Atkımı öylece savurdum boynuma. Rüzgara, muhtemel fırtınaya karşı yürüdüm. Sarıldık. Sıkı sıkı. Üşümüş burnumu öptü önce. Ellerimi tuttu sıkı sıkı.

Biz o gün.. Çok güldük. Çok sevdik. Çok sarıldık.. Kötülükleri kışkışladık.

Yağarken lapa lapa, rüzgar vururken, üşütürken en çok; telaşla sardı beni. Üşüme dedi, bir de üzülme.

Kardan kalan bi kare var şimdi zihnimde.

Size kalansa,

bu absurt enstantane.

Beceremeyince kardan adam..

Benden arta kalan :)

Günce.

2010-01-23T23:08:00.007+02:00

Bir gun hayallerimden uyanip hic bir sey hatirlamayacagim.

dedi, kulagima. ufler gibi sanki, oyle serince ruzgari esti, tortusu yitip giderken uyaniverdim.

Olmus zaman oncesinden kalma dostlugumuz. Oyle sorgusuz yitirilmis olanindan. Hayli kotu soz obekleri doktuk ardimizdan; bilirim.

Zaman icin muhim olan her sey bitince. Kalinca ardimizda, soylenecek cokta soz birikti.

Su zamanda dahi uzagimda, koca ic mesafeler ardimizda. Sira zaman gorur ruyasinda. Halimi hatrimi sorar. Kucucuk bir kuytuda kahve icip; ozlemle birbirimize bakmaya cesaretimiz yok hala.

Belki bir gun olur diye zamanlar biriktiriyoruz anlatilacak.

Biraz da taslar.
Simdi soruyorum kendime.

Hic birbirimizden gitmeseydik?

Icten terkeylemeseydik diyarimizi?

Hani en cok bizim olani... Her sey farkli olur muydu?

Sahi..

olur muydu?

bir var mış bir yok muş gibi.

2010-01-15T23:51:00.000+02:00

Evel zaman içinde, kalbur saman içinde, pireler berber develer tellal iken.. diye başlamadı benim masalım. Öyle, sade, düş dolu, bebek kokulu, taptaze bi heyecan gibi. Ninni gibi. Beraberimde güzel bakışları getirdiğim, güzel hayallerin kurulduğu tertemiz büyü gibi.

Fazla anlam yüklüyorum olur olmadık hayatlara. Ne yapıyorsam kendim yapıyorum. Kendime yapıyorum. Hudutumu kestiremeyip, sınırımı çizemeyip olmadık sapaklara kayıyorum. Yolu bulmaya hevesli, yeltenirken kurtuluşa, bir yerde uyuya kalıp, gördüklerime kendimi inandırıyorum. Tıpkı alice gibi. Onunla büyürken sandığım iskambil kağıtlı ülkede gibi. Soruları cevaplar gibi. Bilmecelere kapılır gibi. O beyaz tavşanı takip edecek gibi.

Bir var mış bir yok muş gibi.

Reva

2010-01-10T21:24:00.000+02:00

Göz açıp kapayıncaya geçse şu zaman.
Eskiyi yad eder sohbetlerde, şaşırarak baksak çabucak geçişe. Gülsek hatta, pek şen.
Son damla damlamasa, taşmasa yaşlarım.
Unutmasak hiç verdiğimiz emeği.
Göz yaşlarımızın birbirine karıştığı zamanları.
Çaresizce, umutsuzca bakarken camdan dışarı, dönen araba tekerleklerini izlerken ben, bir bir sicim sicim yaş dökerken.
Sahi, o zaman geçinciyesiye, koysam başımı o huzurumun krallığına, elleriyle okşasa başımı, minicik öpse. Uyandığımda, bir bir saydığım zaman tükense. Hep sevsek. Hep bu kadar çok sevsek.

Mutluluğumuza ardımızdan bakarken, çok şey yaşayıp çok hakettiler cünkü.
diyecek mi birileri..

sekizyüzseksensekiz.

2010-01-09T21:53:00.000+02:00

Umudum, sabrım, ruhum, o minicik taşları ellerimle bulup, yerli yerine oturttuğum aşkım öyle acıtıyor ki içimi.
Bir yanımda, elleriyle, gözleriyle, dudaklarıyla, minicik çabucak kondurduğu öpücüklerle tesellim aşkın erkeği. Öte yanda, bardağı dolduran damlalar..

Geçicek.. Gözümüzü açıcaz kapicaz geçicek.

Küçükken olmasını çok istediğim, sabredemediğim her şey için söylerdi anneannem bunu. ''Bak şimdi'' derdi, ''kapa gözlerini ve uyu şimdi mışıl mışıl, hem uyicaz uyanıcaz, uyicaz uyanicaz bir de bakıcaz ki olmuş. hadi benim güzel kızım..''

O böyle dediğinde uyurdum hemencecik. Saçımı okşayan ellerindeki o tılsım, sızardı ruhuma çabucak.

Geçicek di mi?
Söz di mi..

Dünya bir oyun sahnesi.

2010-01-06T19:13:00.001+02:00

En sadesinden, belki biraz uzaklaşmak lazım gelir. Dilime pelesenk ettiğim bir cümlecik var ya şu sıra, ''büyüdüğümü hissediyorum'' diye. Eklenecek sözcükler koza gibi, örüyor etrafını günden güne.

Kendimi çok kıyıda yahut çok açıkta buluyorum.

Oysa ben,dans etmek istiyorum, notalara kapılıp yalnızca, canım yanana dek dans etmek. Bileğimin sızısından tökezleyene dek. Adrenalinim vücudumdan sıyrılana dek. Gözlerimi kapayarak, olmayı istediğim yerde varsayarak bedenimi, parmak uçlarıma yükselmek.

Hayat belki de telkinlerimiz aksine, zordur.
Belki yegane gayesi budur.

Hayat ne münasebetsiz şey.

2010-01-04T00:38:00.001+02:00

Burnumun ucunda eriyen lapa lapa kar taneleri. Aşk bu kadar bedenimdeyken, sevgilimin ruhundayken ben.
Kar tutsa, biz ona tutulsak..

Tık..

lullaby

2010-01-03T21:25:00.001+02:00

Yıl geçip gideli üç gün olmuş. Lodosu yüzümüze vurmuş. Hava pek aheste, yağdıramadık kar, hani lapasından, burnunun ucuna değince kaybolanından. Eldiven, atkı takamadık. Üşüdüğümüzden, sıcak şarapla ısınamadık. Yapacaklar listem geride kalmış, artmış, unutulmuş. Zaman hızlı, yüreğimdeki parvane ondan hızlı. Dönerken takılıverince ufak noktalara, hassaslığı içimi parçalıyor, kurtulunca da serinliği ferahlatıyor. Öyle gibiydi işte. Yaşamamız beklenen o kötü anlar bütününü yaşadık. Ben ne kadar luzum görmesem de, hayat döngüsüne aykırı mutluluk mazur görüldü. Yıl bitmeden acısını iliştirdi. Zerresini bırakmadan temizledi. Hafifletti. Özrünü diledi. Santanın kucağına o tek dileğimi yerleştirip tez vakitte gönderdi.

Eski bir melodi var kulağımda. Arta kalanlardan. Ninni olmuşluğu var, zaman zaman önce. Uykumda yakalamışlığı var.

Bu yıl, öğretti bana. Sürüsüne bereket hisleri, tükenmemeyi, sabretmeyi, hafiflemeyi, haketmeyi, ah, daha neleri. Gülümsememin yüz ölçümü gittikçe artmakta şimdi. Hüznün doruklarımda gezdiği o aşikar zamanlar bir bir değişiyor. Gitmek istediğim yere varıncasıya sayısız kez gülümsüyorum boşluğa. Öylesine, içten. Dışa anlatılamayacak olanından. Mutluluğumun yansıması misali.

Ben yeni yılın gününe değerlerimle girdim önce.Hayatımda sahici var saydıklarımla. Yalanı eksik, güveni tam, ruhu eş gibi olanından. Ardımı huzurla dönebilecek olduklarımdan. Basit, sade, huzurla. Bol kahkahayla. Her bir parçası tanımım olan armağanımla. Yılın gün ışığına az zaman kala koyduk başımızı yastıklara. Peter, keyfi çakır, çok dedi, çok seviyorum seni. Ben de dedim. Ben de seni çok seviyorum. O yüzden mücadele ediyorum. Erken kaçışlarımı uzaklara savuruyorum.

Uyandık, yıla mutlu uyandık. Harbiye'den Taksim'e yürüdük. Kahve kokusu için, ayılmak için, en yakınımızda o olduğu için. Kahvaltı peşi sıra sinema yaptık.

Santa peter'ı getirdi. Sıkıca sardık bedenlerimizi.

''Hiç'' dedik biz, olmamış gibi kötü zamanlarımızı sildik..

Aşk, şimdi beni rüyaya bırakan ninni gibi.

ikibinona

2009-12-30T23:20:00.001+02:00

Rengarenk, güzel kokulu, bol telaşlı, birikmiş özlemleri döktük bu gün. Çocukluğumuzu döktük, birbirine karışan anılar, o zaman pek önemsediğimiz yaşanmışlıklar kahkahalarımızda kayboldu. Bağlaç bir de, hikayeyse ortaktı. Büyümüştük. Farklı adalara bölünmüştük. Hayatlarımız aynı değil yalnızca kesişikti. Zamanlar sonra, yad eder hale gelmiş, hayallerimizi çoktan gerçekleştirmişiz. Acılar gömmüşüz derinlere, mutluluklar biriktirmişiz.

Zor günler geçti yüreğimden bu sıra. Belki geçmekte hala. Zorluğuna bile taptığım, ruhumu hafifleten, gözlerinde aşkımızı seyrettiğim adam uzaklarda. Hangi çare getirir onu buralara, muamma. Ama üzülme diyen o naif sesi, geçicek diye inandırdığı günler, ufak sevgi dolu replikler, güçlendiriyor beni. Düşlerimiz yok, şöyle olsa diye çizdiğimiz ortak hayatımızı da rafa kaldırdık. Kilitledik belki derinlere. Uzaklara savurduk. Güzel anılarımızı tatlı, buruk bir kaç yaşla anıyoruz zaman zaman hepsi bu. Bense bu süreç sırasında hızla büyüyorum. Katmerli olgunlaşıyorum. Düne bakınca, nasıl değişiyorum...

Bu yıl büyüdüm, çok buyudum. hızla, mutlulukla, hüzünle, kırgınlıkla, başlangıçlarla, pes edişlerle, azmedişlerle, daha durgun, daha sağlam, daha olgun, daha sakin. Ne narin büyüttü beni, ne çok şey öğretti, nasıl şekillendirdi.

Yüreğimi, ellerimi, ona kenetleyip, daha bir sürü yıla narince girmek olsa dileğim.. Ökse otunu başımızın üzerine tutup öpmek olsa, inanmak olsa..

Çok mu şey isterim?..

İnsan seçimleriyle yaşar. Kararlarıyla büyür.

Ben bir tek onu seçtim hayattan, bir tek ona karar verdim, bir tek onu bu kadar istedim.

İlk kahramanım benim. Hayran olduğum, gözleri kapalıyken saatlerce seyredebildiğim. O soğukta, yalınayak çıktığımda pencereye, birikmiş isyanımla, katmerli umutsuzluğumla, parmak uçlarımdan tutup, uzaklara, kendi kıyılarına uçurmayı başaran Peter'ım.

Ruhumda, senelerimde, umutlarımda, bedenimde, göz bebeklerimde kal. Santa'dan bir tek bunu diledim.

Hepimize bol kahkahalı, huzur dolu, mutlu yıllar. çok mutlu.
:)
T ık tık..

köpük köpük..

2009-12-28T02:07:00.000+02:00

Ani geçişlerim tef çalıyor bedenimde. Sayısızca deniyorum yazabilmeyi. Yazıyorumda keyfe keder bir kaç kuple. Luzumsuz, keyifsiz, mat. Yakışmıyor yılın zamanına. Ben hayatta her şey için mücadele etmiyormuşum aslında. Rotamı değiştirmeyi yeğliyormuşum. Kaçarken, yakalandıklarımı hayatıma ekleyip devam ediyormuşum. Sonra pes edince, yine aynı hengame.

Gitmeyi o kadar koymuşum ki zihnime, yapamayacağımı bildiğim serüvenlerimi o kadar telaşla sıralamışım ki kağıtlara. Durup düzenime bakmak aklıma gelmemiş.

Bir şeyler yolunda gitmiyor, bu aşikar. Sorgulamıyorum bu da aleni. Ancak, değişiyorum. Anlık hızlarla kendime eklenerek büyüyorum. Şu bir kaç haftadır o kadar baş döndürücü bir süratle arttı ki ivmem..

Yıl, her şeyden öte, huzuru geri getirsin içime. Çok değil, bir kaç zaman evvel içime yerleşmiş, bedenime hükmetmiş, ruhumu işlemiş, o aşk öğretisini bana geri versin.

Geçecek zamanlar bütünü biriktirirken ben,

kıyılarıma vuran sen misin?

bir ki üç tıp.

2009-12-22T21:03:00.003+02:00

Okyanuslar ötesinden, ana dilin haricinden bir yürek hissedebilir mi mutsuzluğunu, sezdiği huzursuzluğunu dindirme sebebiyle ayrıntıya sakladığı mutluluklardan bir kuple ekler mi? Uzanabilir mi kıyılarına..

Dün en uzun geceydi.. Coğrafya derslerinde öğrenirken anlamını konduramadığım yirmi bir aralık, aradan yıllar geçtikten sonra anlamlanacaktı deseler, inanır mıydım?.. Bulutlardayım bir süredir. İçimdeki o tarifsiz kayıp dalgalanan şey inmiyor oralardan. Asılı kalmış gibi, çabaladıkça ben, düzelmesini diledikçe, zaman zaman çaresizleşince, vefasızlığı, yokluğu belki, ve hiç olmamışlığı tırmalıyor bedenimi. Uzun tırmık izlerinden yara alıyorum. Olmamış gibi öteki yanımla gülümsüyorum. Belki mutlu şarkılarımı art arda sıralıyor, gerçek seslerle yüzleşmemek adına yüksek volümlerde dolaştırıyorum. Regarenk ışıklara bakıyorum kırpmadan gözlerimi. Şehri seyrediyorum, en uykuda olduğu sıra.

O seyirde aldım maili, Catherine'den , ''it's just about red shoes'' başlığıyla.. :) Gün ışığından biraz olsun daha fazla aydınlık çalmaya başladığımız gün sabahında göz kırptı bana bu mutluluk. Michigan'a davet vardı. O kadar istedim ki, maile sözcükler ekleyip yanıtlamak yerine kapısından ce-e yapmayı. Kar tanelerini, eldivenlerimi, soğuktan üşümüş burnumu kapıdan girdiğim anda geride bırakıp, bir kaç mutluluk sebebi satın almayı.

Olamıyor işte, olmak istediğimiz anda, olmayı dilediğimiz yerde olamıyoruz. Bu sebepten, geleceğe vaadlerde bulunan sözcükler ekledim. Görüşmek üzere kelime bütününe umudu iliştirip mutlu noeller diledim.

Ben onunla olmak istediğime karar verdiğimde, onun değimiyle ipotek koymamıştım hayatına, ama kendi dünyama eklemiştim ismini. Mutlu sonlar yazmıştım bize doğru, oysa hiç bir zaman somut düşünmedim ki hislerimi. Eskiden olsa biz diye noktalardım onunla ilgili cümlelerimi. Şimdi ürküyorum. O ''biz'' olmak istemiyor bir süredir. Sonra, aslında istiyorum diyor. Zorlanıyorum.

En son işittiklerim üzerine, bir ilaç istiyorum.Dilime set çekecek olanından. Bu gün Santa'dan susmayı diliyorum. Önümüzdeki senede susmayı, en çok, daha çok. Yalnızca susmayı.

Belki o zaman Peter olmamaktan vazgeçer.. Belki o zaman pişman olacağını bildiğimiz yollara yürümek de istemeyiz. Belki o zaman 'sene' deki pervane yüreğimi parçalamak yerine, ısıtır yeniden.

Çok sıcak olunca, belki..

Ah..

Nerde hata yaptım ki..

Çok da mühim mi ki..

2009-12-21T16:57:00.005+02:00

Ardımdan sürükleyerek taşıyacaktım ağacımı. Ucuna uzanamadığımdan ötürü tabureye çıkacaktım. En tepeye kırmızı bir fiyonk konduracaktım. İnişimde savuracak, sonra tutacaktı. Birlikte melekler takacaktık dallara. Yanıp sönen ışıkları ben çevreleyecektim. Dileklerimizi birlikte yaptığımız süslere iliştirecektik. Jukebox'ımız çalacak, camın kenarına birikmiş kar taneleri sıyrılacak, kaynağımızda eriyeceklerdi. Bir yanda erimiş beyaz çikolatamıza sos yapacak, ara ara gözlerimiz çakışacak, elmacık kemiklerimiz kısılacaktı. O dakika geldiğinde ise, bütün hayalim, karlar dokunurken bedenimize bilmediği şarkımızda, öylece sallanmaktı. Mumlarla çerçevelediğim minik dünyamı, basılmamış karlar üzerine kondurup, üzerinde onunla renk olmaktı. Minik ışıklar göz kırparken bize,tanımadıklarımız eşlik edecekti gecemize, yalnızca iyi seneler temennileriyle. Üşümüş burunuma dokunuşu, belki. Tam o sihirli paket için ardını dönmüşken, ellerimdeki peri tozlarını başka yaşanmamışlıklara doğru bırakmak vardı.

Günün masalına inanmak, a'na özgü Santa olmak.

Bi yeni yıl günü için olsun, bu şarkıyı elimde kadeh, önümde mumlar, ezberimde replikler, seyreylenecek filmler olmadan unutmaktı dileğim.

Olmayacağını bildiğim, daha kaç dileğim var ki benim?..

Yarından notlar.

2009-12-17T21:25:00.000+02:00

Elimde kahvem, yükseklerden seyreyleyip İstanbulu, biraz yol yürüyünce, hafif üşüyünce; minik tatlar kokan bir dükkana ilişip, camından içeri bakınca, uzunca; davet alıp, önlüklü sahibesinden, tatlı sohbete eşlik ederek, anlık anımsamadan hayatı, sorgulamadan, çabalamadan, uzaktan.

Zihnimde kalan bu şarkı, bilmediğim başka dudaklardan..

Santa'yla..

2009-12-16T20:55:00.004+02:00

Tazelenmek. Yenilenmek. Vanilya kokusu ruhumu bedenimden ayırıp gökte dolaştıran şu sıra. Evdeki tüm mumları yakıp ışıkları kapıyorum. Minik kitap ayıracı lambamla Martin Eden 'ı yeniden okuyorum. Kararlarımın ardında sapasağlam duruyorum. Hayatın her karesini kırmızı istiyorum, ve parlak. Tabakları, pijamalarımı, paltomu, pabuclarımı, eldivenlerimi, burnumun ucunu bile kırmızı istiyorum.. Süslerle bezenmiş ışıklı dünyaya en tepeden bakmak. Keçeden süsler yapmak. Her gün farklısını omzuma iliştirip basitçe gülümseyerek yürümek.Sekiz adımda bir sekmek.. Kış gelsin istiyorum. Soğuğundan öte, beyaza boyansın dünya, basılmamış karlara basayım, kardan portre yapayım, beyazın hakimiyetinde özgürce parlayan kırmızı ben olayım. Dilime dokunsun lapa lapa yağan sayısızca. Karlar üzerine yüzlerce melek yapıp, ökse otunun sapında kırmızı kurdele, kapı eşiğine asayım. Kötülüklerden uzak, mutluluk kırallığında bir dünya istiyorum. Belki başka bir dilde günaydınla uyanmak.

Bu günse, tüm bunlardan evvel, duvara çivi çaktım. Santa mumumu, üzerine iliştirdim, kış gelmiyor madem ellerime eldiven takamıyorsam, kulaklarıma takarım diyerek aldığım eldiven küpelerimi de tahtasına astım.

Dileklerimi derledim, kapı eşiğine koyuverdim. Görünebilsinler diye köşesine de bir mum iliştirdim.

Kollarımda Peter varmış edasıyla dans ede ede şarkımı söyledim. Sizde tadarsanız diye, bir Tık' la buraya ekledim..

Belki yarın eve bir şömine bir de baca eklerim.. kim bilir..

eylül'e meltem esecek.. hep.

2009-12-15T19:31:00.001+02:00

Hayatı iki kişilik yaşamak benimkisi. Yüklenilenleri çifter çifter omuzlamak. Hukuk'u iki defa okumak, iki kare çekmek, iki kahve söylemek, iki kez gitmek uzak diyarlara, iki kez atlamak dalgalara.

Tanışıklığına sahne yoktur hatırladığın, hayatının her döneminde varolmuştur. İlk sözcüklerin birbirine karışmış, adımlarının hesabı şaşmıştır. Dünya, o ve senden ibaret sanırsın. Hayatı o çerçevede yaşarsın. Sığınacağın, koşacağın ilk kapı oluverir. İçin hop eder yüreği sızlarsa diye. İliklerinde taşırsın. Hiç bitmeyecek sanırsın. Sonsuzun varlığına o kadar inanırsın ki..

''Üçüncü yıl doluyor Meltem gideli'' dedi içses. Ruhumun iki parçaya ayrılışının üçüncü yılı. Zamanda bocalamama bu denli sebep, hayatın en büyük sillesinin üçüncü yılı. O'na veda ettiğim gün, zaman sonsuza dek duracak sanmıştım oysaki. Metanetin dibine vurmuş bir tavırla yürüyordum ardından. Kötü bir rüya edasıyla sessizce sürüyordum ayaklarımı.. Beyazı yakıştırmadım hiç. Tek damla inmeden gözbebeklerimden uğurladım onu. Ardımı dönüp gidecek olduğumdaysa, üç adımdan sonra dayanmadı yüreğim, yığımdım. Gözlerimi açtığımda odada yalnızdım. Üzerimde kokusu, başucumda yastığı. Başımı çevirdim, yoktu. Olmayacaktı da bundan sonra, kapıdan girmeyecekti asla. Nasıl dedim. Gözlerimi nasıl kapayacağım onun olmayacağı gecelere. Heyecanla nereye koşacağım, hangi dalgaya hangi eli tutup atlayacağım. Hiç birine yanıt bulamadım. Teselli duymamak adına, günlerce uyuyor gibi, öylece yattım. Yorganına sarıldım. Hayat on yedi yaşımda tüm gerçeğini çarpmıştı yüzüme, ne sonsuz vardı, ne o.. ne de biz.

O günden beri yaşıyorum hayatı; her zerresiyle. Onun için, hayallerimize koşuyorum. Hıçkırıklarımı kesip, düşlerimizi üst üste koyuyorum. Zaman gelince gidiyorum. Beyaz taşta, başucuna çömelip toprağından güç alıyorum. Huzuru sarıyor içimi, konuşuyor adeta benimle. Dans ediyoruz. Başardıklarıma tik atıyor, yeni hayaller kuruyoruz. Gayretim katlanıyor. Hatalarımdan telaşla dönüyor, kıymet biliyorum.

Çoğu zaman iki defa büyüyorum. Kimi zaman çok defa.

ve öğreniyorum; nerede olmak istediğimi, asla üzülmeyi haketmediğini, sevmeyi. Adımlarıma eşlik eden o adam 'a sarılıp geçen zaman kadar kuvvetli adımlarla yürüyorum artık. Gülümseyerek bakıyorum...

Sonundaysa, seni tekrar göreceğimi biliyorum..

Tık

kokusu; baharat..

2009-12-14T01:48:00.004+02:00

Acı biberi haketti bu dil biraz fazla..

Gittim, çektim, acısından bi avuç paketlettim.

Let it snow olmadılar henüz belki, ama içimdeki beni yeniledim.

Işıkların hepsini zamanıma dekor ettim.

Gözlerime inen perdeyi çektim, hayatımı rampalardan indirdim.

Geçti, bitti, ve tüm o kötü periler gitti..

Tık..

Olamaz mı?

2009-12-12T02:36:00.001+02:00

Onca neden varken ve tam sırası gelmişken..

Pek ala sebebimin farkındayım. Zira üst başlığını uğraşılarımın deniz seviyesine kadar inmesi oluşturuyor. Meşguliyetim azaldı. İnsanlara döndüm ben de. Onlar üzerine odakladım hayatımı. Yapılanlar, söylenenler oldu günümün fikri. Bundan uzak tutmam gereken kendimi, salıverdim orta yerine.

Her şeyi temize çekmek, piyonları ayıklamak, kendimi sıyırmak..

Bakarsınız yarın, toplar valizimi, fırlatırım uzak kıyılara. İçimdeki gitme ihtimalini bitiriveririm.

Anatomik gerçeklerimle yüzleşir, saçlarımı kestiririm. Bolca ''let it snow'' fotoğrafı çeker, Ada'dan yeni bir kütüphane döşerim. J'adore'da kahve içip, bir başıma taze filme girerim, yepyeni bir hayat kurabilirim kendime.

Herkesten farklı düşünmek zorunda olmadığım, sakin, insansız, daha güleç bir hayat. Nefret etmem mesela bundan böyle. Lugatımdan kelime tüketir, yenilerini eklerim.

Yapabilirim.

Mesela şimdi, Ortaçgil bile çalabilirim..

Cici bir çocuk olmayı becerebilip, gargamelin çığlıklarını duyabilir, hatta şirinleri bile görebilirim..

Kim bilir?..